Annna2

@Wochen i czasem za późno, by jeszcze raz powiedzieć- kocham

@andrew miłość zwycięża śmierć

@Migrena wracam, bo wiersz jest piękny, bardzo

@Robert Witold Gorzkowski - cenię skromność bardzo, ale wiesz co przesadzasz. Twój wiersz Robert to maestria

@Robert Witold Gorzkowski atam, nie jestem. W każdej rodzinie nigdy nie jest tak, że tylko sama wzniosłość i piękno, jest tak i tak, jak w życiu.

@Robert Witold Gorzkowski na początku powiem o muzyce- łał! "Niżej, dalej. Teraz kronik rodzinnych się nie pisze, a jeśli już to daty, bez etosu, obyczajów, jacy byli? Znajomość historii rodziny może kształtować pokolenia. Są rodziny, których wpływ na historię miały wielki- Twoja Rodzina miała ogromny. I Ty tworzysz też epokę Robert. Wiersz uderza tak bardzo, w najgłębsze zakamarki strun, w serce. Jest piękny bardzo. Księga Hioba, ale dalej pozwolę sobie przytoczyć( przepraszam) swoje "Obłoki" Przesadzasz mój Kohelecie pisząc "Habel habalim" Obłoki są mniej ulotne niż para z ust, mój dom rozbrzmiewa nadmiarem słów. Oddech rozwiewa przestrzeń, kolejny haust. "Na wszystko jest czas" tak królu Jeruzalem. Jest czas porodu i czas konania. Pora burzenia i pora budowania. Jutro zdobędę Himalaje, życie jest piękne. Chwilo trwaj!"- to nieprawda Eklezjastesie. Czas z życiem styka się tylko w jednym punkcie. Koło się toczy i każdy jego moment jest czasu utratą. Tak Kohelecie. Życie jest tańcem liści wirującym niczym derwisze między narodzeniem i przeznaczeniem. Nietrwałym słońcem czerpiącym z drzewa działania. "Lepszy jest smutek niż smiech, bo przy smutnym sercu dobrze się dzieje". Woda zmywa ślady na piasku morzu oddaje kształt. Me mou haptou" i oddam mu hołd. Czas jak dusz grań, z życiem gra. Schwytam poranki na skórze, bedą od do zapisem na górze. Spłoną wyzwalając zmysłów burze. Robert Twój wiersz jest piękny, do wszystkich trzewi wnika. Piękny

@Migrena uśmiechnęłam się, dziękuję

@Sylvia tak- śmierć kończy życie i już żadnego życiorysu życie nie napisze

@Migrena ostatnie słowa to antonim Boga- Jego odwagi by z miłości ponieść śmierć na Krzyżu, odważył się, chciał- odkupił śmierć. Gdy ktoś odchodzi, świat się kurczy, zmienia się, nie zmienia się tylko miłość, jest nawet większa, bo jest świadomość, że więcej nie można się przytulić. Miłość kosmiczna( w sensie ludzkim), jest. I miłość zmienia świat, świat zmieniają ludzie i ludzie zmieniają ludzi. Jeśli wydaje ci się, że jesteś zbyt mały i nieważny, by zmienić świat, spróbuj zasnąć w pokoju, gdzie jest tylko jeden komar. (Budda) Podoba mi się

@Leszczym przyznam, że trochę czasem przeszkadzają mi Twoje słowa( tłumaczenie) że tego wiersza nie powinieneś był pisać" To trochę zaburza percepcję- bo jednak wiersz napisany, Ty uznałeś że powinien być zamieszczony- umieściłeś a my go czytamy i piszemy komentarz. W kwestii tego łkania- to nieprawda, że mężczyźni nie płaczą, płaczą. Łzy to nie oznaka słabości- nie trzeba się wstydzić uczuć

@Berenika97 tak, to prawda

@tie-break Avalanche jest melancholijnym songiem, tak jak Cohen. Kilka lat spędził w klasztorze, chciał uciec od świata. Ale świat go dopadł, wrócił, gdyż został okradziony( i to paradoks, dla nas dobrze że wrócił, bo pewnie nic więcej by nie zaśpiewał). Dokąd zmierzmy, kim jesteśmy. Czy dobrą drogę wybieramy. A człowiek na Ziemi jest tylko na chwilę i zawsze pielgrzymem obrastającym w rzeczy. A po co, przecież w ostatnią podróż nic nie zabierzemy. Ból nie jest komfortem, cierpienie fizyczne nie uszlachetnia, ale zgadzam się- w rozpaczy powstają najpiękniejsze wiersze.

