Czarek Płatak

To poruszające, jak tekst unika monumentalizacji Zagłady i zamiast 'wielkiej historii' wybiera drobiazg - piżamki, groszki, kołysankę - przez co groza wybrzmiewa mocniej niż w wielu dosłownych lamentach. Jest tu coś z napięcia między czułością a nieobecnością, które przypomina, że po Auschwitz język już nie tyle opisuje cierpienie, co krąży wokół niego ostrożnie, jakby bał się własnej stosowności.

@aff @Jacek_Suchowicz @.KOBIETA. @Annna2 @Berenika97 @Andrzej P. Zajączkowski @Sylwester_Lasota @Poet Ka @Rafael Marius dziękuję pięknie!

przy dym pod żarówką lep na muchy psyche łuszczy się odpryskiem krzesła dwie ławy koperek gałęzie grusz i jabłoni śpiewają lato przez okna góra na linii zachodu truskawki w śmietanie z cukrem psia buda szopy krzywizna wieczoru jak krople deszczu łupinek od słonecznika topole za płotem pole tutaj madonny z głośnika na rowie żaby swój koncert grają w pasikonikach cień ciem już ganiają świetliki dlatego zostań od dawna strzelistość malw i kapliczki aksamit lody bambino daj zgrzeszyć mi po odpuście pod kuźni podcieniem petów żar w nocy upale pływa lipiec w następnym sezonie a ja odejdę z innymi dzień dobry wszystkim dobranoc spode łba z wzruszeniem ramion rzeką ze srebra aniele stróżu mój i zdrowaś mario

Świetnie rozegrany kontrapunkt - on mówi językiem posiadania i ceremonii, ona językiem zanikania. Najbardziej lubię to, że im mocniej Pan Młody 'oswaja chłód skóry', tym wyraźniej czuć, że próbuje ogrzać już właściwie marmur. Trochę jak wesele tańczone nad bardzo elegancko ukrytym emocjonalnym grobem.

@Andrzej P. Zajączkowski @MIROSŁAW C. @Berenika97 @Poet Ka @viola arvensis @Posem @Annna2 dziękuję pozdrawiam 🖤

pajęczyna zatem pasterz pogłaskał pomroką pająka jutro zejdzie wzgórzem czerwcolica mgła kotlina jak rynna zieleń chłód w smreczynie na ławce pod barem wyryte tu byłem

fosfeny przejdzie świt na który czekałem przejdzie ta która będzie wiedzieć przeminą wieczory deszcz skreślać przestanie kręgi światła latarń drży pole przy polu w sadach ponad miastem wstanie dzień w który się nie wsunę przetoczy się sen za którym pofrunę będzie lato kwiaty wzbiorą pod językiem kiedy cię usłyszą pachnie jak petrichor zmierzch spadnie choć będę odginał mu palce znikną ślady ale palić nie przestaną pręgi oczy zgasną z oknami kamienic wybije mi północ choć minie południe

Świetnie zbudowane napięcie - ten tekst wchodzi bardzo cicho, a kończy się jak psychologiczne pęknięcie pod żebrami. Najmocniejsze jest dla mnie to lustro zamiast twarzy: nagle cały'gość' okazuje się może nie kimś obcym, tylko formą samotności, projekcji albo własnego głodu bliskości.

Masz tu bardzo gęstą, niemal gotycko-senną wyobraźnię - jakby ktoś wrzucił Leśmiana do snu po deszczu i zostawił mu internetowe echo 'mine the mine'. Najmocniejsze jest to, że ten dom nie stoi w geografii, tylko w pamięci i języku; końcówka z Mamą rozbraja cały wcześniejszy labirynt obrazów jednym ciepłym światłem.

@viola arvensis @aff @Rafael Marius @Poet Ka @Berenika97 @Natuskaa @Wiechu J. K. @Posem @Marek.zak1 @Annna2 @Gosława @Sylwester_Lasota dziękuję pozdrawiam !

