Arsis

Powiedz mi cokolwiek, proszę. Powiedz mi w sekrecie, aby nie usłyszał świat. Powiedz mi, mówiąc raz jeszcze. Za dnia, w nocy, w sennym pół-widzeniu… Słyszę szept. Nie! To za oknem wiatr rozgarnia liście i mży niespokojny deszcz. Kropliste perły spadają na czoło, na rzęsy. Na twarz. Zatajają się w źrenicy oka. Wypływają łzą. * Stoję w cieniu drzewa. Jeden krok… — i tonę w księżycowym blasku. Księżyc i ja, posrebrzony sam w sobie. I ty, gdzieś pomiędzy, majacząca w oddaleniu. Przeszywa ciebie jakiś nikły blask płynący z wnętrza. Z głębokich pokładów przeszłego czasu, z mgielnych niedoistnień. * Powiedz mi… Powiedz. Milczysz… Więc, ja powiem. I powiem znów. I powiem to, co mógłbym powiedzieć, gdybym… Kochasz mnie? Ja, kocham. Spójrz, trzymam w dłoni zwiędniętą już różę. Chciałem ci ją dać, ale nie pozwolił na to ten, co pisze dzieje na kartach prześwietnych foliałów. Ten, co decyduje. Wiesz, On — chyba nie chce. Czemu? Nie wiem. Niedosłyszę Jego słów. Ale słyszę, jak chodzi w tę i z powrotem na poddaszu opuszczonego domu. Nade mną. Słyszę skrzypienia stropowych desek w pyle sypiącego się na twarz tynku. I słyszę — jak utyka. (podobnie utykał mój nieżywy ojciec, który rozpadł się już dawno w proch) Stoję na środku pustego pokoju, rozłożywszy szeroko ramiona w mdławej poświacie wiszącej lampy. I wpatruję się w sufit pełen kunsztownych zacieków, plam. W ten gąszcz żeliwnych rur, co rozchodzi się po ścianie na kształt zbutwiałych gałęzi w powiewie zakurzonych, pajęczych płacht… W tę plątaninę pełną bulgoczących westchnień. (Włodzimierz Zastawniak, 2023-08-20)

North American B-25 Mitchell

Martin A-30 Baltimore

Martin B-26 Marauder

Douglas A-26 Invader

Avro Lincoln

Handley Page Hampden

Powiedz mi, czy ty mnie kochasz? Siedzę tutaj w mroku oczekiwania. W tej ciszy melancholijnej nocy. Jestem tutaj, bądź jestem… Siedząc w głębokim fotelu, wyciągam ręce. Wyciągam je do nie wiadomo czego. Mogłyby być wyciągnięte do ciebie, aby cię pochwycić w przytulenie. Aby cię porwać w otchłań pragnienia. Wyciągam ręce ku przeciwległej ścianie, na której jawi się profil drżącego cienia. To od księżyca, co się wywija z gałęzi drzewa rozpłomienioną gwiazdą. Kocham cię: Te słowa płyną szeptem i giną w czeluściach martwego domu. Opływają w zwielokrotnionych powtórzeniach milczące rzeźby, popiersia, które patrzą się na mnie smutno, obojętnie, bądź tkliwie. Które wodzą za mną wzrokiem niewidzenia, tak jak może patrzeć jedynie kamień. Kocham cię: Powtarzam wciąż te słowa. Do kogo to mówię? Do ciebie tylko. Choć słowa te rozpraszają się w przestrzeni opuszczenia, przepływają wolno przed moimi oczami wirującymi cząsteczkami kurzu. Nie ma cię wciąż, albowiem nie ma cię nigdzie w pobliżu. Jesteś wyłącznie echem mojej tęsknoty. Nie ma cię wciąż, ale jesteś tutaj i wszędzie. Żyjesz we mnie, w sen przybywając skrzydlaty, gdzieś w pół-widzeniu, w nierzeczywistości, subtelnie. Jesteś tu jeszcze? Ja jestem i czekam, czekając w beznadziei. Czekam, czekając raz jeszcze, w niekończących się powtórzeniach. Bądź, przybądź, choć we śnie. Jak wtedy i wczoraj i teraz, w tym właśnie momencie. Jesteś tu i ja jestem. Jesteśmy nareszcie razem, mimo że tylko do rana. Rozpłyniemy się z pierwszymi promieniami słońca jak ta mgła nad żółtymi polami, nad łąką, nad stawem… * Otwieram oczy. Na ścianie żółtawy poblask ulicznej latarni. Poruszają się cienie gałęzi, szeleszczących liści dębów, kasztanów… Firanka wzdyma się w otwartym oknie jak żagiel oceanicznego brygu, co przecina galionem rozbryzgujące się fale. Płynę na skraj horyzontu, gdzie ryby opadają srebrzystą płetwą, ku wybrzeżom ciszy. Zbudziłem się? Zasnąłem? Przybywam znikąd w sen wnikając następny. Wiem, że ktoś na mnie czeka daleko, najdalej. Ktoś czeka w tęsknocie, w nostalgii i we wspomnieniu. Ktoś tam czeka, licząc dni do mojego przybycia w olśniewającej aureoli blasku. I kiedy przybędę, zamknie mnie ramionami. (Włodzimierz Zastawniak, 2023-08-14)

Consolidated B-32 Dominator