azk

Dopiero z komentarzy dociekam sens tego "ię". Myślę, że to przekombinowane. Nie doszedłbym do "trawię" przenigdy. Śpię, się ? A tekst, jego retoryka bardzo mi się podobają. Dla mnie odkrywcze. Pozdrawiam

Każdy chce być kochany. Nigdy jednak nie wiemy czy to tylko nie banał, komunał, bo taki jest nastrój chwili. Dlatego nie polegam wyłącznie na słowach, ale bardziej na czynach, które uwiarygadniają tę miłość. Pozdrawiam Waldemarze.

I tutaj masz właśnie przykład pasożyta, postów mniej niż utworów, a wszystkie tylko u siebie. Ten gość jest tak świetny, że nie będzie się zniżał do jakichś dyskusji, bo zresztą, dla niego, na tym portalu jest tylko jeden autor godny czytania. Rzuć okiem na jego wcześniejsze publikacje z introdukcją : szanowna publiczności oto właśnie macie zaszczyt... A ten utwór to bełkot, ciekawy jestem co trzeba wziąć, żeby coś takiego napisać? Nie cierpię pasożytów, żerujących na innych organizmach. Bez względu na to czy są to pasożyty jelitowe czy społeczne.

To są tagi. Ale widzę teraz dlaczego nie mogłem wyłapać rytmu - jest bardzo nieregularny. Pozdro

Zdaje się, że leje właśnie w Centrum i mam całkowite zaćmienie :) Pozdro

Wawrzyszew Słodowiec

Codziennie rano wraca Racławicka Ursynów Stokłosy

Kabaty Natolin

Marymont

Imielin

A myślałem, że dla tego, że można się tam w ostatnich dniach opowiedzieć za , albo przeciw aborcji. A można oblecieć i za, i przeciw, i być jak Wujciu Lesiu - Jestem za, a nawet przeciw :)

A to moja stacja :)

Służew

Aresnał szutra

Dobrze, ze i żona też została dopuszczona do kolacji. Przecież to nie obowiązkowe. Jesteś ludzki facet. :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))) Pozdro :)

No widzisz jak się weźmiemy (za Ciebie :) ), to napiszesz dobry wiersz. Wydaje mi się, że mógłbyś bez wielkich strat pozbyć się z puenty "już". To by troszeczkę skróciło ten wers

A może nikogo (niczego) nie widzą?

W sumie, masz rację, Deonix. Ale w wierszu oprócz tego co się ma do opowiedzenia, równie ważne jest jak się to mówi, jakim językiem rozmawia się z odbiorcą. Pamiętam komentarze z beja : wiersz nieszczególnie napisany, ale jaki mocny temat i punkcik. Jeśli dla Marcina ta rzeczywistość jest ważna i stanowi treść przesłania, to musi pokombinować jak to upchać, żeby nie zapchać. Pozdrawiam :)

To "go" mi strasznie zgrzyta na końcu wersu. Nawet nie jest tam potrzebne, bo nie rymuje się z niczym. Jeśli nie musimy, to lepiej nie wkładać jednozgłoskowych wyrazów na zakończenie wersu. "rzeczywiście" strasznie rozciąga puentę wtrącając ją w arytmiczność. Moje wersja Marcinie : patrzą i go nie widzą nie mogąc unieść twarzy w tłumie tych serc binarnych nikt dzisiaj już nie marzy ale oczywiście do niczego Autora nie przymuszam :) Pozdrawiam

Widzę wiersz kulinarny Samie z kuchni poetyckiej. Każdy ma swoje sposoby, jak napisała Beta. Tutaj się zgodzę z tobą całkowicie. Nowonapisany wiersz dla mnie jest jak diament świeżo wydobyty z ziemi. Potrzebuje jeszcze szlifu aby wybrzmieć. Twój dwunastozgłoskowiec wygląda na całkiem nieźle wyszlifowany, chociaż ja w tym wersie przestawiłbym szyk wyrazów na : bogatsze są bowiem poezji meandry jakoś tak mi jest bardziej melodyjnie pozdro

Nie sposób za tym wierszem nie powrócić do kolędy Czerwonych Gitar Chociaż Twoje przesłanie, Waldemarze, jest nieco inne od tego, które wyśpiewał Seweryn Krajewski z zespołem. W takim dużym mieście jak Warszawa widać to najdobitniej. Ale muszę przyznać, że jak wędrujemy z Oxyvią po lasach i górach to dzień dobry odzywa się coraz częściej. Pozdrawiam :)

Marcinie, byłem widziałem i zalajkowałem. :) Tak mi się przypomina "10 w skali Beauforta" Krzysztofa Klenczona i Trzech Koron.Mam działeczkę na Mazurach pod miastem, które się szczyci, że wypuściło w świat Krzysztofa. Pozdro

Belgowie dawno rozwiązali ten problem. :) pozdrawiam :)

Wracam po raz któryś do tego wiersza, Marlett, bo niesie ze sobą niepokój i nie jest jednym statycznym, pojedynczym obrazem pomimo dość lakonicznej formy. Widzę kobietę świadomą tego co odczuwa, znajdującą treść istnienia w związku. Można tutaj dopisać, że mówiąc bardzo skrótowo i wręcz trywialnie, miłość wyznacza jedyny akceptowalny sens istnienia. Peelka nie powie sprawdzam, nie obchodzi ją to jak przystaje do rzeczywistości, to co ją wypełnia. Na pewno kiedyś deszcz uniesie się do nieba. A przybicie do pnia wyświetla mi się jako fatum, coś na co jest skazana, czego się nie da zerwać, odrzucić, co trwając zapewnia jej czucie - istnienie. Trudno mi uporządkować te wszystkie obrazy, bo Twój przekaz trafia w warstwę projekcji, omijając warstwę werbalną. Pozdrawiam

Gdyby dla wszystkich miłość wyznaczała sens życia, to o ile byłoby ono prostsze. :) Pozdrawiam, Waldemarze