corival

@zetjot "zaś" jest potrzebne do zachowania rytmu, a nie wpadłam na inny, sensowny pomysł. Tu faktycznie... zmieniam, bo podpowiedź dobra i zastanawiam się, dlaczego sama na to nie wpadłam... Dziękuję za czytanie i konstruktywne uwagi. Pozdrawiam :) @violetta Niewiele mówiący ten Twój komentarz. Zakładam, że dotyczy wiersza, więc odpowiem tak... wciąż się uczę, więc trudno żeby był doskonały. Niemniej dziękuję, że poświęciłaś mu czas i pozdrawiam serdecznie :) @Tectosmith Bardzo dziękuję, że zajrzałeś i pozostawiłeś ślad. Co do "zaś" lubię niekiedy wprowadzać takie archaizmy, a ten potrzebny mi był jak już pisałam dla zachowania rytmu, a poza tym dla zachowania liczby sylab. Pozdrawiam :)

@sowa To jednak chyba przesada.

Wiatr niesie stare pieśni, echo żałobnych biesiad, prastary dąb znów składa na grób obfite dary. Pod nim zaś archeolog myśli drapie na głowie, patrzy w stare kości, jakby na tekst pisany. Życie od nowa daje do grobu złożonemu, nadając nazwy zgrabne z własnej wyobraźni.

@izabela799 Ogólnie rzecz ujmując zgadzam się, ale osobiście zastanowiłabym się nad drugą strofą. Jakoś odbiega formą od całej reszty. Może trzeba by napisać ją inaczej? A może usunąć? Pozdrawiam :)

@Leszczym Tak na początek, to w zasadzie podstawowe pytania dla twórcy. Uśmiechnąłeś mnie, więc pozdrawiam :)

@ja_wochen Tak, bywają już iście majowe wieczory, choć pojedyncze. Wiosnę jednak czuć i widać coraz bardziej, choć jak słusznie zauważyłeś, bardzo jest ulotna i tymczasowa, i niestety mignie szybko. Być może zbyt szybko. Pozdrawiam :)

@Nata_Kruk Bywa, że utrwalone na fotografii wydarzenie pobudza pamięć i nocą, we śnie przeżywamy tamtą chwilę sprzed lat. Tak mnie jakoś naszło... A wiersz ładnie się oplata wokół zimowych pejzaży. Pozdrawiam :)

@Ewelina Hmmm... tak mi się właśnie pomyślało, że faktycznie zebrałaś tutaj myśli i słowa, którymi zazwyczaj ludzie po rozstaniu kogoś pocieszają. Dziwne jak bardzo standardowo to brzmi po napisaniu, a mówione nawet niekiedy wspomaga. Pozdrawiam :)

@Kamil Olszówka Podjąłeś bardzo ważny, godny upamiętnienia epizod II wojny światowej. Ładnie go opisałeś, chociaż moim zdaniem powinieneś jeszcze popracować nad formą wiersza. Pozostawić troszkę wyobraźni czytelników. Pozdrawiam serdecznie :)

@W.M.J Doskonale ujęta w słowa wędrówka przez życie. Przemyślany tekst, uwzględniający mozolną drogę do przodu, pełną wybojów i zasadzek, ale i lekki bieg z górki ku marzeniom po prostej, świetlistej ścieżce. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam :)

@Rafael Marius Bardzo wiele wbrew pozorom zawarłeś, według mnie, w tym wierszu. Uchwyciłeś w fotografiach daną, konkretną chwilę i pięknie otoczyłeś słowami. I jedno i drugie zatrzymało ją i otoczyło, by nie zanikła. Taki szczególik tego świata. Przecież wystarczy troszkę wiatru, albo słońca i krople obeschną, albo stoczą się, a płatki kwiatu drgną w kierunku rozwoju... to już będą inne chwile, również godne uchwycenia. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Rzeczywiście... proste jak budowa cepa, ale kto obiecywał, że życie będzie proste. Zdecydowanie meandruje, choć ścieżka tropem słów Twojego wiersza chyba zwichnęłaby kręgosłup węża. Pozdrawiam Waldemarze :)

@Wędrowiec.1984 Co do znaków przestankowych natomiast, wolę teksty z nimi, niż bez nich. Zdecydowanie ułatwiają zrozumienie. We własnych tekstach zawsze ich używam. To taka drobna dygresja...

