duszka

@Rafael Marius Podoba mi sie ten obraz "skraplania się mgły" jako rozpoznania, czy objawienia się prawdy. Te "krople" mają nas napoić, więc łapmy je i połykajmy :) Pozdrawiam.

To dla mnie szczerość, atentyczność, która z biegiem czasu mniej lub bardziej ulega "planującemu, kontrolującemu myśleniu". Dziękuję Ci :) Dla mnie też :) Dziękuję! Zaprzeczam zdecydowanie i z przekonaniem :) Jedyne, co moge w kierunku twoich przemysleń dodać, to to, co napisałam Iwonie - że z biegiem czasu dołącza sie do ich przeżywania "planujące i kontrolujące myslenie", ale nie ma ono nigdy takiej mocy, jak u dorosłego. A co, do mężczyzn, to może Ty wiesz lepiej :) Dziękuję i równiez serdecznie pozdrawiam. @[email protected] Miło mi i dziękuję :)

@kuwerty Czuć siebie i świat, czuć siebie w jedności z nim - to daje mi po uspokojenie... Samotność czuję, gdy nie ropoznaję tej przynależności, chociaż jest. To "spokojne bicie serca" może o tym przypomina, bo serce o tym wie. Pozdrawiam :)

@Tectosmith Przebija dla mnie z Twojego wiersza świadomość przemijania, zbliżającego się rozstania, która wyostrza zmysły i otwiera szeroko serce.., a nawet brzmi to jak już pożegnanie. Chyba tylko wtedy czujemy aż tyle bliskości i aż tak subtelnie. Serdecznie pozdrawiam :)

Nie da się ich pochwycić i zatrzymać... Tak, jak motyla. Ale można pokochać :) Dziękuę Ci :)

@iwonaroma@Sennek Dziękuję Wam i pozdrawiam :)

@Rafael Marius Cieszy mnie, że zjarzałeś :)

@janofor Być może za "doczesnego życia" - gdy nasze ciało ma jeszcze swój kształt - jesteśmy wewnętrznie (duchowo) bezkształtni, bo zagubieni, ale po śmierci sytuacja się odwraca... Zainspirował mnie Twój wiersz :) Pozdrawiam.

@huzarc Dziękuję :)

@Korniey "Drzew korony, a ty ponad" - Piękny obraz i sformułowanie, a cały wiersz subtelnie dotykający "rzeczy" głębszych, tak jakby je z uśpienia budził... Pozdrawiam :)

gdy dzieci płaczą to wszystkim co mają - całe zranione

@wiewiur To "małe marzenie" i "mała tęsknota" to cząstka rzeczywistości w nas - czekająca na odkrycie. Kojarzy mi się dlatego z nadzieją. Dla mnie nadzieja jest czymś realnym, choć jeszcze nie spełnionym. Wzruszający wiersz. pięknie łączący formę z treścią. Pozdrawiam :)

@Bożena De-Tre Łatwo odnaleźć i nazwać zrobione przez siebie błędy, potępić sie za nie, ale trudniej rozpoznać, co trzeba i można w sobie zmienić, żeby ich więcej nie popełniać. Każdy błąd wynika z "sytuacji" w nas samych. To moja osobista refleksja :) Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar Nie nie udawać Boga, ale czasem On przez nas przemówi, nas poruszy - na nasz swoisty sposób. Wtedy rozpoznaję najbardziej, jaka jestem. Tak, bądź sobie wierny, coraz bardziej, Waldemarze :) Pozdrawiam.

@Pan Ropuch Zapracowany, na niezliczone sposoby rozpaczliwie aktywny.., dlatego nie może przestać - nawet we snie "siedzi pod kamieniem i patrzy". Ale jest też ktoś, kto go obserwuje i rozpoznaje - ten, co napisał wiersz :) Ciekawy wiersz. Pozdrawiam :)

Cieszę się i dziękuję :) ...ale jak ciężkim, zalezy też od nas samych. Zastanawiam sie, czy jej powstanie nie zaczyna sie w nas... U siebie, w swoim życiu taka odpowiedź odnajduję. Dziękuję! I w takich trudnych sytuacjach może powstać, czy odżyć piękno... Nasunęłaś mi tą myśl :) Dziękuję!

@Tectosmith Dziekuję Ci i pozdrawiam :)

@Tectosmith Dziękuję Ci :)

potrafi serce na chwilę uwolnić i dać się wzruszyć bliskością ulotnych istnień z motylem na dłoni mu lżej

@leo Bardzo żywa jest twoja poezja - szukająca, pytająca, próbująca znaleźć odpowiedzi.., dlatego otwarta. Pozdrawiam :)

@Korniey Za takim miejscem tęsknimy i stąd je znamy :) Z przyjemnością przeczytałam. Pozdrawiam.

@poezja.tanczy Medytując zaglądamy, czy zanurzamy się głębiej... Tam zawsze jest spokojniej. Tak, każdy krok powinien być głębszy :) Pozdrawiam.

@Ewelina Tak można odsunąć nadchodzącą depresję... Znam to. Ważne jest przy tym w porę to rozpoznać i opowiedzieć się za życiem. Wtedy jej czerń rozjaśnia i robi się przejrzysta. Pięknie i trafnie to wyraziłaś. Pozdrawiam :)

@Monia dziękuję! :)

@andrew Czy raj możemy odczuwać tylko po wykluczeniu z niego ludzi..? Czy nie przenika on też w nas, choćby odrobinę? Niechęć i uprzedzenia nie pozwalają tego dostrzec i powodują chęć odejścia od nich. Chcę być szczera - trochę niepokoi mnie ten wydźwięk. Pozdrawiam :)