Cała aktywność

@KOBIETA Wiosna wiosna wiosna ach to ty - jak było w piosence :)

cudnie subtelne :)

@slavu oszczędna chwila :)

@Waldemar_Talar_Talar Rzeczywiście, ta rozmowa bardzo daje po emocjach. To świetny wiersz. Wszystko w nim zostało napisane i pokazane poetycko tak, jak trzeba. Z doskonałym wyważeniem, odautorskim dystansem, przeniesieniem uwagi czytelnika na pokazaną interakcję i zawarty w niej realny, autentyczny dramat. Gratuluję :)

@andrew kto nie przeżył, ten nie wie :)

@Whisper of loves rain Prawda - Władza - Przeszłość - Ułuda - Magia. Interpretuję te lustra jako różne aspekty ludzkiej duchowości, w których drzemie potencjał. On może być zgubny, bez najważniejszej władzy, jaką człowiek powinien posiadać i sprawować - nad sobą samym. Ale zrównoważona, pewna siebie psychika nie przerazi się gry luster, nie da się nią omamić, oddzieli to, co jest iluzją od tego, co się w nich naprawdę odbija. Ciekawa opowieść, z pogranicza mitu i psychologii.

@Kwiatuszek Dziękuję za komentarz. Zgadzam się - relacje nie składają się wyłącznie z motylków, a cisza potrafi być momentem do myślenia i zmiany. Pozdrawiam serdecznie.

@Andrzej_Wojnowski Trafnie ujęte. Jednak jakby nie było, wszystko jest po coś. Nawet cisza między dwojgiem ludzi w oddzielnych pokojach. Może powinni coś przemyśleć? Jeśli cały czas siedziałoby się na kolanach z motylkami w brzuszkach, czego nauczylibyśmy się o drugiej osobie? Pozdrawiam serdecznie 🙂

@Kwiatuszek Bardzo się cieszę, że Ci się podoba. Pozdrawiam miło :)

@tie-break Bardzo ładnie. Pozdrawiam 🙂

Nie tylko bitwy , jest i magia.

@Pisarzowiczka , sprawy, które przynajmniej powinny być dobrze znane, poruszyłaś w ciekawej oprawie poetyckiej. @Pisarzowiczka , jeszcze przed chwilą wydawało mi się, że nie mogę tutaj wiele dodać. Ale spojrzałem...na twoje tagi! Uważam, że powinien tam być taki tag, jak "stosunki społeczne". Dałaś tag "człowieczeństwo" i dlatego tym bardziej czuję się zobowiązany apelować o to, żeby takich spraw nie zamykać w kontekście pojedynczego człowieka, żeby umiejscawiać je w szerokim kontekście społecznym!

@Whisper of loves rain Serdecznie dziękuję za ciekawe rozwinięcie :)

@tie-break To bardzo piękny i subtelny wiersz, który w poruszający sposób maluje obraz dwóch osób, które są blisko siebie, a jednocześnie żyją w swoich oddzielnych światach wewnętrznych.

W głębokim borze, gdzie księżyc drży, Stoi ołtarz, a na nim sny. Pierwsze z luster — Prawdy blask, Odsłania rany, co krył twój czas. Gdy w jego taflę spojrzysz w noc, Zobaczysz winy, co niosą moc. Drugie z luster — Wiedzy cień, Szepcze zaklęcia, prowadzi w sen. Pokaże prawdy, których świat strzegł, Lecz zabierze serce, odbierze bieg. Kto w nim mądrości szuka do dna, Ten własną duszę za wiedzę da. Trzecie lustro jak zimny szlak, Pokaże przyszłość, pokaże strach. Zobaczysz drogi, których nie zmienisz, Choć serce krzyczy, choć ból się mieni. Kto los odczyta w milczących szkłach, Ten już na zawsze zostanie w snach. Czwartym lustrem jest próżny blask, Co złudnym światłem otula nas. Pokaże piękno, co nie jest twoje, Obieca władzę, marzenia swoje. Lecz kto mu uległ, przepadł na dnie — Bo próżność więzi, trzyma we mgle. Piąte lustro to magii śpiew, Wciąga jak otchłań, pochłania krew. W jego odbiciu krążą czary, Stare demony, zaklęte mary. Kto magią władać zapragnie sam, Ten staje się cieniem na tysiąc lat. Pięć luster mocy strzeże stary świat, Jedno da siłę, inne wciągnie w mrok i jad. Prawda, Wiedza, Los i próżny blask, A Magia kusi, zabiera czas. Wędrowcze — uważaj, gdy wzrok w nie ślesz, Bo w lustrach zobaczysz to, czego chcesz. To mroczna, epicka opowieść inspirowana słowiańską mitologią i gotycką estetyką.

@Magdalena Tak, nasza emocjonalność bywa rozpięta między irytacją a wściekłością. Plus radość gdy Barca wygra. @Gosława Noooo... Za miękko jednak, wydaje mi się. Braille jest w porządku, ale u nas tego łba, tej kalkulacji, efekciarstwa, tego ego wchodzi.

@Berenika97 Dziękuję, Bereniko. Naprawdę ciekawe rzeczy zaczynają być widoczne, gdy ustawić kamerę z innej perspektywy niż ta umieszczona tylko we własnej głowie.

Dziękowała mu nieustannie za to, że po prostu jest. On tymczasem myślał, jak pięknie wyglądałyby kobiety z jej nieśmiałych wierszy, w organzach mgły o piątej rano. Szukał śladu najmniejszego ruchu wśród ufnie uśmiechniętych wrzosów, mijanych codziennie po spacerze uzdrowiskowymi uliczkami. Nie wiedział jeszcze, że to ona stanie się językiem, w którym wybuchnie i będzie trwał jego świat. Długie godziny dnia nurkowały w fioletowym upale. Wtedy na nieskazitelnym niebie wypatrywał choćby jednej drobnej chmurki, obietnicy zmian sięgających głębiej w przestrzeń niż twarze wymyślane bez końca. A ona, wśród setek rozproszeń, czasem gniewna, czasem rozmarzona, czekała na słowa, jak na deszcz i zmoknięte ptaki. sierpień 2025 r.

@Leszczym Dobra ironia i trafna metafora relacji jako „transakcji”, z ciekawym odwróceniem w finale. Pozdrawiam

@Rafael Marius ulubiona nasza piosenka :) tańczymy :)

A i sok, noże te żonkosia

To posła i chciał Sopot? To posła i miał Sopot Wół, Sopot, sto posłów Wół, Sopot. Stop! ...

Wóda. Zyty mu umyty zad ów

Jaj i makaronu! Kuno, raka mijaj

Ady żur u żyda A dyżur u żyda? Wór u żyda za dyżur ów? I wody, żuru żydowi