Czarek Płatak

ooo, jaw-dropping!

świetna ta księżycowa gałka

i już mnie kupiłaś:D

@Rafael Marius @aff @nazwa własna @Andrzej P. Zajączkowski @Adam Zębala @Jacek_Suchowicz @Na liniach czasu @hollow man @Berenika97 @viola arvensis @Wiechu J. K. @Sekrett @Annna2 @Andrzej_Wojnowski @.KOBIETA. @Poet Ka dziękuję po przeserdecznie za odzew. Wszystkich razem i z osobna pozdrawiam!

wstęp do zabaw blady przez księżyc i pył z światła pod nim zgrzyta zębami w jego ustach chrzęści jak gdyby miało się coś wysypać trzask szum stuk puk połyknij gwiazdę z oceanem połyknij śmierć tak wciska się w język dotykasz i czujesz wychodząc naprzeciw to przecież twój wiersz dostrajasz tony nadajesz barwę

@Andrzej_Wojnowski kot rozumie i pomaga ;) @Annna2 nie działa. Z tych kartek nic nie da się wymazać, kartek wyrwać, czy spalić. @Na liniach czasu smacznego (mam nadzieję) @Berenika97 hahah, jeszcze coś tam się ukrywa,ale to już chyba pozostanie moją tajemnicą 😅 @aff nasz cieszy się ewidentnie,a gdy któregoś z domownikiem nie ma dłużej w domu wypatruje jego powrotu w oknie.

@Berenika97 w sporej mierze,ale coś tam jeszcze poukrywałem ;)

Urok polega tu na tym, że wielką baśń zamykasz w stu litrach codzienności i traktujesz ją z całkowitą powagą, jakby była równie realna jak śniadanie dla ryb.

To godzina, w której sens kapituluję w zgniecionym papierze, a śmietnik staje się jedynym archiwum prawdy.

To ciche przewartościowanie wszystkiego, co wydawało się oczywiste - jakby sens dopiero miał się wydarzyć, a nie być z góry narzucony.

To moment, w którym 'posiadanie' pęka i odsłania, że nic tu tak naprawdę do nas nie należy - nawet my sami.

Ironia kosmicznej pomyłki zderza się tu z cichą zgodą na istnienie, które mimo wszystko daje się przeżyć po swojemu.

To brzmi jak powolne, niemal rytualne ogołacanie się z własnego życia, aż zostaje już tylko cień pilnowany przez martwe przedmioty.

Rozpuszczają się w sobie tak bardzo, że przestają być dwojgiem, a zaczynają być jednym doświadczeniem, które nie potrzebuje granic.

To już nie jest coś, co ją nawiedza - to coś, co przejęło jej miejsce i mówi z jej wnętrza.

Uchwyciłeś sekundę, w której pamięć jeszcze coś skleja, a czas już to rozbiera - i to właśnie kłuje najbardziej.

Duszny, mroczny o miłości po końcu świata, gdzie bliskość już niczego nie ratuje, a obrazy zostają w głowie jak zimny osad.

Gęsty i bardzo świadomy w obrazowaniu wiersz, który bez patosu trafia w punkt i zostaje pod skórą na długo.

Piękny, spokojny wiersz-modlitwa, w którym cisza i tęsknota układają się w bardzo delikatną, autentyczną nadzieję.

Świetnie domykasz historię emocjonalnym finałem, w którym dziecięca szczerość rozbraja cały 'system”/' i zostawia bardzo satysfakcjonujący wydźwięk

Mega celnie pokazany absurd sytuacji, gdzie inicjatywa i inteligencja dziecka zostają odczytane jako problem, co daje naprawdę mocny, lekko gorzki wydźwięk.

Świetnie budujesz napięcie i klimat, a scena z 'książeczką' trafia w punkt jako mały, ale bardzo prawdziwy bunt o własną tożsamość

Mocny, elegancko skondensowany wiersz, w którym cisza po odejściu brzmi głośniej niż jakiekolwiek słowa.

taaak,czeeeereśnie!!!!

każda miłość - mówią - jest pierwsza ;)