Joachim Burbank

jestem sam na sam z ciemnymi myślami umysł mam przeżarty marzeniami karmię słowami nadgryzioną dumę brudnymi palcami gorączkowo przewracam kolejną kartkę czarne kruki siedzą na parapecie odwracam głowę nie mogę patrzeć jak wydziobują resztki ciepłych gestów z uwertury życia

popatrz synu tak pachnie poezja porcja świeżych kartek w sosie z twardej oprawy jedz i się rozsmakuj nabieraj sił by tworzyć by żyć pełniej możesz być pierwszym któremu się uda

dlaczego musimy tyle mówić zamiast po prostu się bawić i cieszyć tym co jest

Dziękuję za celne sugestie. Przed publikacją trochę okroiłem, ale widzę, że można skondensować jeszcze bardziej:) Pozdrowionka!

Dokąd zabierzesz? :))

Dzięki!

Bardzo mi miło, dziękuję!

zdrapuję z twarzy szron melancholii próbuję wyłączyć resztki naiwnego snu o przyszłości pięknej gładkiej jak twoje dłonie zamykam się w sobie bo tylko tam czuję się jak w domu igram z ogniem jak mieczem tnę zarośla gniewu co dnia padam z nóg wprost w objęcia złego gdzieś w oddali jaskrawe słońce rozświetla mrok schodzi do mnie by podać rękę pomaga wstać i ruszyć w nowy dzień

@evicca dziękuję!

@Nata_Kruk dziękuję!!!

Dzięki! Pozdrawiam również:-)

Dziękuję za interesującą opinię:-)

Dzięki za szczerość!

dzień przydługi zgarbiony nie trzymasz tonacji ani metrum krok zagubiony za rękę chwytasz panią Mądrość dłoń wyślizguje się mróz obiekcji szczypie w oczy nie możesz iść sam mylisz drogę mapy brak jesteś tu gdzie twoje miejsce przypadkiem znalezione to wszystko dla ciebie ale chyba nie skorzystasz wracaj

Dzięki!

Co racja, to racja:) Pozdrowionka!

@Alicja_Wysocka dziękuję!

Dziękuję bardzo:))

moje życie umorusane jak niesforny trzylatek tupie nogą stroi fochy

Zerknąłem;-) dziękuję za sugestie:)

Dzięki:))

Bardzo ciekawie:)

Dziękuję za Twoją opinię:)

Ale co nie?

A w inne dni?