Corleone 11

@Kamil Olszówka 🙂 Bardzo proszę, Kamilu. Czy dobrze rozumiem, że ukończyłeś już wspomnianą powieść? Jeśli tak, chcę ją przeczytać. Poczynając od strony z odautorskim autografem 🙂 . Dzięki wielkie.

@Bożena De-Tre Wyczułem, więc zrozumiałem 🙂 . Bożeno: pozytywną, nie "pozytywą". Miłej zabawy! Pozdrawiam Cię śnieżno-serdecznie 😉 🙂 . @jaguar Zgadza się: pozytywną sytuację kończymy podziękowaniem. Prawda? Serdeczne pozdrowienia.

@Kamil Olszówka Jestem pod wrażeniem. Naprawdę 🙂 . Kamilu, pozdrawiam Cię serdecznie. Dobrej Soboty 🙂 .

@jaguar Dlaczego "nie dziękuj", skoro dziękowanie jest preejawem pozytywnej energii i odobistej, wewnętrznej kultury? @Bożena De-Tre "Schematyczny ten wiersz", owszem. Ale oparty na pewnym pomyśle i mający rytm. A przede wszystkim wspomnianą już pozytywną energię 🙂 . "Schemów"? 🤔 Oj, Bożeno 🙄... Serdeczne pozdrowienia i dobrej nocy.

@Ewelina 🙂 Wers "co jak gejzery", którego nie dokończyłaś, nie stanowił poetyckiego porównania. 🙂 Natomiast wcześniej zaproponowane zmiany zmieniają - to prawda - akcent. Usuwają za to inwersję, której nie stosuje się już w poezji, powstałą wskutek przesunięcia czasownika i wskutek przesunięcia imiesłowu na koniec wymienionych zdań. Poprawiają tym samym stylistykę i owa poprawa stanowi ich uzasadnienie. Tym samym Tectosmith nie ma racji twierdząc, że, cytuję, "Oryginalnie brzmi lepiej", "Nie ma potrzeby" i że "To niczego nie wniesie do wiersza". Bo istnieje potrzeba. Bo właśnie wniesie. Znam i rozumiem Twoje odczucie "wewnętrznego krzyku", oporu przed zmianą. 🙂 Rozwiązaniem jest łączyć własne odczucia ze stylistyczną poprawnością. Wtedy, tworząc wiersz, piszesz go "od razu" wlaściwie. I wtedy istotnie bezzasadna jest potrzeba wprowadzania jakichkolwiek zmian. Serdeczne pozdrowienia i dobrej nocy.

@Ewelina Ewelino, proponuję kilka stylistycznych zmian 🙂 . Ostatnia linijka pierwszej zwrotki: "twój dotyk mam już tylko w wyobraźni". Drugi wers kolejnej cząstki: "łasa na pragnienie". Oraz drugi trzeciej: "nie liczę zgubionych rzeczy". Usunąłbym "co jak gejzery". Podoba mi się prostota Twojego wiersza 🙂 . Serdeczne pozdrowienia.

@kwintesencja Bardzo proszę. I ja dziękuję 🙂 .

każda kropla deszczu spada tam, gdzie [powinna każda śnieżynka istnieje przeznaczony jej czas każde ziarno, wpadłszy w ziemię, ma tylko [dwie drogi: pozostać samo, albo obumrzeć każdy pożółkły jesienią liść opadnie każda szansa po to, aby ją wykorzystać każda okazja, by jej nie zmarnować każdy uśmiech dziecka radością rodziców każda nuta, by ją zagrać każdego człowieka Bóg rozliczy z myśli, słów, [czynów i zaniechań każde przykazanie Dekalogu tak samo ważne każde słowo Boga wraca Doń dopiero wtedy, [gdy spełni swoje posłannictwo każde słowo ludzkie winno być celowo [wypowiadane każda książka, by ją czytać i szanować każdy oddech i uderzenie serca zbliżają [czlowieka do ostatniego Legionowo dn. 06.09.2005 r.

@kwintesencja 🙂 Dobrego wieczoru. Serdeczne pozdrowienia. @jaguar Tak à propos: zdarzyło mi się dwukrotnie sprzątać pokój cukrzyka po ataku. Oby taki był - życzę Ci tego 🙂 . I oczywiście jak najwięcej pozytywnej energii 🙂 .

Nie "przegięłaś", bowiem słowo to "odnajduje się" w kontekście całego wiersza, jego charakteru i atmosfery. Aczkolwiek samo w sobie, jako wulgaryzm, bardziej pasuje do tekstów prozatorskich. Dzięki Ci wielce za odpowiedź. Serdeczne pozdrowienia 🙂 . @kwintesencja Owszem, jest. Ale nie tylko w tym 🙂 .

Odnośnie do bycia średnio nowoczesnym, mógłbym powiedzieć o sobie to samo 😉 😂😂.

@kwintesencja Ach, ta współczesna poezja 😉 😂😂😂 . W pierwszym odruchu chciałem "przyczepić się" do "porzygu kolorów". Ale nie mogę, bo "niestety" pasuje i współgra 😉 ze wspomnianym przez --> error_errosa dynamizmem. Serdeczne pozdrowienia 🙂 .

@Bożena De-Tre Bożeno: wszystko, co istnieje jest rzeczywiste. Azależnie od tego, czy jest to byt materialny, czy duchowy. Wliczając do tych ostatnich senne i te z pragnień-marzeń. Pomyśl 🙂 . Serdeczne pozdrowienia.

