vioara stelelor

@Alicja_Wysocka Tym domem jest wolność.

nie chcę już być poetą wolę stać się zwykłym prostym robotnikiem który składa deski cegły kamienie w dom dla ciebie z ogrodem dokąd zima nigdy nie zagląda pełnym magicznych kwiatów dziewczęcego piękna pragnę poczuć takie zmęczenie które wbija w ziemię ból w ramionach dojrzewający bryłami skał wiedzieć że wreszcie jest w tym głęboki sens i nie mieć już siły na żadną niedorzeczność odejść rano po nocy przespanej bez jednego słowa zanim otworzysz drzwi i zachwycisz się konstrukcją czystą i jasną której jeszcze nikt nie zadeptał buciorami gdzie pod dostatkiem tlenu przestrzeni dziennego światła pisanie wierszy i wieszanie obrazów na ścianach pozostawię tobie

@Alicja_WysockaTwój wiersz opisuje taki piękny, czuły i romantyczny sen, który chyba już nie ma prawa się powtórzyć...

@Alicja_Wysocka Ładnie, lekko, z poczuciem humoru i zabawną puentą.

Leopold Staff "Kochać i tracić", muz. i wyk. Stan Borys

@Alicja_Wysocka Mój wiersz jest raczej spokojny, nie ma w nim paniki, prędzej ciekawość i obserwacja. Ja nie taka strachliwa :) Dziękuję za czytanie :) @Berenika97 - Jak zwykle, wiersz i Twój odbiór, pięknie się ze sobą uzupełniają. @hollow man - dziękuję :) Twój komentarz bardzo mnie ucieszył :) Miło, że odnalazłeś się w tym wierszu. To chyba jest jeden z ważniejszych celów pisania ;)

Przede wszystkim książka! Bo film jest ekranizacją powieści J. D. Salingera. A jego twórczość ma w sobie coś hipnotyzującego, pamiętam, jakie wrażenie zrobiły na mnie przeczytane jeszcze w szkole średniej "Franny i Zooey" oraz "Seymour - introdukcja". Polecam.

Tak. To się zgadza. Wiele razy spotkałam się z tym, że ludzie mówili coś w stylu - "lepiej być głupim, niż myśleć i tyle cierpieć, mieć pytania, wątpliwości, widzieć rzeczy w jasnym świetle i zastanawiać się nad nimi". Ale to zależy od indywidualnej hierarchii wartości. Podoba mi się jednak w tym wierszu zerwanie z romantyczną opozycją serce vs rozum, bo jednak na pierwszym miejscu pozostaje zawsze zasada "poznaj samego siebie", potem dopiero można się zastanawiać nad sensem życia.

Potwierdzam :) Świetnie napisana emocja.

Zatrzymał mnie ten wers, a dokładnie słowo "krąży". Bo podejrzewam, że odautorsko miało nawiązywać do krwiobiegu, który łączy ludzi, zjawiska, nastroje, losy i przypadki. Ale gdyby sięgnąć po inne znaczenie - "krąży" w sensie "jak drapieżnik nad ofiarą"? W kontekście wątku żałoby psychologicznej, ten imperatyw życia i jego totalny brak litości dla doświadczeń człowieka nabiera barw złowrogich. Poczucie osaczenia przez życie bywa niekiedy nie do zniesienia, to pasuje, nawet bardzo, do definicji depresji, o której wspomniała @Berenika97

@APM A mi się trochę skojarzył z tytułem "Buszujący w zbożu". Być może nawet pobrzmiewa w nim to samo pragnienie ocalenia dziecięcego, ufnego, nieskomplikowanego podejścia do życia, z pogranicza bajki (druga zwrotka) przed zagubieniem przed przytłaczającym światem doświadczeń i zjawisk. Franciszkański duch tekstu może być w tym pomocny.

Biegam po mieście, wynajdując ślady, które tylko zmyśliłam akurat na tej ulicy, na tej stacji metra. Z plakatów, ulotek – prosto na ziemię osypują się uśmiechy. To mogłam być ja, ale mnie nie było akurat w tym pasażu, w bezwstydzie tej bramy. Vege-bar kusi zdjęciami grillowanej cukinii, marchewki, szparagów; może zostawiłeś na szybie kolor szalika (nawet nie wiem, jaki), albo pod stolikiem skrzypienie butów. Głód ułapił za szyję w samym centrum. Śnieg osiada bezgłośnie na nagich ramionach modelek z reklamy bielizny dla czarnych kocic. Przyciągają wzrok, gdy stoisz w korku. Ciepło wdrapuje się na szyję na całą długość spojrzenia, choć wilgotne popołudnie już uspokaja puls. Zaciąga wertikale w oknach biurowców. Gdzieś na wysokich piętrach - wyobrażam sobie kroki, do których chłodnego rytmu wiele dni temu dostroiłam każdą frazę. Teraz słowa jeżdżą windami od nieba do piekła. Z przejść podziemnych wychodzą w stygnącą mżawkę koślawi bohaterowie bajek, odlepieni od wyklejanki niedbałego przedszkolaka. Wmieszana w ich zagubienie, odwracam głowę jeszcze na kilka sekund. Czy to właśnie twój klakson, twój zgubiony portfel? Odchodzę od miejsc wspólnych, lecz nigdy nie-naszych, kiedy pierwsze sodówki ostrożnie rozkładają wzdłuż chodników chybotliwe stragany, a wiatr wyprowadza cienie na spacer po Alejach. Od bieli w oczach coraz ciemniej. Zanurzona w ulicznym bezkresie, pachnę wszystkimi miastami, które znasz.

