Czarek Płatak

Bardzo nastrojowy, lekki w odbiorze wiersz, momentami gęsty od metafor wiersz.

@LessLove dzięki!

kotd dla przeciągnięcia uwagi jak delfiny gwiżdżą autobusy podmuchy wiatru przynoszą zapach mięsa z ognia wiesz tak właśnie pachną delfiny mówi kot w plamie słońca zwężając źrenice w wrzeciona bo przez całe życie marynują się w soli i tych wszystkich mikroorganizmach a tobie wąż z piórami owija kciuk ściska czy to boli boli gdy zmieniają się w kolce wtedy muszę się rozmazywać żeby pozwoliło schować w kieszeń muszlę albo kamień boli bo kiedy zapomina kolce przebijają moją skórę żeby wbić się w jego rzuca głos ja też tak mam mruczy kot kiedy słońce nalewa mi się na samo dno oczu

@Nata_Kruk zdaje się, że z hukiem

@Nata_Kruk aleś prehistorię odkopała 😅

@wierszyki 🫂 @[email protected] pozdrawiam serdecznie! @Berenika97 a jednak chciałoby się mniej asymetrycznie @Marek.zak1 i ja mam w sobie pod tym względem więcej sceptyka niż optymisty @Gosława lepiej na pewno pod tym względem, że mając czas,ma się sposobność @Mitylene mnie nie pytaj Ja nietutejszy 😅 @Jacek_Suchowicz pozdrowienia! @Lenore Grey dzięki i pozdrawiam!

@wierszyki haha,jeszcze nieeeee, ałć, ale blisko,blisko

szyszka rządzi!

ćwiczenie z asymetrii dziecko w wózku patrzy na mnie patrzę na dziecko w wózku i myślę mam już tyle za sobą żal mi siebie masz tyle przed sobą żal mi ciebie

@Waldemar_Talar_Talar @Rafael Marius @MIROSŁAW C. @KOBIETA @Berenika97 @violetta @Gosława @huzarc @Poet Ka dziękuję

bloodhunter scarymovie znowu ścieżkę do naszego domu zjadły rzeki i jak zacznie się wiosna to wszystko spłynie zbutwiną z nutą geosminy zmoczy od stóp do czubków twoich kręconych włosów mnie przytul zabierz stąd gdzie mrok rozdrapuje plecy pozwól się wtulić kiedy za ścianą cienia warczenie i chrzest pazurów orzących ziemię w przedśmiertnych konwulsjach i sierść jeży mi się na grzbiecie jestem z nimi w tym lesie tulę kark od wystrzałów w skórę mam wbite igliwie łąka oddycha przedświtem ze świtem robi się cicho o świcie zwierzęta kładą źdźbła traw idąc do ciebie pozrywać już wszystkie fladry żebyś mogła zasnąć złożywszy głowę na mchu

Przejmujący i dojrzale szczery - mocno wybrzmiewa spotkanie z własnym zranionym 'ja'. Najbardziej działa tu kontrast między czułym wołaniem a tym jednym, oskarżycielskim: 'ty'.

eee tam. Nie odkładać nic proszę. Jedno wymaga drugiego 😉

Aktualizacja zastępuje pamięć i sumienie. Technologiczne metafory tworzą chłodną, ale bardzo sugestywną wizję nadpisywanej rzeczywistości.

smutne przypomina mi te chwile szoku kiedy poraz pierwszy docierało do mnie dobitnie, że to jednak dwie dusze,dwa ciała

@huzarc dzięki:) @Myszolak niestety można i tak @Pisarzowiczka dziękuję serdecznie @Jacek_Suchowicz dzięki, pozdrowienia @Berenika97 dziękuję, jedno dobre z tego rozbicia, że można przeczytać takie komentarze. @Gosława a każde z miejsc złe i nie to @Nata_Kruk jest gdzieś lecz nie wiadomo gdzie @vioara stelelor zamieszka, zamieszka - tyle ile pisania kolejnego wiersza. Pozdrawiam @Natuskaa @KOBIETA @wierszyki @Waldemar_Talar_Talar @APM @sisy89 dziękuję pozdrawiam

To bardzo sugestywny i współczesny wiersz. Podoba mi się kontrast między światem cyfrowym a zmysłowym, ludzkim doświadczeniem - zapach lawendy (muszę pożyczyć Ci moje malwy do wierszu:), szelest sukni, czułość. Szczególnie mocny jest obraz 'słońca zamieniającego się w martwy piksel', który dobrze oddaje poczucie oddalenia od prawdziwego życia.

@MIROSŁAW C. dzięki za czytanie

Bardzo poruszający wiersz. Podoba mi się, jak odwracasz sens słynnego 'exegi monumentum' - zamiast marzenia o pomniku zbudowanym ze słów pojawia się sprzeciw wobec tej martwej nieśmiertelności. Ten posąg z kruszcu, który błyszczy, ale nie potrafi kochać ani ogrzać drugiego człowieka, jest świetną metaforą próżnej sławy. Najmocniejsze jest jednak zakończenie: wybór życia i miłości zamiast literackiego pomnika. To bardzo ludzkie i bardzo prawdziwe - jakbyś przypominała, że prawdziwą nieśmiertelnością nie jest pomnik, lecz to, czy ktoś kiedyś powie o nas: - umarł kochany.

To taki mit zmęczonych ludzi. Chociaż czasami tego światła wcale nie w nadmiarze.

To bardzo cichy, delikatny wiersz o miłości rozumianej jako dobroć i nienaruszanie drugiego człowieka. Podmiot nie chce być gwałtowną siłą, lecz łagodną obecnością - cieniem, spokojem rzeki, myślą, której się nie boi. Kulminacja jest piękna: pragnienie stać się w kimś odpowiedzią na pytanie, którego nawet nie trzeba wypowiadać.

Brzmi jak hymn bliskości i wzajemnego przenikania. 'Zorza' jest tu kimś więcej niż osobą - raczej światłem, obecnością, która daje sens i uspokaja pamięć. Wiersz mówi o miłości tak pełnej, że słowa przestają być potrzebne, zostaje tylko ciepło, oddech i wspólna przestrzeń istnienia.

Ten 'nienawidzony' wiersz jest jak pęknięcie w życiu: dzieli je na jasną część (szczęście) i ciemną (to, co przyszło później a posteriori). Bardzo mocny jest obraz 'oczu jak dwa Jeziora Aralskie' - wyschnięte, słone, pełne rdzy. To sugeruje ogromny koszt emocjonalny. Końcówka robi ciekawy zwrot: podmiot jakby porzuca ludzką formę i rozpływa się w naturze - w kolorach, motylu, fali. Zostaje tylko ślad oddechu w rosie przy czyichś stopach. Brzmi to jak cicha obecność, która trwa mimo wszystko.

Przyjemność czytać i samemu przenieść się spowrotem do swojej babci,na tamtą wieś. Dziękuję

miejsce na ziemi słyszałaś o tym że wszędzie dobrze gdzie nas nie ma to ja właśnie jestem wszystkimi miejscami jednocześnie pewnie dlatego do dziś nie znalazłem tego mojego