Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

viola arvensis

Użytkownicy
  • Postów

    2 055
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    20

Treść opublikowana przez viola arvensis

  1. @Wędrowiec.1984 coś w tym jest i zapewne masz rację. Przyjemnie jest wiedzieć lub chociaż domyślać się czyj utwór się czyta. Brakuje mi Twoich ostatnio - tez jakże charakterystycznych.
  2. @Wędrowiec.1984 dziękuję. Zastanawiam się tylko czy to dobrze być tak charakterystycznym w pisaniu, że ktos inny rozpoznaje autora...
  3. @andreas chandra bywa zaraźliwa, a jakże. Trzeba wiac przed naburmuszonymi smutasami. A wiersz faktycznie, chciało by się czytać dalej ...
  4. @andreas prawda. Mam jaśmin w ogrodzie 🙂
  5. dziękuję! @Marianna_ Katarzyna i wszystko w temacie. Pozdrowienia.
  6. @Unapali pokochać swoją samotność, pokochać siebie...
  7. @lena2_ jak zwykle znakomicie. Kilka słów, mnóstwo treści :)
  8. @andreas bardzo uroczo i miłośnie :) Aż zapachniało ...
  9. @Jacek_Suchowicz super wierszyk. Upewnia mnie, że wolę fiołki :)
  10. @Roma wspaniale. Zawsze to miłe, utożsamić się z wierszem.
  11. @Marek.zak1 oo, dziękuje Marku. Bardzo mi miło.
  12. @Jacek_Suchowicz Cudownie. A jakie radio, jeśli można spytać ?
  13. @Alicja_Wysocka świetna ta bajka :)
  14. @Jacek_Suchowicz ojejej, jakie to ładne i słodkie! Masz ci ten talent niewątpliwy :)
  15. @sisy89 świetny, niebanalny wiersz, z pomysłem. Jak to u Ciebie- klasa!
  16. @Alicja_Wysocka no to nadal jestem dzieckiem, bo kocham rymy. Super wiersz, nie tylko dla najmłodszych. Ogólnie przypomniała mi się "Lalka" Prusa :)
  17. @Alicja_Wysocka bardzo dziękuję, szczególnie za Twoją piękną wrażliwość. @Naram-sin dziękuje. Cieszę się, że zatrzymałeś się u mnie i napisałeś szczerze o wrażeniach z wiersza. To cenne. @lena2_ dziękuję serdecznie. Bardzo się cieszę, że dostrzegasz ten optymizm. @andreas dziękuję. Wiersz nie jest lekkie jak piórko, tym lepiej, że lekko się czyta ;)
  18. Nie pytaj co słychać u mnie Bo u mnie się nic nie zmieniło Te same upadki i wzloty Ta sama zgubiona miłość Czas stale ucieka tak samo Lecz wcale już za nim nie gonię A życie zadaje wciąż ciosy Przed nimi się dawno nie bronię Raz klęczę, raz wstaję, raz biegnę Raz leżę i nie drgnę czas długi I spala mnie własne cierpienie I łez oczyszczają mnie strugi Ja ciągle ta sama, niezmienna Dziewczynka z zapałką i mieczem Rozpalam ogniki nadziei Lecz otchłań przy nodze się wlecze Nie pytaj co słychać dziś u mnie Niezmiennie śpiew ptaków, szum wody Z naturą zbratana, nią żyję A innym spod nóg zbieram kłody. Nie pytaj, nie pytaj kochanie Bo czy ma to jakieś znaczenia Gdy jutro się zerwę jak listek Niczego w tym życiu nie zmieniam Lecz wszystko mnie zmienia na dobre Na lepsze, być może, któż powie Wciąż unieść się pragnę na wietrze Co słychać? Niech on ci odpowie.
  19. @sisy89 dobitne i jakże prawdziwe. I bardzo mi się podoba cyt. "papier i sieć przyjmą wszystko"
  20. @Antanamir bardzo ładne :)
  21. @[email protected] ślicznie! Dziękuje i wzajemnie Grzegorzu :) @Alicja_Wysocka dzięki Kochana za miłe odwiedziny :)
  22. @Wiesław J.K. trudno się nie zgodzić 🙂 Pozdrowienia
  23. @Roma niezmiernie mi miło. Serdeczności 🙂
  24. @Jacek_Suchowicz fajnie tak, w innej formie też świetnie piszesz 🙂
  25. @Alicja_Wysocka wspaniały masz talent 🙂
×
×
  • Dodaj nową pozycję...