@Nata_Kruk dziękuję @Berenika97dziękuję

@tie-break dziękuję

@Robert Witold Gorzkowski dziękuję

@Mikołaj Szklanecki ta. tożsamość to godność człowieka, tożsamość narodowa. To napisałam. Bez tożsamości nie ma narodu, nie ma człowieka. ps, a jak się kogoś cytuje to przydałoby się podać autora.

@Nata_Kruk smutno, ale nikt nie dał gwarancji na tylko szczęśliwe życie, szczęśliwe tylko chwile są, ale dobrze że tak jest, bo inaczej życie byłoby niemożliwe

@Mikołaj Szklanecki to fragment z poematu Norwida. Pierwsza część. Dziś tak bardzo aktualne, bo niszczone są dziedzictwa kultur narodowych( u Norwida wyrzucenie fortepianu Chopina), tożsamość narodową. Wojna to śmierć, ona nie zna litości

Całkiem niespodzianie w oczach dwa promienie zobaczyłam przy kasie w Biedronce. W moje ciemne wpadło szare spojrzenie z zadumania się nagle ocknęłam, w zachwyt wpadłam. Ale to nie byłaś Ty. Czasem na ulicy Cię szukam, w sklepowej witrynie widzę, w jabłkowym sadzie wczoraj, gdzie z zielonych można zebrać ślady gwiazd. Na tarczy zegara też były sny niewyśnione, słowa niewypowiedziane. Już nie gram w gumę i w klasy, Ty to robisz z Nim, śpiewasz kołysanki. Jaki jest? Do kogo jest podobny, czy nos tak śmiesznie marszczy gdy się złości. Nie wiem, kiedyś się dowiem. Ty znasz już tajemnice, one przechodzą przez fibryle mózgu. Nićmi radości są zszyte, mają moc nieśmiertelności. Poczekaj na mnie, będziemy alejkami razem chadzać, i nikt nie będzie nam przeszkadzać. Miłość ma jabłek rumieńce, bo przecież tam jest pięknie.

@Robert Witold Gorzkowski myślę, że tak. Wiersz, który pamiętam od pierwszej chwili czytania i będę do końca moich chwil. A teraz mam go w formie drukowanej- Twój tomik. Dziękuję

@Migrena niestety. Wojna to biznes, a kto będzie się dziećmi przejmował? Przecież wielkich tego świata to nie dotyczy. Liczy się kasa, kasa, kasa. A dzieci powinny żyć, mieć przyszłość, chodzić do szkoły, mieć klasówki, szkolne problemy, dzieci powinny się bawić. A podobno amerykański prezydent aspiruje do pokojowego Nobla. Dobry wiersz Jacek. Bardzo.

@Berenika97 non omnis moriar, wierzę, że człowiek nie wszystek umiera. I w Niebie jest tylko pięknie, nie ma chorób i bólu.

@Migrena a premier Izraela zapowiedział, że znów będzie bombardowana Gaza. Nie wiem co będzie. Świat stoi na głowie.

@Robert Witold Gorzkowski nie tylko dlatego. Ale wiem, że jesteś skromny, i to jest piękne

@Robert Witold Gorzkowski dziś byłam u Mamy. Posprzątałam trochę liście, niedużo było bo byłam 2 tyg wcześniej. Nie kupiłam żadnych chryzantem, stroików( nie wiem, może to źle), wcześniej tylko małą doniczkę czerwonych róż. Zapaliłam lampki i tak zostanie. Paroksyzm bólu, w nas jest, tylko zmienia się w tęsknotę. Miłość zwycięża śmierć, i od niej nie ma ucieczki, rekuza też niemożliwa. Tak jak piękno Człowieka nigdy nie mija- tak jak Twoje Robert. Poezja Robert.