huzarc

@Migrena To bardzo mocny wiersz o żałobie po miłości i o doświadczeniu nieobecności, napisany w poetyce gęstej, obrazowej introspekcji. Niezwykle dojrzały wykład o miłości, która okazuje się być jedynie bolącym stygmatem w psychice człowieka. Odznacza się niezwykle spójną metaforyką, konsekwentną atmosferą pustki I świetną pracą obrazów, które zwieńczone są bardzo mocnym finałem.

Chasyd, ucywilizowany komunista Zgiełk czyści świat pod ziemię obiecaną. Nowoczesność miała uszczęśliwić. Są na to antydepresanty – owoce postępu w krwiobiegu. To już ponowoczesność. Zapalam latarnię na swej bezludnej ulicy. Łapię tylko ćmy, lubiące kolorowy brokat, małe przyjemności. Oni zawsze chcą dobrze, aż za bardzo.

@Poet Ka Siłujemy się ze słowami i przegrywani, ograni przez nie, bo są zawsze przed nami sprytniejsze niż nasza nawyk precyzji w obcowaniu z nimi. Pomnikiem tej gry jest korowód nazwisk tworzących panteon tych, którzy wciąż pisząc od początku zaczynali od końca.

Skurczony do onomatopei przylep tęsknoty przesuwa przez chromowany zgrzyt zapis czasu, nim, zwrócony w transie zwieszonego nawiasu, odsłoni nagie piersi lubieżnej cnoty. Uczysz mnie, rozłożona na lazurowym runie, rozmycia, gdy - już rozprężona martwym dotykiem - mego potu malujesz miękko rumianym krzykiem swego ciała światłość śmierci na mrocznym biegunie.

@Migrena To bardzo ekspansywny, metaforyczny wiersz miłosny, Łączy bogactwo hiperboli z kosmicznymi obrazami i biologicznymi porównaniami. Wyłania się z niego szczególna wyobraźnia metaforyczna, intensywność emocji I obrazów.

@APM Rozmach ruchu i barwy.

@Intersubiektywny O powstaniu Narodów drogą „wyboru” naturalnego - pozdrawiam:)

@𝑍𝑢𝑧𝑎 Bycie nigdy nie jest nicością.

@Poet Ka To wiersz o spokojnym rytmie świata, w którym natura zmienia się zgodnie z cyklem życia, a człowiek jest tylko obserwatorem tych przemian. A może bardziej zakładnikiem.

@iwonaroma Człowiek jest sumą dwojga…

@Achilles_Rasti Katastrofa to zawsze nowy początek.

@Leszczym oba spiny razem dają spięcie:)

Gdy w końcu moja kwantowa matryca rozpuści się w świetle informacji bez pamięci, wymaże świadomość jak brudny deszcz, odbity od krzywizny lustra. Ona okrutnie boli, uderzona odbiciem. Ptaki giną w ogromie nieba zwiniętego w spiralę. Już nie powrócę.

@Papierowy Lis poetyckie kuszenie wiosny. Ale jaka będzie dopiero się przekonamy.

@Charismafilos @Berenika97 @Whisper of loves rain @Papierowy Lis Dziękuję za zmierzenie się z tekstem. Chylę czoła:)

@Poet Ka dekonstrukcja w praktyce. Wiersz wracający do źródła sensu, aby go rozebrać, eksperyment lingwistyczny badający półmrok pół-oczywistości. Odwraca się od kultu języka uwikłanego w znaczenia tkwiące obrazach czy narracji, aby rozpuścić je rozpadzie - języka i znaczenia właśnie. Koniec języka oznacza samotność człowieka i niemożność nazwania, czy oznaczenia swego stanu w sposób autentyczny. Pozostaje powtarzanie słów, rytualne i w transie, które ma przyciągnąć innych ludzi, do wspólnego przeżywania konwencji, ale nie pozwala to jednak przezwyciężyć i unieważnić samotności.

@Czarek Płatak Obraz gęsty emocjonalnie, a jednocześnie dość subtelny. Łączy poetykę grozy, natury i czułości opowiadając go za pomocą odpowiednio dostrojonego do nich rejestru niepokoju. To mroczna poetyka o ucieczce z przestrzeni zagrożenia w czułość drugiego człowieka, w sytuacji, gdy oboje są zanurzeni w świecie, gdzie natura i przemoc mieszają się z lękiem.

@Charismafilos samo życie…

Miała 16 lat, on 20. Pili w łazience – taka szkoła, szkółka niedzielna dla tych dryfujących w osłonie dni, zagubionych jak milczenie świata. Potem przyparł ją do ściany i otworzył bez krzyku, jak wujek przed trzema laty, który już odsiaduje lata za paragraf w pdf-ie. Teraz już lekarz zgłębia przedmiot prawa. Jest grzebyk i wymazówka, protokół i rękawiczki lateksowe gratis. Jest i ciche ciało, jest matka i policjantka, ściągnięta z domu. Co można powiedzieć? Że świat jest zły – banał. Trochę wstydu, trochę gniewu i mechanicznego powietrza w nosie. Podpis najważniejszy na końcu. Plomba na pakiet, ubranie do papierowego worka. My zrobiliśmy swoje, procedura działa. A ja przez to wszystko znowu tłukę darmowe nadgodziny w niedzielę. Co z czasem na rozmowy z córką…

@Intersubiektywny Dojrzeć, może oznacza - pogodzić się ze swoimi pytaniami, nawet gdy nie będzie dla nich odpowiedzi.

@Myszolak Relacja jako rodzaj siły ciężkości, gdzie deficyt je dąży do uzupełnienia siebie. Tak czytam ten wiersz.

@Zuza2958 To miejsce to życie:) pozdrawiam:)

@Berenika97 Czy algorytm może być zmysłowy? Czy to ostatnia różnica między światem ludzkim czy ponadludzkim jego tworów. Ten wiersz wybrzmiewa jak poetycki dialog z technologicznymi paradoksami ze świata F.K. Dicka.

@hollow man Człowiek to istotą wielu definicji. Jest też tą definicja oparta o opis biochemiczny. I najbardziej ludzkie w człowieku jest to, że do tych definicji przez swe dzieje nieustannie się odnosi szukając ram własnej tożsamości, ram które nigdy nie chcą się połączyć w zamkniętą całość.

@Marek.zak1 Choć kondycja tych ostatnich ostatnimi czasy coraz gorsza.