@Bożena De-Tre 🙂 Bożeno, a co powiesz na "niewielu"? Również dziękuję i odwzajemniam pozdrowienia.

@Bożena De-Tre Warto byłoby zmienić owo "zbyt". Przeczytałem z przyjemnością 🙂 . Serdeczne pozdrowienia.

@Monia Wielobarwnie ładna ta Twoja miniaturka 🙂 . Serdeczne pozdrowienia.

@Bożena De-Tre Udana piosenka 🙂 , chociaż jest trochę "do wygładzenia". Jak "choć", "me" i "opływa" zamiast "odpływa". Wskazane jest też dodanie przecinków. Ciekawie i autentycznie 🙂 . Serdeczne pozdrowienia.

Dodam, że bardzo ładnie to ujęłaś 🙂 . Serdeczne pozdrowienia.

@Somalija Proszę bardzo 🙂 . Ale przecież wiesz, że pora roku ma nic do rzeczy. Ty wybierasz energię, którą do siebie dopuszczasz. Z myśli na myśl i ze słowa na słowo. Nie mam na myśli uwarunkowań, tak wewnętrznych jak i zewnętrznych, dzięki którym/przez które wybieranie Jasnej Strony może być utrudnione/utrudniane. Chodzi mi o sam wybór jako taki. Pozdrowienia.

@Natuskaa Natuskaa, czasem zapisuje się nie tylko słowa-klucze, ale wszystkie "jak leci", przynoszone przez myśli. Ale masz rację: słowa "(...) klucze wystarczą, (...) aby wejść w końcu do tamtej myśli i rozgościć się w niej (...)". Dzięki bardzo za Twoją wizytę, czytanie i poetyckie uznanie. Oraz komentarz 🙂 . Serdeczne pozdrowienia.

@Natuskaa Mnie właśnie "aż" wydało się bardziej logicznym - tym samym bardziej właściwym. Dzięki za odpowiedź 🙂 . Serdeczne pozdrowienia i dobrej nocy.

@Somalija Podoba mi się wers "wnuczka tundry i błota": bardzo pomysłowy i prosty zarazem; "urwana" pointa również 🙂. Zakładam, że jesteś ostrożna z przeglądaniem się w przeszłości. Pozdrowienia Autorce.

- dla Belli i dla A. - Ano, to pora odprowadzić pozostałych trzech - orzekła oczywistość Śmierć, gdy powróciła z Szeolu w obecnośc koło Jezusa. - Chodźmy zatem na poszukiwania - odparł Tenże, jak uprzednio częstokroć, gdy razem, obecnie i podczas Jego poprzednich wcieleń, aranżowali i uczestniczyli w takichże sytuacjach. Śmierć uśmiechnęła się w reakcji na to zdaniozalecenie, chociaż - jak już wspomniano i jak, mój Czytelniku, wiesz przecież - stanowiło ono ustaloną zwyczajem formułę. - Ach, i coś mi mówi - ustaleniezwyczajowo dodała Śmierć - że wkrótce znajdziemy ich wszystkich. Kolejno. Drugiego przed trzecim... ... i trzeciego przed czwartym - uśmiechnąwszy się, dopowiedział Śmierci jej Stwórca. - Tak, jako to onegdaj po wielekroć bywało. - Ano, jako to po wielekroć bywało onegdaj - odpowiadając, zmieniła porządek słów. Również ustaleniezwyczajowo, jak - mój drogi Czytelniku - domyślasz się z pewnością. - O, i spójrz Jezusie: jeden już się znalazł - wskazała śmierciooczami zdążającego ku nim strażnika. - Najwyraźniej nie wie, co go... - znów zwyczajowo przerwała sama sobie, aby Jezus dorzekł ciąg dalszy. - Ta ludzka pewność siebie... Śmierć roześmiała się, rozśmieszona wypowiedzianym przed momentem zdaniem. Jak wiele razy w takich sytuacjach, ale i poza nimi, jego treść zawsze ją bawiła. - Chachacha! - śmiała się radośnie, jak mało kto we Wszechświecie potrafił. - Chacha! Myślałby kto! Czyżbyś jakimś - w tym wypadku niemożliwym do urzeczywistnienia cudem - zapomniał, skąd wzięła się u ludzi ta cecha? U niektórych co prawda wcale, ale u większości w równowadze, a u pozostałych w nadmiarze! Chacha! - śmiech nie milkl. - Chyba chcesz, żebym Ci przypomniała. - Zwyczajowo proponuję później - Jezus odwzajemnił się śmiechem w odpowiedzi. - Chachacha! Później mi przypomnisz, moja droga. Gdy już odprowadzisz tego, który myśli, że zdąża na zwycięskie spotkanie nam, podczas gdy w gruncie rzeczy - tobie. Cdn. Voorhout, 29. Listopada 2023

Monia, dzięki za odwiedziny 🙂. Cieszę się, że "jedna..." znalazła Twoje uznanie. Serdeczne pozdrowienia 🙂 .

@Natuskaa Mnie podoba się Twoje "przez las...". Jedyna wątpliwość dotyczy ostatniego zdania środkowej części: "(...) a zjedzą (...)" czy "(...) aż zjedzą (...)? Serdeczne pozdrowienia 🙂 .