corival

@Jacek_Suchowicz Wędrowałam sobie zwrotka za zwrotką po odmalowanej słowem krainie. Z wody skorzystałam, ale tak sobie myślę, że zbyt często nie ma co jej pić. Troszkę smutku i przeciwności losu musi być w życiu... tak dla równowagi i żeby troszkę hartować duszę. Pozdrawiam :)

@izabela799 Najważniejsza jest wiara. Pomaga pokonywać progi. Czasem takie, które wydają się być niepokonane. Pozdrawiam :)

@tomass77 Ciekawy wiersz... wytłumaczyłam go sobie jako wiersz wspomnieniowy o rodzinnym domu. Spodobał mi się. Pozdrawiam :)

@Nefretete Refleksyjny wiersz, w zasadzie bardzo pozytywny. Dobrze się go czyta... słychać po prostu szum fal, a spokój rozlewa się w niezmierzonej przestrzeni, gdzie powstaje życiodajny pył. Pozdrawiam :)

@Ewelina Romantycznie się zrobiło i to oczekiwanie i pewność, że myśli... Ładnie wyszło. Pozdrawiam :)

@Elephant Apoteoza smarowidła :) Uśmiechnęłam się czytając. Zgrabnie wybrnąłeś z tego tematu. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo cenny przekaz... młodym wydaje się, że zawsze będą sprawni, młodzi, szybcy, ale każdy z nas idzie w tym samym kierunku. Nie wiadomo jak Ci młodzi będą przeżywali swoją starość. Warto zauważyć tych, którzy już do tego etapu doszli. Nie wstydzić się, a raczej wspomóc w nadziei, że i nam ktoś kiedyś pomoże. Pozdrawiam Waldemarze :)

@Rafael Marius Perła zawsze perłą pozostanie, ale odkrycie tego, że to okrągłe uwalane w błocie i nieciekawe warte jest podniesienia... to już inna sprawa. Potrzeba poznania jest cenna, służy rozwojowi. Żeby jednak poznanie osiągnąć, trzeba uczynić wysiłek i wędrować po ścieżkach wiedzy... Tak sobie wyjaśniłam Twój wiersz. Bardzo ładnie utkany ze słów i pięknych zdjęć. Pozdrawiam :)

@kwintesencja Dziękuję za tak wysoką ocenę i również pozdrawiam :) @Waldemar_Talar_Talar Cieszy mnie, że znalazłeś coś dla siebie w tym tekście. Pozdrawiam :) @Rafael Marius O tym, że nawet tysiące lat temu wiara w życie pozagrobowe zmarłych istniała, świadczą choćby dary grobowe składane w grobach wraz ze zmarłymi. Po co składać dobre, sprawne , a czasem piękne rzeczy, skoro zmarłemu już się to nie przyda? Dziękuję za czytanie i ciekawy komentarz. Pozdrawiam :) @Tectosmith Dziękuję za cichą obecność i pozostawiony ślad. Pozdrawiam :)

@Rafael Marius Też tak sądzę. Niestety nie wszyscy dopuszczają do siebie myśl, że na pewnym poziomie potrzebują już fachowej pomocy.

Krotka informacja: wiersz nawiązuje do mitologii nordyckiej i mitu o stworzeniu ludzi. Na morskim brzegu dwa drzewa wyrosły: jesion wyniosły i wiąz rosochaty. Bogowie patrzą bardzo zadumani, a wokół cisza i bezgłośna pustka. Midgard bez istot próżny im się zdawał. Postanawiają ożywić przestrzenie. Jesion dał męża, Ask imię otrzymał, kobietę, Emblę, wiąz natomiast zrodził. Zadowolone mają miny bóstwa, niedługo trwało, by odkryły problem. Życia nie było w nowym plemieniu. Niespodziewany kłopot smuci wszystkie. Zmarszczył brwi Odyn i tchnął moc oddechu: zbyt mało jednak, niewiele to dało. Hönir dał duszę. Efekt wciąż mizerny. Westchnął więc Loki i wlał krew gorącą. Minął czas pewien. Zaludniony Midgard. Sług jest tysiące, choć ludzie śmiertelni. Rady szukano, eksperyment dowiódł: nie dla nich boskie Jabłuszka Młodości. I znowu problem. Ludzie umierają, a wolne dusze błądzą po krainie. Twórcy ludzkości drapią się po głowach, wyjścia szukają, wśród dostępnych wielu. Bitnych i dzielnych: Odyn do Walhalli. Inni, zwyczajni do Niflheimu trafią. Mroźny i smętny, smutna egzystencja czeka zmarłego, tam gdzie Hel króluje. Lepiej walecznym w Odyna domu, niż zwykłym ludziom w szarej krainie. Nie bogów problem, nie oni zmartwieni, spokojnym okiem mierzą swych poddanych.

