Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wędrowiec.1984

Mecenasi
  • Postów

    4 824
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    40

Treść opublikowana przez Wędrowiec.1984

  1. @KOBIETA @Manek @Rafael Marius Dziękuję. :)
  2. @Wiechu J. K. Dziękuję, i tak... Historia jest naprawdę fascynująca. Bardzo lubię wchodzić mocno w szczegóły przeróżnych rzeczy, którymi się akurat zainteresowałem.
  3. @Alicja_Wysocka @huzarc @Berenika97 @Marek.zak1Dziękuję. Utwór nostalgiczny, z przeświadczeniem, że stare rzeczy, o których mowa w treści, gdzieś tam jeszcze są i jakoś żyją. No, a poza tym, lubię czytać o kulturze celtyckiej.
  4. Echo znad samotnych pni Gińcie gwiazdy, Gińcie chmury, Wnet przeminie tysiąc lat. Pośród mroku, Pośród ruin, Zniknie leśnych duchów świat. Kręgu kamienny! Śród dębów prastarych Żyjesz i patrzysz, lecz mówić wciąż nie chcesz. Zlituj się, proszę. Spójrz, oto kapłani, Wznoszą modlitwy i piszą ci wiersze, O tym co było, co ciągle przed nami. Jest tak jak chciałeś, jest niebo bezgwiezdne, Czernią spowite, bez planet, księżyców. Tyś przepowiedział rodzicom rodziców. Pamiętam bardzo dobrze, coś wyszeptał dziadkom; Choć byłem jeszcze młody, wszystko zrozumiałem. Patrzyłem, jak oblicze dotąd skamieniałe, Ożywa, by skorupę w mig rozłupać twardą. Nareszcie byłeś wolny. Dobrze wiem, jak bardzo, Pragnąłeś się wydostać poza litą skałę. Zaklęto cię na nowo. Powiedz, co widziałeś, A sprawię, by czym prędzej celę twą otwarto. Bo teraz, gdy błagalne zanosimy prośby, Nadzieja małą iskrą zdaje się być jeszcze, Lecz ciemność, odwrócona zawsze od światłości, Ponownie najstraszliwszą zapowiada zemstę. Nie pozwól jej zwodniczo umysłami rządzić. I przemów znów do ludzkich, zrozpaczonych resztek. Milczysz kamieniu? Więc nie ma odwrotu; Człowiek porzuci, zapomni już wkrótce. Ty też, a jakże, na zgubę się gotuj, Zguba nadejdzie, gdy zaśniesz, pojutrze. Wtedy ostatni uciekną w popłochu, Dotąd krąg żywy na zawsze obumrze. Mchy i porosty zrównają cię z ziemią, Poddasz się wreszcie dębowym korzeniom. Przeszły lata, Przeszły wieki, Gwiazdy, chmury znów tu są. Tam, gdzie drzewa Rosły kiedyś, Wciąż druidzi cicho śnią. ---
  5. @Somalija Cześć Aga. :-)
  6. @viola arvensis Dziękuję :)
  7. @Alicja_Wysocka Zdaje się, że przegapiłem naprawdę fajny wiersz. Lubię kosmiczne i senne klimaty.
  8. @aniat. Pouczający i... Doprawdy niesamowicie spokojny wiersz.
  9. @sisy89 No fakt, mnie też się podoba.
  10. @viola arvensis Zazdroszczę. Zresztą, sama wiesz. :)
  11. @Marek.zak1 No, fakt.
  12. @Berenika97 Bardzo pięknie, delikatnie.
  13. @Somalija cześć.
  14. @huzarc Wręcz namacalne obrazy. Podoba mi się. Super.
  15. @Whisper of loves rain Dobry jesteś. Z przyjemnością dałem kolejne serduszko.
  16. @Somalija No, to dzięki za zrobienie dnia.
  17. @iwonaroma Bardzo trafna alegoria, prawdę mówiąc.
  18. @KOBIETA @Łukasz Wiesław Jasiński Dziękuję. :)
  19. @Whisper of loves rain Ależ to jest świetne! Podziwiam każdy wers, mimo że nie przepadam za nierymowaną poezją. To jest wyjątek od reguły. Super.
  20. @viola arvensis Wiersz z kategorii tych, których komentować nie ma sensu, tylko czytać, czytać, czytać...
  21. @Laura Alszer Zmysłowo i kosmicznie.
  22. Tylko nie to.
  23. @Somalija Tak, wiem, niemniej jednak najbardziej lubię Twoje erotyki. Są świetne.
  24. @Berenika97 @Wakss Dziękuję. :)
×
×
  • Dodaj nową pozycję...