Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

viola arvensis

Użytkownicy
  • Postów

    2 045
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    20

Treść opublikowana przez viola arvensis

  1. @m1234 bardzo ciekawy/ wciągający wiersz. Nie mam szans przejść obojętnie obok Twoich tekstów, są znakomite.
  2. @Wędrowiec.1984 bardzo dobre, interesujące skojarzenie. Sama nad tym pomyślałam i zdecydowqnie coś w tym jest. Zawsze cieszę się gdy wiersz jest przemyślany i interpretowany na różne sposoby. Bardzo dziękuję za Twoją obecność i opinię.
  3. @aniat. aksamitny wiersz o byciu tu i teraz, błogiej świadomości i pełnym odczuwaniu. Śliczny.
  4. @Leszczym bardzo Ci dziękuję za te slowa. Są dla mnie bardzo cenne bo i wiersz jest dla mnie samej ważny. Pomimo swoich przekonań - wróciłeś i to jest coś, bo ja utwierdzam się, że warto pisać.
  5. @Berenika97 dziekuję ślicznie, pięknie odbierasz wiersz I mądrze. Usciski.
  6. @Migrena Ojej, bardzo dziękuję za głęboką analizę i Twoją interesujacą, rozbudowaną opinię. Końcowa diagnoza nieco nietrafiona - wiersz nie powstał z żadnego bólu, powstał po prostu, może już mu się nie chciało bezczynnie leżeć w głowie. Dziekuję raz jeszcze. Pzdr
  7. @huzarc bardzo dziekuję za podzielenie się ciekawą opinią. Pozdr.
  8. i wszystko jest jasne choć w oczach ciemnieje pacierze przygasły noc gęsta się śmieje dzień wcale nie wstaje ja na baczność stoję zakuta milczeniem w samotność się stroję przede mną jest droga kręta i nieznana nią pójdę na przełaj na wskroś zapomniana postawię pytanie które odpowiada tam gdzie stróż moj uciekł czart karty rozkłada przychodzę by zniknąć i znikam by przeżyć z zamętem swej duszy znów trzeba się zmierzyć lecz nie ma doń wejścia są mosty zwodzone a one jak ufność na popiół spalone gdziekolwiek nie spojrzę tam maski, zasłony rozdziobać chcą sępy zakrakać chcą wrony bezsilność naciska lubieżnie całuje i czeka aż życie wnętrzności wypruje lecz wszystko jest jasne choć ciemność dokoła płomyka w mej duszy nic zgasić nie zdoła tu można się ogrzać zaczerpnąć jasności i powstać ze zgliszczy w prawdziwej wolności.
  9. To jest mega ! Taki krol na wagę złota. Fajny wiersz 🙂
  10. @Piotr_Nowy a tak, to zmienia postać rzeczy. Niech więc sobie leży grzecznie pod dywanem i leżakuje :)
  11. @Piotr_Nowy miłość pod dywanem? Ciekawe... Na dywanie bylo by jej pewnie lepiej ale filozofia wiersza swietna 🙂 Pozdr.
  12. @Krzysztof2022 Dobry wiersz i te ostatnie wersy- zloty medal. Pozdr.
  13. @Migrena tak mi sie skojarzyło z tym tekstem : "Miłość to dwie samotności, które spotykają się i nawzajem wspierają" Rainer Maria Rithe Myślę, ze najpiekniej piszą o miłości ci, którzy potrafią prawdziwie kochać. Zostawiam swoj podziw. Pozdr.
  14. @klaks wyjątkowo piękny wiersz. Zostawiam swój podziw.
  15. @Simon Tracy bardzo wciągają mnie Twoje wiersze. Mają w sobie cos zarazem niepokojacego i pociągajacego. Lubię się nimi delektowac. Ten jest wyjatkowo udany.
  16. @KOBIETA bardzo ponętnie i zmysłowo. Panom pozostaje tylko tęsknie wzdychać pod takim wierszem 🙂
  17. @Adam12 marzenia sie spełniają, ladnie 🙂
  18. @Alicja_Wysocka przesłodka zalotność. A aaa, aż mowę odejmuje 🙂
  19. @P.Mgieł na pierwszy rzut oka- nic tylko popaść w totalną depresję - ale nie ma mowy. Wiersz jest świetny, trafia w moje czułe punkty. Super.
  20. @m1234 wiersz krótki ale mocno skondensowany. Skłania do głębszej refleksji. Świetnie - jak to u Ciebie.
  21. @Nata_Kruk Dziękuję za wyrażone zdanie. Również pozdrawiam. @andrew Pięknie :) Pozdrawiam ciepło !
  22. @Wędrowiec.1984 uwielbiam Twoje wiersze, są nie do podrobienia. Jesteś dla mnie wyjątkowym poetą a na tym portalu, śmiem twierdzić, że równych sobie nie masz. Serdecznosci Grzegorzu!
  23. @lena2_ najpiękniejsza modlitwa w poezji 🩵
  24. @Berenika97 Bardzo dziękuję za Twoją serdeczny i głęboki komentarz. @Alicja_Wysocka bardzo mądrze to powiedział. Slowa warte zapamietania. Uściski.
  25. @lena2_ bardzo Ci dziekuję moja ulubiona poetko ! 🙂
×
×
  • Dodaj nową pozycję...