duszka

Bardo się cieszę! Ja chyba rzeczywiście nauczyłam się też słyszeć (w sobie) słowa napisane, bo rzeczywiście jedne "brzmią" ciszej, a inne głośniej :) . Wiem, WarszawiAnko, każdy idzie swoją własną drogą rozwoju, ja to dobrze rozumiem :)

Bezruch pisze, ale tylko o sobie ;) Pozdrawiam :)

...wtedy każda chwila jest z serca i - z sercem... Piękne :)

@Kot @M.A.R.G.O.T @Jakub Adamczyk @[email protected] Dziękuję Wam za ciche, ale miłe odwiedziny :) :) :) :)

Ja uczę się słyszeć te odpowiedzi, WarszawiAnko.., i powiem zdecydowanie - są mi dawane :) Pozdrawiam :) . Tak, Waldemarze! Ale to raczej moje rozpoznanie niż decyzja :) Ja tylko decyduję (również na "tak"), czy będe to robić. I Już robię :) Tobie też miłego wieczoru. .

. aż tyle jest głębokich westchnień a mało jeszcze krąży pośród nas miłości - jest po co składać ręce, po co klęczeć .

@egzegeta dziękuję Ci za odwiedziny i serce :) Pozdrawiam.

Mi jakoś nasunęło się inne zakończenie : "chociaż boli"... Może dlatego, że tak rodziłam moje dzieci i w ten sposób chciałabym też umrzeć... Pozdrawiam :)

Tak, jakby delikatnie powiało rajem... Pozdrawiam :)

@Radosław jak miło, że odkryłeś jeden z moich dawnych wierszy - dziękuję! :)

Mam wrażenie, że ta prawdziwa miłość jest zawsze we troje.., że zawsze jest w niej obecny Ten, od którego ona pochodzi, i który jest jej źródłem. Bóg. Dziękuje Ci za miłe słowa i pozdrawiam :) . @Waldemar_Talar_Talar @M.A.R.G.O.T @Radosław @iwonaroma serdeczne dzięki i pozdrowienia dla kazdego z Was! :) :) :) :) .

. gdy delikatnie wsuwasz dłoń między mnie i świat żywe spoiwo ja i on i ta Twoja bliskość .

W tym wierszu wydobywasz na powierzchnię wewnętrzny konflikt i konieczność wyboru każdego z nas: między wszchobecną pokusą grzechu, a głęboką wewnętrzną potrzebą czystości... Wydobywasz go i ubierasz w podniosłe, wręcz zabrwione patosem słowa i sformułowania. Nie rażą mnie one jednak, bo podkreślają wagę tego problemu i nadają przesłaniu charakter (koniecznego) apelu, zachęty i nagany. Odważnie napisany wiersz. Pozdrawiam :)

Ciekawe... Gdy czytałam powstał we mnie jednak pomysł małej zmiany - usynięcia interpunkcji i ewentualnie dużych liter, bo wtedy wers środkowy odnosiłby się do i do górnego i do dolnego wersu, zmieniając jednak przy tym swoje znaczenie. Wyglądałoby to tak: często Bóg groźnie patrzy póki nie odwrócimy wzroku Jezus nas nie rzuci Mnie się podoba :) Pozdrawiam.

Tak, prawda może być burzą, może zaciążyć, jak kamień, ale według mnie bać się trzeba tylko takiej "prawdy", która nią nie jest... Podoba mi się końcowe podkreślenie powagi i wagi tego rozróżnienia. Pozdrawiam :)

Twój wiersz zaciekawił mnie i zatrzymał swoim niezwykłym obrazowaniem i jednocześnie niejasną głębią przekazu... Czyżby ta walizka, z którą każdy z nas pielgrzymuje, zawiera nasze przeznaczenie i powołanie, którego wagi chyba nigdy nie jesteśmy w pełni świadomi - a powinnismy..? Małe pytanie natury stylistycznej: czy w czwartym wersie nie powinno być: "zmielonym przez brudną ziemię na proch" ? Bo proch jest już przecież zmielony. Pozdrawiam :) .