@Wędrowiec.1984 W oceanie życia płyniemy we własnym tempie, próbując dostosować się... jakoś. Żeby nas głębia nie pochłonęła, prąd nie poniósł, fale nie zalały, wiatr raczej popychał, a nie zatykał, a rekiny i inne takie nie pożarły i jakoś tam udaje nam się utrzymać równowagę i posuwać do przodu, do celu. Oczywiście zawsze muszą znaleźć się tacy, którzy wiedzą lepiej i według nich potrzebujemy pomocy. Rzucają więc te swoje wiosła... trzeba mieć oczy otwarte, żeby je je jakoś ominąć, no i żeby takim rekwizytem nie zarobić po głowie. Wiele zawarłeś przemyśleń w swoim tekście... bardzo ciekawym i w formie doskonałej. Podziwiam. Pozdrawiam :)

@Somalija Przy tak intensywnym... nazwijmy to życiu, choć chyba pędzie, byłoby adekwatnie raczej... nie dziwię się załamaniu nerwowemu. Zresztą zapewne konkurencja jest przy tym stylu życia ostra, co też generuje wieczne dążenie do "poprawiania" wszystkiego. Nie zazdroszczę... Generalnie poruszyłaś interesujący temat, w ciekawy sposób go ujęłaś i zgrabnie przekazałaś. Pozdrawiam :)

@ais Intrygujący tekst. Dobrze jest mieć z kim pomilczeć, ale nie zawsze samo milczenie wystarcza. Widoki i wydarzenia za oknem miło byłoby przedyskutować. Samo widzenie... jak widać w powyższym tekście może być szkodliwe ;) Pozdrawiam :)

@Ewelina Zdaje się, że nie powiem nic odkrywczego stwierdzając, że to smutne. Z drugiej strony tak bywa, że coś się psuje i zamiera. Czasem relacje da się uratować i uczucia wracają, ale nigdy nie będzie to już to samo. Jak już ktoś wcześniej wspomniał, nigdy nie wstąpisz do tej samej wody... Mimo niezbyt zabawnego tematu, ładnie ubrałaś w słowa to co chciałaś przekazać. Pozdrawiam :)

@Kwiatuszek Na szczęście bieda była nastawiona pozytywnie i postąpiła łaskawie. Po wersie: spodziewałam się raczej czegoś gorszego. Ładny wiersz i opowiastka. Pozdrawiam :)

@chlopiec Zdaje mi się, że chwytam ukryty sens... ładnie go ubrałeś/łaś w słowa. Pozdrawiam :)

@Rafał Hille Ładne epitafium... Pozdrawiam :)

@miauczenie owiesDziękuję za dyskretne odwiedziny i ślad. Pozdrawiam :) @ais Dziękuję za pochylenie się nad tekstem i pozostawiony ślad. Pozdrawiam :) @Łukasz Jasiński Dziękuję za cichą obecność i pozostawiony ślad. Pozdrawiam :)

@dejvvv1 Chwytam ogólny sens wiersza, ale sama forma według mnie, a i dobór słów jak sądzę, wymagają jeszcze troszkę pracy. Niemniej na zachętę dam serduszko. Pozdrawiam :)

@Dekaos Dondi Niezwykle ulotna ta muzyka. I lekka i delikatna jakaś. Spodobało mi się, kiedy usłyszałam. Można by trochę szlifu do tekstu wprowadzić, ale... nie będę marudzić. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Zgadzam się w całej rozciągłości. Zwłaszcza, jeśli weźmie się pod uwagę setki, a nawet tysiące lat... Pozdrawiam Waldemarze :)

@jan_komułzykant Doskonale oddałeś taką właśnie rzeczywistość, ku której chyba gnamy na złamanie karku. Pozdrawiam :)