corival

@Waldemar_Talar_Talar Co napisałam, to prawda, ale przez tą prawdę z głowy wyszło mi, że powinnam jeszcze dodać serduszko potwierdzające moje zdanie, co też aktualnie czynię. I pozdrawiam ponownie :)

@kwintesencja Dziękuję za czytanie i pozdrawiam :) @Nata_Kruk W zasadzie zahaczam o rozmaite mitologie, o starożytność, znaleziska archeologiczne i inne takie. Cieszy mnie, że wychwyciłaś tą nutę magii i tajemniczości, którą starałam się wydusić z raczej dziwacznego epizodu. Dziękuję, że przebrnęłaś przez ten tekst i zostawiłaś ślad. Pozdrawiam :) @ais O tak, teksty botaniczne i inne takie też pamiętam ;) Dziękuję za wizytę i pozdrawiam :)

@kwintesencja Rzeczywiście, jest jak piszesz, ale chyba dobrze, że życie odkrywa prawdziwe oblicze takich pseudoprzyjaciół. Owszem, to boli, jednak przynajmniej wiadomo z kim mamy do czynienia. Pozdrawiam :)

@kwintesencja O tak, aż nazbyt krwisty ten pełen emocji obraz. Z drugiej strony, przynajmniej coś widać pośród szarych, chłodnych odczuć. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Przepiękne porównanie dwu par. Jestem pod wrażeniem Waldemarze :) Pozdrawiam :)

@beny7777 Podoba mi się takie przedstawienie burzy. Wers troszkę zaburza gładkość strofy. A może zamienić "ależ piękne" na "przepiękne"? A w tym wersie proponuję zlikwidować "już". Jest niepotrzebne w tym miejscu, a poza tym: występuje również w kolejnym wersie, więc jest powtórzenie. Pozdrawiam :)

Północne, lodowe pola, zimno z Krainy Mgieł. Spustoszona Kraina, ogień pożera wszystko: gorący i okrutny. I Bezdenna Otchłań kusząca głębiną. Tysiące lat... Buzują wulkany, walczą z lodami para wiruje, gęstnieje, obmywa ulewą. Bezkres wód rodzi olbrzyma Ymira. Mleko Audumli pokarmem mu było, pożywne, mocne, świętej krowy dary. Potomstwo Ymira, kiedy czas już minął dało ród Thursów Obfita Bezroga lizała lód Północy, i powstał Buri o magicznej mocy. Nie dostał cór Thursów, więc odszedł, albo zasnął gdzieś w mroźnej krainie.

Dziś zostanie wyciągnięty i zaraz się zestresuje.

@Nata_Kruk Kruk jako symbol szczęścia, pomyślności, zwycięstwa w mitologii m.in. germańskiej, też nordyckiej, oby łopotał nad głowami nas wszystkich ;) Cieszy mnie, że znalazłaś coś, co Ci się podoba w tym tekście. Pozdrawiam :) @Rafael Marius Przez tysiąclecia jednak ludzie kierowali oczy ku bóstwom, prosząc o rozwiązanie problemów, radę i pomyślność... oczywiście efekty i interpretacja zawsze zależała od człowieka. Pozdrawiam :) @Olgierd Jaksztas Wobec tego gratuluję komentarza, który faktycznie celnie trafia w mój zamysł. Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam :) @Czarek Płatak Sowy nie ma, ponieważ w tych akurat wierzeniach, do których się odnosiłam, sowy w powyższym kontekście nie ma. Miło mi, że czytałeś, pozdrawiam :)

@Nata_Kruk Dziękuję za wnikliwe czytanie... wiersz napisał mi się pod konkretne wydarzenie, którego przytaczać nie będę :) Jakkolwiek by było, pozdrawiam serdecznie :)

@Nata_Kruk Dziękuję za wysoką ocenę. Przeczytałam sobie własny tekst i faktycznie... udał się jakiś taki wzniosły. Dziękuję za czytanie Nata i pozdrawiam :)

@Leszczym Ludzie bywają różni. Miewają też chwalebne wzloty ;) Dziękuję za wizytę i pozdrawiam :)

@Ewelina Prosić zawsze warto jak sądzę. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Warto snuć rozważania i nigdy nie są one bez sensu. A prawda jest zawsze prawdą. Jest jedna, a różnić mogą się interpretacje, albo nadinterpretacje owej prawdy. Tak sądzę. Wiersz mi się spodobał... Pozdrawiam Waldemarze :)

@Kwiatuszek Od święta nawet dzieciom przynależą słodkości. Ładny, słodki obrazek. Mnie się podoba. Pozdrawiam :)

@aff Fakt, przestworza są yyyy no przestrzenne właśnie. uskrzydleni posłańcy niosą wieści bardzo szybko... Pozdrawiam :)

@ais Dziękuję za wizytę i ślad. Pozdrawiam :) @iwonaroma Również dziękuję za czytanie i znak pobytu. Pozdrawiam :)

@error_erros Zawsze pozostaje mu jeszcze odwrócić lustro do ściany. Wtedy przestanie zauważać nawet pogardę ;)

@Waldemar_Talar_Talar Po kilku czytaniach doszłam do wniosku, że to jednak faktycznie smutny wiersz. Tym bardziej słonecznie pozdrawiam :)

@Ewelina Pogoń za nieuchwytnym... bardzo męczące doznanie. Podoba mi się. Zasugeruję jedynie drobną poprawkę, jeśli przypadnie Ci do gustu. Z tego wersu usunęłabym "ode mnie". Z kontekstu i sposobu doboru słów nasuwa się się to "ode mnie" samo. Nie potrzeba tego jeszcze słownie eksponować, bo troszkę rozbija ciągłość. Pozdrawiam :)

@error_erros W tym stylu (i nie mówię o formie wiersza, tylko o stylu życia), to do dna faktycznie bardzo blisko. A może peel już do niego dotarł, tylko jeszcze tego nie zauważył? Spodobało mi się, a zwłaszcza podziwiam Twoją żonglerkę słowem. Pozdrawiam :)

@andrew Niektórzy nie mogą znieść ciszy... za dużo w niej słychać. Tak mi się skojarzyło. Wiem, że to troszkę o czym innym, ale... Pozdrawiam :)

Młodzieńczy sokół, użycza swych piór bogini. Dostojny orzeł: dziki, wojowniczy i nieustraszony. Szczęśliwy kruk łopocze nad głowami wojowników. Szczęście, śmierć i mądrość zarazem, szybuje na czarnych skrzydłach. Przekażcie temu kto czyta, same dobre wieści.

Nim przeliczył wszystkie pręty zapomniał, że jest zmarznięty.

@Tectosmith Dziękuję za odwiedziny i pozostawiony ślad. Pozdrawiam :)