Gerber

@Karina Westfall Tak, do ubikacji, bo słońce może być pięknem nad morzem i przedzierać się przez zasłonę, będąc takim sobie promykiem. Ten wiersz to na początku mój sen w którym ktoś mi mówi, czas na mnie. Budze się widzę ten promyk, między zasłonami i słyszę "szelest" wody w spłuczce i takie skojarzenia. Ps. oczywiście spłuczkę naprawiłem. @Nata_Kruk Tak, to nie szelest, ale rano kiedy się obudziłem właśnie słyszałem szelest, sam sobie zadałem pytanie, co tak szeleści?

@Waldemar_Talar_Talar Dzięki za komentarz.

@Paweł Artomiuk Masz rację co do nieważkich istot, ale jakoś bardziej podoba mi się stwierdzenie istota nieważka. Dzięki za komentarz. @Kobra Musi być spłuczka, bo kiedy pisałem ten wiersz miałem z nią problem.

@WarszawiAnka Dzięki za komentarz.

Marzenie przez szparę w zasłonie przedziera się słońce to samo które przed laty schodziło do morza oddając poruszonym falom głęboką purpurę w zepsutej spłuczce słychać szelest czas zaczyna coraz bardziej przeciekać kiedy cały upłynę chciałbym zostać małym promykiem dającym odrobinę światła istotom nieważkim

@iwonaroma Dzięki za komentarz.

@Dag Dzięki.

**** to dziecko na fotografii właśnie umarło ze starości lustro uderzone w twarz zakrzywia spojrzenie dodając formie trochę obłędu wbija się we mnie coraz ostrzejszym obrazem przemawia jakimś niezrozumiałym drżeniem ciszy jej wyraz zastygł to dziecko na fotografii stało się fotografią

@Nata_Kruk Dzięki.

@jan_komułzykant Dzięki.

@Paweł Artomiuk No też może być, ale jednak w tym przypadku nie zmienię @Gosława Dzięki.

@Waldemar_Talar_Talar Dzięki.

Jesień starsza pani przy stoliku sączy kawę w rytmie opadających liści zbliża filiżankę do ust upłynniając czas wstaje nie dopijając reszty nie teraz jeszcze nie teraz

@Paweł Artomiuk Zastanowię się, to wers, który był podstawą do tego wiersza, od niego się wszystko zaczęło, ale po Twojej uwadze widzę, że można się bez tego obejść zarówno na początku i końcu.

Tyle i już.

@Gosława @umbra palona A no, masz rację. Dzięki.

@umbra palona A no, masz rację.

Lęk to było małe zadrapanie poczułem czyjeś spojrzenie plecy zaczęły mrowić niewidzialny wzrok dotknął twarzy przyspieszyłem kroku kamyk w bucie wszedł do głowy ślepa ulica zabrzmiała kamienną ciszą z zaciśniętymi kratami to było małe zadrapanie…

@Paweł Artomiuk Tak, to chyba będzie dobre:nie będziesz miał oczu obojętnych przed nami... @Lily Hamon Hm... kamiennych? No jakoś niby mocne, ale nie o to mi chodzi. Dzięki za odwiedziny.

Nie wiem czy się domyślasz, pewnie tak, to przykazanie do Boga. Odn. się do: Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną. Rozumiem, że wtedy możesz na mnie liczyć, niestety okazało się, że nie do końca. Więc przynajmniej nie będziesz miał obojętnych przed nami.

@kot szarobury Dzięki za komentarz.

@Gosława Dzięki.

@kb. Ok. rozumiem.

@Paweł Artomiuk No ciekawe, ale obojętność ma chyba większą wymowę, nie wiem, poczekam, bo Twoja sugestia jestnaprawdę niezła. @iwonaroma Dzięki za komentarz. @Lach Pustelnik Ok. może lepiej.

Auschwitz ograniczony obszar kolczastym dźwiękiem rozdzierający ciszę nieograniczoną skalą wypalonych gardeł wydobywa z siebie wciąż żywą tkankę z wyrytym na skórze pierwszym ludzkim przykazaniem nie będziesz miał oczu obojętnych przed nami