Tak, ale według mnie jest to często jakiś (fałszywy)"Pan", a nie - Pan. Ja wolę być bezpańska (wolna do poszukiwań tego właściwego) niż uzależniona od jakiegos z tych pierwszych. Tylko, przyznaję, taką bezpańskość trudno na dłużej wytrzymać, dlatego nasze (moje) życie staje się wtedy powtarzającym się uwalnianiem. Dziękuję Ci za dorzucenie ciekawej refleksji :)

Ojej! Już to widzę! :)) Świetny :)

Otwarty, lekki i niewinny w swojej prostocie wiersz... Taka potrafi być miłość, tylko miłość. Poczułam ciepło czytając :) Zastanawiam sie, tylko czy niektóre ze słów są potrzebne, czy nie zakłócają nieco czystości wypowiedzi... Ujmę je w nawiasy: Kiedy zmierzch zapada, wszystkie gwiazdy świecą, a ja śpieszę do ciebie (stęskniona.) Ach nocy świetlista, (bądź przy mnie dzisiaj,) prowadź mnie prosto do niego. Już tchu mi brak, A ja marzę (tylko), by spędzić tą noc przy tobie. Wyjdź (mi) naprzeciw, skróć moją drogę, chcę spocząć w twym sercu (szczęśliwa.) To drobiazgi, ale może któryś z nich Ci sie spodoba. :) Pozdrawiam :)

To jakby różne odkrywane możliwości czy sposoby dochodzenia do prawdy, a tym samym - sposoby ludzkiego życia... Prawda jest, była i będzie zawsze wszędzie i jesli się straci z nia konakt wystarczy cierpliwie poczekac, aż się ujawni... Chyba nie ma większej wierności. Niezwykły, piękny wiersz. Pozdrawiam :)

Czas się nam ciągle wymyka.., nie możemy go dotknąć i zatrzymać, ale możemy trwać przy "kierunku", się z nim łaczyć i z nim podążać. To chyba dla mnie sposób okiełznania czasu... Ciekawe rozważania, ukladające się w piekną, cichą melodię słów :) Pozdrawiam

Zastanawiałam się nad tym połaczeniem.. i pomyślę jeszcze raz, bo Twoja argumentacja przemawia do mnie :) Poza tym te różne odcienie szarości mogą pochodzić z zabrudzeń, które zacieraja kontrast pomiedzy bielą i czernią, a każdy z nas te zabrudzenia ma. Dziękuję CI za refleksję i inspirację :) Pozdrawia czarnoszarobiała owca :) . @Radosław Miło mi :) Pozdrawiam

A mnie podoba się bardzo Twoje konstruktywne spojrzenie, które nie tylko porządkuje, ale też budzi ufność i przynosi ulgę :) Dziękuję też za pochwałę wiersza i pozdrawiam! . Tak, na pewno powinniśmy unikać poddawania się samozwańczym "Panom", którzy wyłaniaja się regularnie spośród nas, i też nie uznawać siebie samych za doskonałycb i śnieżnobiałych... W obu przypadkach oddalamy się od tego prawdziwego Pana, którym jest dla mnie prawda. Niektórzy (a może wszyscy mniej lub bardziej) się jej boją i chyba stąd tytuł "Ostrzegam". Dziękuję Ci i pozdrawiam :) .

@Joachim Burbank Dziękuję i pozdrawiam miło :)

Dla mnie to ciekawie i pieknie zobrazowany oraz ubrany w słowa proces rozkwitania, czy doskonalenia się świadomości, objawiania się prawdy własnej egzystencji i zmieniania się ich w mądrość... Tak, ten wiersz jest nie tylko piękny, ale też madry :) Pozdrawiam.