Gosława

@jeremy pfff mało brakowało 😉 A tak poważnie to jeden z moich pierwszych wierszy bardzo niedopracowany ale go lubię Późniejsze idą głębiej w wieś a tam to już tylko błoto koleiny i groble Dziękuję poprawię co trzeba 🙂

@jeremy o masz Ci los! Trzeba kłamać że ładne a nie tak od razu z grubej rury że do doopy Naprawdę! 🙂 A rdzy zostanie bo tak sobie wymyśliłam i tak będzie 🙂

@huzarc taki trochę koniec świata w wersji light 🙂 @Simon Tracy miło że zerkasz dziękuję 🙂 @Amber bardzo dziękuję Bursztynku 🙂 @KOBIETA w sumie to czasami trzeba coś dostrzetnie zniszczyć aby coś nowego powstać mogło Pozdrawiam serdecznie

spójrz jak galopują tumany kurzu wzbite po horyzont niebo chyli się ku zachodowi krwawa poświata okala wierzchołki sosen z przodu biały koń obija spękaną ziemię za las za pola między zboża na grzbiecie Zwycięzca dzierży łuk nie uginają przed nim kolan tuż za nim rdzawy z potarganą grzywą po brukowanej drodze pędzi na złamanie karku zamiast kocich łbów walają się szczątki roztrzaskanych czaszek Wojna i całopalenie wrony koń niesie spustoszenie kopytami depcze nieużytki wszedł w szkodę niszcząc po drodze pachnącą koniczynę we wsi ostatni pies wyje z Głodu płowy najpiękniejszy w lśniącą grzywę wplótł promyki zachodzącego słońca na pergaminowej skórze cienkie linie żył tworzą fioletowe koleiny i tylko on spokojnie idzie jak Śmierć

@Dariusz Sokołowski dziękuję @hania kluseczka to miłe dziękuję Haniu 🙂 @Simon Tracy miło 😃 że zerkasz Pozdrawiam serdecznie 🙂

Nawet jak wie to nie powie bo po cóż jęzorem niepotrzebnie mielić 🙂 Podoba mi się ten utwór 🙂

Weszłam w klimat całą sobą aż się zdziwiłam że tak do mnie przemówiła ta historia

@Leszczym niech się dzieje ja do Wawy rzut kamlotem mam będę jechać 😉

Weź polewaj jak masz śliwowice to dwa kieliszki na zaś 🙂

@Amber brzozy i wierzby to moje ukochane drzewa Chociaż moje nazwisko od Olszy pochodzi 😉

@Sylwester_Lasota dziękuję 🙂

spójrz kochanie brzozy świecą jak latarnie przy ścieżce jedna obok drugiej w równym rzędzie zielonymi liśćmi szeleszczą cichutko nieopodal złoci się zboże żółte kłosy jak u panny sploty okalają hektary na Borku jasny pocisk przeszywa niebo zagrzmiało twarz w piegach jak gdyby ktoś rozrzucił drobinki bursztynu na jasnej cerze majaczą promienie tylko ten szum i żar złotych słońc od południa ostrość widzenia jak w soczewce odbijają natrętność much ze skrawków wzruszeń budujemy pomost nieuchronnie prowadzący na skraj lasu po miłość

@Berenika97 dziękuję Ci Beroniczko za piękny komentarz Przytulam 😘

@huzarc niestety świat się zmienia Ludzie się zmieniają Kto wie czego nasze wnuki doświadczać będą musiały Ciekawy wiersz Pozdrawiam Cię serdecznie 🙂

@Migrena dziękuję 🙂 @Starzec no co zrobisz jak nic nie zrobisz 🙂 @Berenika97 dziękuję pięknie 🙂

Ja się niezmiennie zacytuję w Twoich tekstach. Mimo że jesteś fanem bardziej gotycki chce klimatów to mimo wszystko ciepło mi tu i bezpiecznie Pisz bo wnosisz w tą przestrzeń twórczą wiele Pozdrawiam serdecznie

@Simon Tracy Lubię czasami pisać tkliwości Chociaż bliżej mi zdecydowanie do takiego realizmu 🙂

Przepiękny tekst Bardzo trudno jest w codziennym pędzie znaleźć chwilę na czułość Dzień za dniem ludziom przez palce przecieka czas a takie zdaje się zwykłe ciepłe gesty gubią się w kątach domu Coś czuję że będę tu częściej wracać

@Simon Tracy dziękuję 🙂 @Simon Tracy bałam się że moje że wsi bajanie będzie tu źle odbierane Ludzie wolą takie bardziej romantyczne wiersze a nie z pogranicza obory i chlewa Tym bardziej mi miło że jest inaczej 🙂

@jan_komułzykant dziękuję ja też bardzo lubię 🙂 @Amber w przeciwieństwie do autorki 😉

@Amber oj naoglądam się tych domów i bloków ze szkła i stali Naoglądam A mnie się marzy drewniana chata gdzieś po środku niczego Może nie na co dzień ale żeby odpocząć Fajny wiersz super oddaje ten chłód nowych czasów Pozdrawiam Bursztynowa dziewczyno 🙂

@Rafał Hille dziękuję za dobre słowo 🙂

@Rafał Hille a bo ja tak pojawiam się i znikam Miałam trochę pracy no i zdrowie słabe W tej chwili wszystko wychodzi na prostą więc zerkam w wolnej chwili 🙂

Z tego wiersza z powodzeniem dałoby się stworzyć trzy Ja lubię takie pisanie Pozdrawiam

matula otwarła drzwi na oścież dziś swaty barwnym korowodem pijanych kroków do dziewki zachodzić będą a zdzierajrze starą kieckę trza z kufra niedzielną przyoblec toć to sam młynarz wysłał zwiady jego już drugą wiosnę pod kopczykiem leży nie źlij się Anuś przeca tyle u nas gąb do wykarmienia na przedwiośniu przyjdzie nam placków i chleba z perza naważyć tyć syta będziesz córuchno milej ci będzie pod dachem z mchu i ziemi biedować ? czy pańskie słomiane posłanie mościć pod surdut dłonie składać i piersi wyswobadzać na każden zachciew męża on nie Jasików któren po opłotkach chodzi i gdzie nie siędzie tam wszy gubi dobry pracowny a biedny psia jucha jak ten morowiec pochowany za groblą