@Ewagie Ptaszki to wdzięczni towarzysze słońca, chmur i wiatru. Pozdrawiam :)

@Tectosmith Może być i taka. Od czego mamy wyobraźnię. Co prawda osobiście pocięłabym go na zwrotki, ale to ja. Pozdrawiam :)

@Ewelina Rozumiem, że lubisz szarość, ale ona sama w sobie jak dla mnie sugeruje jakąś taką... nijakość. Szare słowa nie wydają mi się specjalnie ważkie, powietrze niczym popiół przywodzi mi na myśl Pompeje. I nie to, żebym wiersz krytykowała. To tylko moje indywidualne skojarzenia. Natomiast wbrew pozorom wiersz mi się podoba, to znaczy cały ciąg opisanych wydarzeń. Pozdrawiam :)

@Tectosmith Moje klimaty, zdecydowanie. Śliczny wiersz... opisałeś to szczególne spotkanie doskonale, a przekaz rudzika brzmi tak, jakbyś "podsłuchiwał" co myśli. Idę czytać jeszcze raz. Pozdrawiam :)

@Leszczym Tak, z perspektywy czasu lepiej widać. Łatwiej wówczas ocenić zasługi i odwrotnie. To stwierdzenie niezwykle mi się spodobało. Niby zawile, ale oddaje główną myśl doskonale. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Wszystko toczy się w przód: czas, woda, historia mała i wielka... Fortuna też kołem sie toczy... raz na wozie, a raz pod nim. Pozdrawiam Waldemarze :)

@lena2_ Fakt, że czasem trzeba pominąć grzeczność i układność, stosując więcej przebojowości. Dobrze powiedziane. Pozdrawiam :)

łzy

@zetjot Wiara w siły natury, których nie rozumiano, więc wydawały się przerażające i niepojęte, determinowała takie, a nie inne postrzeganie świata. Przypisywano im boską moc. Tak w skrócie oczywiście. Teraz większość zjawisk jest poznana na różne sposoby, ale zapotrzebowanie na siłę wyższą pozostało. Jak ją widzimy i nazywamy nie ważne, ale nie spotkałam człowieka, który nie wierzy w nic. Nawet tacy, którzy mienią się ateistami. Pozdrawiam :) @Rafael Marius Tak, zupełnie inaczej postrzegali rzeczywistość. Wyżej już wspomniałam o tym, że zazwyczaj wynikało to z nieświadomości skąd się bierze i jak zachodzi dane zjawisko... No nie wiem... niektórzy jak się okazuje nie ufają nawet sobie ;) Jak ostatnio wynikło z rozmowy ze znajomymi... to już ostateczna tragedia i klops totalny. Pozdrawiam :)

Dwaj zwycięzcy wiosną dają moc życiową. Przemierzają szlaki sycą je zielenią. Wróżby niesie rumak, Światowid na grzbiecie miecze sług prowadzi na bitewnym polu. Jemu poświęcone stanice, proporce. Orzeł, włócznia znakiem, a czerwień jest barwą. Zaś w święto siewu kto inny króluje. Młody triumfator pełen witalności. Pan na białym koniu, ofiaruje płodność, w czas Równonocy walczą śmierć i życie. Darzy dojrzewaniem, mocą namiętności, płodami pól, lasów cokolwiek tam żyje. Płonie Złota Tarcza, nietykalna świętość, wiedzie ku wygranej o co tylko prosisz. Stare jest za jare, taka kolej losu, więc głowa odrasta Jarowicie, Panie.

@Kwiatuszek Bardzo ładnie, wdzięcznie i niezwykle pozytywnie. Uśmiechnęłam się. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Marzenia się spełniają, tylko trzeba im nieco pomóc własną inwencją. Szczera prawda Waldemarze. Pozdrawiam :)

scrub

@mystiq Dziękuję za pozostawiony cichy ślad. Pozdrawiam :)