huzarc

@kasia652 W pewnym sensie - brawurowo…

@beta_b Wszystko mija, ale może kiedyś technologia to zmieni na tyle, że czas będzie miał zupełnie inne znaczenie niż teraz. Ale na razie pozostaje nam w sztafecie pokoleń zrobić swoje.

@Tectosmith Niby się gra, ale wynik jest wiadomy. Po prostu gra się z przyzwyczajenia, dla zabicia czasu.

@violetta Dlatego coraz więcej ludzi żyje poza rodziną w sensie tradycyjnym;)@hollow man Bo różnie się pisze;) a ten świat czyta się coraz gorzej.

@infelia Aby ktoś mógł bujać czołem wysoko i bosą stopą macać świat, ktoś inny musi ścierą to niebo przecierać, a miotłą dróżki omiatać. I tak to działa.

@widelec Ten wiersz zawiera w sobie sobie czułą, ironicznie wycofaną intymność zawierającą jednocześnie manifest ludzi z „bańki”, którzy wolą ogień i rysunki na ścianach niż asfaltowane drogi cudzych ambicji. Oni kontra my w , ale pisane z mądrą autoironią.

@violetta Jak jest ona na miarę potrzeb, a nie samych trosk, czy rozczarowań.

Krzyś już został ubrany w mundur, zmężniał, bo za Stumilowym Lasem jest jednak świat, ten w bólu prawdziwy, toczony w szczękach żelaznej cygi, między przelotem zegara a pogonią umierania. A wy nadal wierzycie w pluszowe zwierzątka w fugach drzew i w malutki rozumek, który jest odpowiedzią na świat wbity wenflonem w obieg materii.

@Berenika97 Śpieszmy się żyć…

@KOBIETA Takie szeroko zamknięte…

@KOBIETA Czasem go rozbrajam i rozbieram z czerni;)

@Czarek Płatak Bardzo mi miło, że tak na niego spojrzałeś:) dziękuję @bazyl_prost być może ;)

@hollow man ale nieskończoność nie potrafi zrezygnować z bezmiaru:) @KOBIETA wiersz, czy oczy:)

@Berenika97 Pustka zarasta chwilami, a potem milczeniem i zapomnieniem. Dla historii jesteśmy anonimowi, tylko bliscy potrafią pamiętać o nas.

@MIROSŁAW C. Żywica rodzi się na pyle, wymiecionym z wnętrza wygasłych wulkanów, na którym wyrosły lasy. A człowiek jest uzupełnieniem krajobrazu, nosicielem historii której przedmioty i natura są jej świadkami. Tak sobie ten wiersz czytam:)

@KOBIETA czasami ta przestrzeń zachodzi mroczkami, jak kratery wypełniają się lawą…

@hollow man zawsze jest ten pierwszy raz;)

Zaczyna się od barwy w pękniętej krawędzi oka, rośnie w twarz na tle horyzontu, unosi się wielkim błękitem, leci ponad planety, ku gwiazdom, przez galaktykę i jej stada, lśniąc mozaiką mroku i światła, w bezmiarze nieskończoności, przenika splątania, bąble, węzły i niedomknięte struny, rosnąc w pęknięcia, przełamujące załamania i neurony. I wraca do barwy. I oka.

@Alicja_Wysocka Co złego to nie ja:)

Nie zbawię was, nie przyjdę ze słowem włożonym pod język jak złota moneta. Tylko patrzę przez zapadnięte tunele i wizjery naciągnięte na nagość, na pancerną wrażliwość. Nie będę was bronić, skoro nawet nie wiecie, jakie imię ma wasz czas. Ale rozerwę w pięści każdą kurtynę, którą naznaczyliście mi w miejscu powiek. Każde ramię wyciągnięte po ten skrawek ziemi pode mną, naznaczony mi na grób w pętli mego istnienia.

@Berenika97 To bandyci;)

Oczekując na śmierć, z nudów, ze strachu lepię dzieci albo je wycinam. Z pluszowego krzyku odbitego przez okna domów w drzwi otwarte na klucz jak pytania, z krzywego uśmiechu, z poświaty pogardy klejącej się do ekranów, które mrużą pęknięte źrenice we śnie. A potem pójdą zabijać i umierać. Czego my nie zrobiliśmy, kiedy był na to czas – nasz czas.

@hollow man Każda warta ruchu nóg i myśli droga, wiedzie przez pustynię.

@infelia Za psikusy na geografii, wytarmosi za uszy i nie tylko - Pan od Historii.

@Gosława Wyginęli w pokoju;)