Arsis

Wsłuchuję się w ciche oddechy ścian, w odgłosy przeszłych epok… Przywieram rozwartymi dłońmi do chłodnego tynku, całując drobne pęknięcia, grudki cementu… … sponiewiera mnie swoim milczeniem noc… ― melancholia opuszczonego miejsca… Oplatają mnie senne krajobrazy, widziadła o nieustalonych rysach twarzy… Wdycham zapach palących się świec, których blask unicestwiają mżące piksele samotności… Gdzieś tu i tam pozostał nikły ślad, jakaś niestarta plama... … rysa, odpryśnięty lakier, wkłuwająca się boleśnie pod paznokieć wystająca zadra, … Czasem trzask rozsychającego się drewna ― oznajmia, jakby czyjąś obecność… Czyją? Śledzę snujący się cień wśród rzędu zakurzonych książek, starych czasopism, gazet… … ktoś najwyraźniej czegoś szuka, a co zapomniał za życia… Zwiedzam bezkres milczenia z kapiącymi na moje palce kroplami rozgrzanej stearyny… Pod sufitem, w kącie ― plątanina rur… … umywalka z rdzawym nalotem, ciężka żeliwna wanna na krzywych, krótkich nogach… Kołyszące się wizje w blasku dopalającej się świecy, migotliwe omamy… Stąpam po zimnej terakocie, niby po ciele mojej umarłej matki… … gdzieś w oddali ― roznosi się chrzęst mechanizmu… … zaraz potem ― gong stojącego zegara… GONG… ― i znowu ― GONG… … po chwili ― dopada mnie rozsadzająca półmrok ― szumiąca w uszach piskliwa cisza… … za kolebiącym się o futryny otwartym oknem ― jedynie wiatr, bezbrzeżna noc… (Włodzimierz Zastawniak, 2022-01-02)

@Somalija cześć, aga...

@Somalija a słuchaj, słuchaj...

@Somalija

@Somalija a, tam, nie ma za co...

@Somalija

@Somalija cześć, aga... nie chcę już słodkiego, spiłem się słodkim winem musującym, ohyda...

@Somalija dobrze, to nie przeszkadzam zatem...

@Somalija a jakie to ma znaczenie, ja też nie umiem...

Moje serce, tak, to moje serce… ― wybijany jednostajny rytm… Ulica lśni po niedawnym deszczu… Pełgają w niej żółtawe blaski latarń… Przesiąkają od nadmiaru wilgoci moje buty, wytarty płaszcz… … noc iskrzy się miliardami niedosiężnych świateł, napełnia luminescencją nagie gałęzie drzew… Czas zatacza olbrzymi krąg… … gdzie ja jestem, gdzie? Leżę twarzą do podłogi, wdychając zapach dębowych klepek, nikłą woń woskowej pasty… Otaczają mnie fotele, pufy, kanapa, stół, i inne czworonogi , które utraciły już dawno swoje piękno, przestępując niecierpliwie z nogi na nogę… … wybijają jednostajny rytm, patrząc z wyrzutem martwych przedmiotów… Zakurzone pożółkłe zdjęcia, portrety… … zacinająca się gramofonowa płyta… Za oknem noc… Odbita w lustrze czyjaś zniszczona twarz, czyja? … kurz i pajęczyny, jesienny chłód, czyjś niespokojny oddech… (Włodzimierz Zastawniak, 2021-12-31)

@Somalija zatańczymy?

@Somalija cześć, aga...

@Somalija podejrzewam, że 21 stycznia, tudzież 28 stycznia, względnie 18 lutego, być może 2 marca, ewentualnie 6 marca, niewykluczone że 20 kwietnia, 13 maja? raczej nie, bo za daleko, a dzień wcześniej mam urodziny...

Powiedz mi, powiedz, zjawo, tajemnico… Wchłania mnie półmrok pustego pokoju, głęboki fotel… Ogromna twarz księżyca wypełnia szczelnie witraże okna… … szepty, ciągłe szepty w mojej głowie, ktoś wciąż do mnie mówi poruszając sinymi wargami… Na podłodze ― srebrna powłoka, akceleracja cząstek… Ktoś, wciąż mówi, namawia, ostrzega… Testy nuklearne… Nowotwory, malformacje… Humphrey Bogart, John Wayne, Gary Cooper, Pedro Armendáriz, Agnes Moorehead, Dick Powell, Susan Hayward… … migracje zrakowaciałych komórek… Szarozielone stepy, szare pustynie, pożółkłe plakaty, czasopisma, gazety… Lata 50., 60. XX wieku… Rozbryźnięty mózg Kennedy’ego na oparciu samochodowej tapicerki… … noc miażdży moje skronie, pulsujący ból przenika ciało… W radiowym głośniku głosy, wciąż głosy… Kurz i pajęczyny, falujące zasłony... … szepty przeszywające czaszkę… Głos umarłej niedawno mojej matki, a może umarłego ojca, który się czegoś dopomina, a zapomniał za życia… Westchnienia, płacze, lamenty… … zakurzone archiwum… Fioletowe stemple: ściśle tajne, niejawne… … układające się w pajęcze wzory zacieki na ścianach, suficie… Na balkonie: Martin Luter King… Napromieniowane Las Vegas… … tajemnica Przełęczy Diatłowa ― historia bez końca… W lustrze stojącego trema ― widma umarłych… … w lustrze ― moja ― umarła twarz… (Włodzimierz Zastawniak, 2021-12-29)