viola arvensis

@dramatoporanku bardzo ładnie, spokojnie płyną wersy, treściwie i z sensem. Super. Pzdr.

@vioara stelelor bardzo mi się podoba to subtelne nawoływanie o ciszę. Wiersz zwiewny jak letni wietrzyk i "taki z duszą". Nie ma co więcej mówić, trzeba po cichutku czytać i się delektować :) Pzdr.

@Lemert naprawdę ciekawie o prawdzie. Jak ona pięknie inspiruje ostatnio portalowych autorów :) Pzdr.

@Migrena wyjątkowo czule rozczytałeś wiersz. Bardzo dziekuję za każde dobre i ciepłe słowo.

@bazyl_prost surowo i chłodno ale w takich klimatach warto się czasem zadumac Pzdr.

@Alicja_Wysocka dobrze, że doczytałam dopisek ,bo bym tu została do wiosny i myślała nad adresatem... :) Też mam takiego ulubieńca. Bardzo się przywiązuję :)

@Alicja_Wysocka bardzo, bardzo mądre słowa. Dziękuję za nie.

@wierszyki dziękuję Ci za piękną i treściwą wypowiedź. Ciepłe pozdrowienia. @Wędrowiec.1984 dziękuję bardzo za pozytywny odbiór. Moc serdeczności dla Ciebie.

@wierszyki miły wiersz, ciepły i czuć nim wiosnę 🙂

@Myszolak dziękuję za odwiedziny I komentarz 🙂 Pzdr.

@vrextons ciekawie zapisany obraz domu, ktory przestał życ. Smutne i bardzo realne. Pzdr.

@Migrena niesamowity jest ten utwor. Za kazdym razem gdy go czytam, czuję swoistą grozę jakby ledwo wyrwał mnie ktos z tamtego snu. Wszystko wraca. Drugi taki wiersz - sen juz się nie wydarzy. Prawdziwy unikat.

@Berenika97 To jeden z piękniejszych utworów o prawdzie jaki czytałam. Głęboki, szczery i mądry. Gratuluję Ci weny twórczej!

@andrew ślicznie dziękuję za takie urocze słowa. Serdecznosci, miłego Andrew 🙂 @Berenika97 bardzo dziekuję za Twoj cenny komentarz. Zawsze potrafisz tak wspaniale odebrać/opisać utwór. Dzięki swojej wrażliwości, widzisz wyrazniej, czujesz bardziej i na dodatek potrafisz o tym pięknie mówić. Serdecznosci

@APM tak wlasnie jest. A wydaje nam się, że jestesmy wielcy bogowie. Fajnie napisane.

@Myszolak ładnie, tak delikatnie napisane i owiane nostalgią.

@andrew pewnie, że warto. Bardo ładnie napisane.

Nie chcę cię budzić moja najmilsza śpisz błogo, słodko cicho oddychasz, nie musisz mówić starczy, że jesteś śnisz czasem o mnie i przez sen wzdychasz. Ja wiernie obok czekam aż wstaniesz choć bardziej śmierci niż mi żeś bliższa, wiem - jestem pyłkiem a tak cię pragnę ty jesteś siłą nad inne wyższa. Wiesz, kiedy umrzesz to ja też umrę na cóż mi dalsze bez ciebie życie gdy siedzisz obok i patrzysz w oczy to ja nad wszystkim tonę w zachwycie. Bądź ze mną proszę i nie umieraj, usnę przy tobie razem wstaniemy, i nawet wtedy gdy świat się skończy w ciasnym uścisku pozostaniemy. Już nawet słowa we mnie się chwieją... Wróć do mnie, proszę moja Nadziejo...

@Leszczym lubię się zawieszać na tych Twoich wierszach :) Masz styl nie do podrobienia.

@Lahaj sen? Można się zatrwożyć. Opisane ciekawie. Pzdr.

@Wiechu J. K. wspaniale! Bardzo mi miło. Wiersz piękny, pogodny i nastrojowy. Czyta się z wielką przyjemnością.

@Wiechu J. K. Nic sie nie dzieje 🙂

@Migrena dziekuję Sloneczko. @Wiechu J. K. Nie ma za co przepraszać. Dziękuję za spostrzegawczosc. Wszyscy czasem popelniamy błędy, ważne że znajdzie sie ktoś uważny ( osobiście bardzo błądzić nie lubię 🙂) Dzięki raz jeszcze .

@Leszczym "smutne" to delikatne dość określenie. Ale to prawda - to ludzki smutny (gdy się tak zagłębić w temat) twór . Dzieki Michał z aTw.miłą obecność.

@andrew bardzo pięknie dziekuję za te słowa. Są madrym i optymistycznym dopełnieniem mojego wiersza. Serdeczności.