@hollow man To niezwykłe uczucie, bycia równolegle w centrum i obok, spokojnego dystansu, gdy nigdzie po nic nie musisz się zatrzymywać, a zarazem uczestnictwa, jesteś częścią tego strumienia i jednocześnie nie jesteś (jak hollow man Schrödingera ;) ) Przypomniał mi się mój stary wiersz o mieście, może go wrzucę ;)

@beta_bOczywiście, masz rację :) Ja jestem bardzo wyczulona na red flagi.

@hollow manZnakomite :) Jak śpiewał Niemen - "mam tak samo jak ty". Miasto jest mną, a ja jestem miastem. To jeden z moich ulubionych tematów na wiersze, w których miasto to nie tylko przestrzeń życiowa, czy też wygodna metafora do wszelkich człowieczych przypadków, ale coś dojmująco ludzkiego w swojej strukturze, funkcjach, dynamice, różnorodności zachodzących w nim procesów. Miejska tkanka odtwarza to, co dzieje się w naszych głowach.

@Berenika97Cieszę się, że herbatka smakowała :) Rumianki wydały mi się bardzo dekoracyjne. Nie jestem profesjonalistką, moja wiedza psychologiczna wyrywkowo obejmuje obszary, które starałam się uporządkować, bo było mi to na jakimś etapie życia potrzebne. A reszta to po prostu doświadczenie. Przeczytałam Twoją odpowiedź i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że Ty naprawdę mieszkasz w mojej głowie :)

Zadałeś mi teraz trudne pytanie, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Zależy to, według mnie, od dwóch rzeczy. Generalnie nie każda osoba z taką filozofią życiową musi być straumatyzowana, ale jeśli takie jest źródło wspomnianej postawy, to może stać się męcząca. Zwłaszcza jeżeli np. rozszerza się to ze sfery czysto materialnej na sferę emocjonalną, psychiczną. Swoją hipotezę wysunęłam w oparciu o słowo "łatwiej". Bo skojarzyło mi się z poczuciem bezpieczeństwa - niczego nie oczekujesz, o nic nie prosisz, na nic nie liczysz - nie dotknie Cię odmowa, odrzucenie, frustracja. (mówię teraz o peelu) Ale może nadinterpretuję ;) Dodatkowo, jeżeli druga strona ma taki charakter, że woli dawać, niż brać, zależy jej na sprawianiu innym radości, to tak, będzie to dla niej bardzo wyczerpujące.

Znam to skądś. Tak reagujemy na szereg rozczarowań, negatywnych doświadczeń, zranień z przeszłości. Ale czy wiesz, Drogi Peelu, jak bardzo tacy ludzie - w bliskiej relacji - bywają męczący?

Wręcz przeciwnie. Blizny, znaki zmarszczki - to świadectwa szlachetności. Piękny wiersz o emocjach, który ich nie dzieli na dobre i złe, nie przyznaje racji żadnej ze stron, ale akceptuje ich obecność, naprzemienność w życiu i ich oddziaływanie na człowieka

Jak najbardziej. Słowa zawsze wprowadzają ład w chaosie. I my możemy się za ich pomocą definiować nieskończenie wiele razy i na nieskończenie wiele sposobów.

No to czekamy ;)

Masz na myśli walki w kisielu? (sorki za skojarzenie) ;) Zaczyna się robić ciekawie ;)

Serio?

Tak, i jest nieraz skuteczniejszą bronią. Nawet wtedy, gdy nie trzeba się bronić, tylko właśnie wystarczy przypomnieć sobie o istnieniu słów. Można z nich zbudować świat o wiele trwalszy niż ten z ciszy, jeśli nie będą kolejnymi maskami.

A czy już ich nie dosyć popłynęło w tym wierszu i jeszcze zanim się urodził? Kartka jest już pożółkła, czyli to dawne dzieje.