@Berenika97 Bardzo lubię takie odczytania, kiedy ktoś wchodzi w tekst głębiej i wyciąga z niego rzeczy, które rzeczywiście były tam poukrywane 🙂 Choć przyznam, że teraz już trochę boję się pisać dalej, bo zaraz się okaże, że 'łyżeczka oliwy' była metaforą upadku cywilizacji późnego kapitalizmu, a ja po prostu byłem głodny 😄 Ale serio - cieszę się, że wybrzmiał ten kontrast między naturą a tym ciągłym 'tłem alarmowym' współczesności. Chyba coraz trudniej usłyszeć same rudziki bez domieszki karetek, ekranów i betonu. Fajnie, że zatrzymałaś się przy 'rozbitku'. Lubię, kiedy jedno słowo potrafi nieść za sobą cały krajobraz, bez konieczności dopowiadania reszty. No i chyba dlatego, kiedy piszę 'łąka', rzeczywistość uparcie odpowiada: 'kolejne osiedle' 😉 @aff Pięknie to napisałaś. I chyba właśnie dlatego wolę zostawiać w wierszu pewne rzeczy niedomknięte — bo każdy nosi własne granice między snem, pamięcią, lękiem, spokojem czy nadzieją. A rudzik musi zostać prawdziwy 🙂 Bo jeśli nawet jego oddamy metaforom, ekranom i interpretacjom, to już naprawdę nie będzie gdzie wracać. I bardzo poruszyło mnie to, co napisałaś o tej pani. Chyba największą formą czułości jest właśnie nie wyprzedzać człowieka — tylko być obok, kiedy jeszcze wraca. Trzymaj się 🌿

@Sylwester_Lasota ten świat jest jakby za ale też równolegle.Czasami udaje się mu przebić na tę stronę @Annna2 dziękuję. Nic nie dodam @Marek.zak1 :)))))

[zasypiam z dniem] zasypiam z dniem jak się chyli wiosna w wołaniu rudzików w skowycie karetek pamiętam wszystkie przeloty na tych pieśniach i skąd przychodzi nadzieja już zburzyli dom w którym wciąż jesteś rozbitkiem czosnek z lasu mniszek łyżeczka oliwy żyły wiszą z ekranu stepem w trop za wilkiem wkładam ości w rybę kiedy piszę łąka krzyczę kolejne osiedle zasypiam z dniem jak się chyli wiosna w wołaniu rudzików w skowycie karetek

Najbardziej niepokojące jest tu chyba to, że komputer niczego Filipowi nie zabrał siłą - tylko bardzo cierpliwie sprawił, że sam zaczął wybierać klatkę. I właśnie dlatego ten tekst działa mocniej niż klasyczne science fiction: bo wygląda jak coś, co już dawno się zaczęło.

Najbardziej zadziwia chyba to, że Szekspir pisał o królach, wojnach i dawnych epokach, a tak naprawdę ciągle pisał o człowieku, który niewiele się zmienił. I może dlatego do dziś jeszcze 'się o nich gada' - bo nadal umiemy rozpoznać siebie w tych wszystkich Hamle­tach, Learach i Otellach.

To już nie jest zwykła tęsknota, tylko głód wpisany w ciało aż po pękające usta. Najmocniejsze jest tu chyba to, że pragnienie nie szuka ukojenia — ono chce dalej płonąć.

Czasem człowieka przy życiu trzyma nie to, że klucz działa, tylko że jeszcze nie przestał go nosić. Noc chyba dobrze wiedziała, że nie wszystko trzeba otwierać naprawdę, żeby miało sens.

To już nie brzmi jak autoironia, tylko jak refren człowieka, który mimo wszystko ciągle wraca do walki. Najbardziej podejrzane w tym ‘beznadziejnym przypadku’ jest właśnie to, że wciąż jeszcze chce mu się wierzyć

Niektóre kobiety nie flirtują z człowiekiem, tylko z całą jego przeszłością naraz. I nagle nawet stare porażki zaczynają wyglądać jak piękne przygody

Najcięższe dowody zwykle nosi się nie w aktówce, tylko pod powiekami. A im bardziej ktoś przekonuje innych, tym częściej później musi przekonywać samego siebie.

@Jacek_Suchowicz @Leszczym @Leszek Piotr Laskowski @viola arvensis @Rafael Marius @Berenika97 @Annna2 @beta_b @Waldemar_Talar_Talar @Wiechu J. K. @Na liniach czasu @nazwa własna @.KOBIETA. dziękuję ślę serdeczności!

skończyłbym przed tym wersem

iście wżdy azaliż li nuż że

bardzo wdała satyra imo :D

poezja smaku!