duszka

Jeśli mamy taką moc, to chyba nasza zmienna tęsknota powoduje zmiany pór roku, a przynajmnie się do nich nieco przyczynia :) Delikatny, zrównoważony, kojący wiersz :) Pozdrawiam.

Zarażasz :) Nie tylko chęcią do pisania, ale też optymizmem i ciepłem. Serdecznie Pozdrawiam :)

Każda droga jest splotem tego wszyskiego.., ale wierzę, że jest jakaś siła, która potrafi i chce wyprowadzić ją ku światłu - jeśli się jej poddamy. Pozdrawiam :)

"poetycka nutek gromadka" - tak, takie są chyba moje wierszyki - plus iskra rozpoznania, która próbuję w nie wpleść :) Dziękuję Ci i pozdrawiam!

.. i wtedy powstaje nasze pełne złączenie z nią :) Dziękuję Ci i pozdrawiam! A więc podziałał na Ciebie pozytywnie - ciesze się :) Pozdrawiam! To radość otrzymać taki komentarz - uważny, czujący, rozumiejący, radość dla mnie i dla wiersza :) Dziękuję Ci i pozdrawiam! Ja gwiazd z tego stanu nie wykluczam, ale tylko przy jednoczesnym połączeniu stóp z ziemią :) Dziękuję Ci i pozdrawiam! @OloBolo @error_erros @Kot Podziękowania i pozdrowienia dla Was! :) :) :)

tego dnia, tej chwili, słów które piszę krzesła pode mną i okna przede mną powietrza, które wciagam do płuc - dlatego jestem radosna

Serdecznie Ci dziękuję za ten komentarz, który mnie cieszy, tetu, i serdecznie Cię pozdrawiam! :)

Poruszające... Proponowałbym tylko dwie drobne zmiany, zwiększające moim zdaniem wyrazistość przekazu. Dla zobrazowania tego ujmę je w tekście: czas czujnie spogląda w oczy szuka pod powieką ukrytych intencji świat stracił wiarygodność / tutaj pominęłam "jakby" Jak myślisz? Pozdrawiam! :)

Bardzo podoba mi się przekaz! A co do stylu i formy, to chyba pasowałoby mi lepiej "brak" zamist "braku"... Wtedy miniaturka nabrałaby charakteru haiku, a jeszcze bardziej w tej postaci: wypaczenia z nadmiaru zapatrzenia brak równowagi To taki spontaniczny pomysł :) Pozdrawiam!

Tak, piękno miłości, szczególnie momentu jej rozpalenia, unosi nas ponad ziemię i pozwala dotknąć wieczności.., ale doświadczam, że ona sama w sobie "nie chce" nas odłączyć na trwałe od ziemi, bo tym zrobiłaby nam i naszemu życiu krzywdę. Jej powrót na zemię, gdy trzyma oboje zakochanych w objęciach, jest rówież piekny i prowadzi do głebokiego zakorzenienia w rzeczywistości i ... w niej samej. Musiałam to dopowiedzieć :) A Twój wiersz, ten dialog obojga pochwyconych w jednej chwili przez miłość jest w swojej subtelności cudowny :) Pozdrawiam.

... aż kiedyś urodzi się z nich nowa nadzieja... Wierzę w to i tego życzę Peelowi :) Trafił we mnie głęboko ten krótki wiersz. Pozdrawiam :)

Po przecztaniu zadałam sobie pytanie: Czy słowa potrafią nas zbliżyć do rzeczywistości? I jakie muszą być, by to czynić..? Może właśnie jak najprostsze? Wydaje mi się, że nasz mózg, w swoim skomplikowaniu potrzebuje słów, potrzebuje naszego myślenia, by dawać na nią odpowiedź. Dziękuję Ci za inspirację :) Pozdrawiam.

Chyba najważniejsze jest, wybrać właściwy kierunek - w jedzeniu, piciu, pisaniu, zyciu.., wchodzić na "tory" z nim zgodne - z innymi lub samemu... Możliwe, że tracimy zaufanie do siebie, gdy nam się to nie udaje. Wtedy trzeba zamienić błądzenie w szukanie. :) Pozdrawiam :)

A więc nasze dorastanie polega na utracie lęku przed prawdą, która jest w nas... Tak :) Pozdrawiam :)

@dot. Dziękuję Ci i pozdarwaiam miło :) I "bomba" - komentarz od Ciebie :))

Miło czytać znów Twoj komentarz, Deo :) Trafnie ujęłaś w nim moją "pierwotną myśl" czy "pierwotne odczucie", z których wykluł się ten wiersz. I masz rację - dalszy ciag, czegokolwiek by on dotyczył, - jest, potrafi i chyba powinien być dużo żywszy, oczywiście w indywidualny sposób. :) Dziekuję Ci i pozdrawiam!

Tak, każde przeobrażanie potrzebuje czasu i cierpliwego pokonania lęku przejściowej bezbronności... Inspirująca myśl, dziękuję Ci, Dag :) Pozdrawiam. Cieszę się, że mój mały wiersz zaincjował w Tobie tyle głębokich skojarzeń i ciekawych przemyśleń! Wzbogaciłeś go i mnie nimi - serdecznie dziękuję, Radosławie :) Co do "trzech kropek" masz rację - zaraz zmieniam :) Serdecznie pozdrawiam!

Cieszę się, że tak to odbierasz :) Dziękuję Ci i pozdrawiam . Może dlatego, że tak delikatnie i w pewien sposób ładnie sie człam pisząć ;) Dziękuję Ci za miłe słowa i pozdrawiam!

@Antoine W @error_erros @huzarc Dziękuję każdemu z Was za miłe i budujące komentarze :) :) :) Serdecznie pozdrawiam! @MIROSŁAW C. Miło mi :) Pozdrawiam!

powoli więc nie wybuchaj mi wiosną prosto w serce - to grozi bólem nie chcę wolę twój powiew gdy we mnie szepczesz nie burzysz

Rozumiem :)

Ostry wiersz... Rozumiem, że czasem ta ostrość jest potrzebna, żeby się obudzić zejść z wyżyn iluzji... Gdy nie generalizuję wypowiedzi wiersza, wtedy mi się podoba. Jedynie ostatni wers jest dla mnie mało zrozumiały i robi wrażenie zbędnego. Pozdrawiam :)

A tu się nie zgodzę, bo dla mnie odczuwany bezsens znajduje się poza milością, to znaczy jego odczuwanie już do niej nie nalezy. Nawet jestem o tym przekonana :) Twój wiersz jest na pewno godny zauważenia. :) Czasem się jednak zdarza, że aktualny "nastrój" w forum temu nie sprzyja.

"Zsunęła się", ale mam wrażenie, ze nie zrezygnowała, bo pozostawiła po sobie nie obojętność, lecz tęsknotę i cierpienie i nimi walczy o bliskość.. Piękno wiersza podkresla to w moim odczuciu :) Pozdrawiam.

Może ją dogonisz :) Ale i bez niej Twój wiersz dużo mówi i powoduje uśmiech :) Pozdrawiam!