duszka

Dla mnie to piękna pochwała naturalnego świata - jego różnych przebrań i twarzy... Pozdrawiam :)

Tak, Waldemarze :) Dziękuję i również życzę ciepłej nocy :)

Cieszy mnie Twój odbiór - dziękuję :)

bo Ty obejmujesz mnie tak że mogę oddychać i mówić Ci w tańcu kocham tak patrzysz całujesz bo Ty .

żeby liście opadały to one się poddają przyciąganiu ziemi, osłabione życiem .

Piękne, wyraziste, budujące nastrój obrazy, ale dla mnie trochę za mało się ze sobą łączą... Podam przykład takiego złączenia: nad ogniem znicza skrzypek rozgrzewa dłonie rozsnuwa się mgła Pozdrawiam :)

@Wędrowiec.1984 Dziękuję Ci za czytanie i miły ślad :)

@Waldemar_Talar_Talar Cieszę się, że zajrzałeś i dziękuję Ci za serduszko :) Pozdrawiam

@iwonaroma Dziękuję :)

i nabrać kolorów ziemi i nieba od pięt aż po czubek głowy w tym nieskończonym domu się obudzić .

Dla mnie to jakby uzdrawianie historii (przeszłości) własnego życia, a zarazem zawartego w niej samego siebie - poprzez zaprzestanie walki z nimi i odnajdywanie czy odbudowywanie ich całości, ich jednego, jedynego głosu, który powstaje, gdy zobaczy i dopuści się wszystko, gdy odczuje się ciagłość narastajacej od urodzenia tożsamości... To zaprzestanie walki, to chyba akt dojrzałej miłości... Dziękuje Ci za ten wiersz :) Pozdrawiam

Dziękuję za miłe słowa, Wojciechu i również pozdrawiam :) @Niewygodna Dziękuję Ci za czytanie i głos oraz pozdrawiam miło :)

Po pierwszym przeczytaniu poczułam, że coś jest (dla mnie) nie tak i spontanicznie zamieniłam "przez" (a teraz "przy") na "za" i stwierdziłam, że tak chyba powinno być: za brudnym oknem zerka mała sikorka umiera starzec W tej wersji uderza mnie wprost "jednoczesna" dwustronność okna i wydarzeń za nim i przez to intensywność i odczuwalność wypowiedzi Twojego haiku. Pozdrawiam :)

Tak :) I taka moja postawa kieruje mną chyba zawsze - mimo wszystko, i nie tylko w stosunku do jesieni, i nie tylko wtedy, gdy piszę. Dziękuję, Wędrowcu :)

Na szczęście istnieje takie wewnętrzne światło i na szczęście istnieje jesień, która powoduje jego nasilenie... Dlatego chyba kocham jesień.., też dlatego. Dziekuję Ci za tę jesienną refleksję i jesienne serduszko - dodały mi trochę światła :)

Choć podmiot liryczny nie wierzył już w zmiany, to jednak pozwolił "rozwalić" tę niewiarę i dotychczasową (prostą i smutną) oczywistość jego życia... To bardzo dużo :) I piękny wiersz. Pozdrawiam.

...lecz to nie zasługa moich oczu, ale tego, który zapala we mnie nagle światło... Ja tylko kieruję tam mój wzrok. Dziękuję, Liryku za miłe słowa i serduszko :) Pozdrawiam To raczej rozpoznanie, Warszawiąnko.., tego, co tylko w ciemności, czy nad przepaścią można dostrzec, bo leży głębiej i jest zwykle zasłaniane kolorowym, "krzyczącym" blaskiem powierzchowności... A określenie "tak bardzo" nawiązuje do takich sformułowań, jak "tak bardzo kocham", "tak bardzo żyję" itp., a więc mówi więcej niż tylko o jasności czy wyrazistości odbioru. Dziekuję Ci za czytanie i przemyślenia :) Pozdrawiam

Odczytuję w tym wierszu niezwykły moment wydobycia się z kryzysu, uwalniającego z "mocy Szatana" i powodującego nowe narodzenie "dla Boga" sprawiającego cuda... A tym cudem jest odkrycie, oczyszczanie i realizacja samego siębie, prawdziwego siebie.., a więc obudzona miłość do siebie i do własnej egzystencji.... Bardzo poruszający, głęboki, pełen wagi temat, a jednak napisany przejrzyście i lekko. Dla mnie pięknie :) Pozdrawiam.

Przemówił do mnie i przekonał mnie przekaz Twojego wiersza, a także jego tytuł, Waldemarze... Ten drugi powinien chyba jednak brzmieć "Dziś bogatsze o jutro", prawda? Mam tez wrażenie, że ostatnia zwrotka wiersza jest zbędna bo jest powtórzeniem wypowiedzi pierwszej, a jest ona na tyle jasna, że nie potrzebuje według mnie wzmocnienia. Jak myślisz? Pozdrawiam :)

@Gaźnik Dziękuję i pozdrawiam :)

A mnie cieszy i to podwójnie, Twoja miła odpowiedź, Waldemarze, - serdecznie za nią i za dołożone do niej seduszko dziekuję :) I pozdrawiam :)

gdy świat gaśnie a ja zginam się tuż nad przepaścią gdzieś we mnie zapala się światło jesienią tak bardzo widzę .

...ale poczwarki na pewno bliższej przeobrażeniu się w motyla.., wystarczy przecież poddać się czasowi, albo ładniej - strumienowi życia :) @Ilona Rutkowska miło mi, że zajrzałaś i dziekuję Ci za głos :)

"Ciężar błekitu" to chyba tęsknota za nim, to niemożność dosięgnięcia go, choć się wie i widzi, że jest.., to wewnętrzna ciemność, choć na zewnątrz świat tonie w blasku słońca. Tak ja to przeżywałam kiedyś i czasem jeszcze przeżywam i tak przemawia do mnie Twój wiersz. Serdecznie Cie pozdrawiam, Czarku. .

Dwie pierwsze zwrotki zachwyciły mnie... Sa pełne obrazującej fantazji, przez co pozwaliły mi zobaczyć zjawiska natury jakby oczyma dziecka. Trzecia zwrotka, choc też piekna, to jednak otrzeźwiła mnie znowu swoim realizmem i logiką i nie wiem czy nie wolałabym jej z tego powodu pominąć... Ale to tylko moje subjektywne wrażenie, WarszawiAnko. Pozdrawiam :)