huzarc

Wielka i prawdziwa historia przesuwa się bezszelestnie za słońcem rozpinającym dni niewiadomymi nocami. Miasta wyrastają pośród pustyni w jedno życie wyrzeczeń, od ubogiej chaty w kosmiczny lot nowej potęgi, szybciej niż migawki w telewizji. W jedno pokolenie pustkowia rdzy usiadły w miejscach fabryk. Ich echa jeszcze dudnią, ale to tylko nostalgia za gwarnymi ulicami – dziś na nich tylko śpią narkomani. Deszcz ruga kamienie – one są ostatnimi ostańcami imperium.

@Poet Ka Albo obok, jako szczególny wypadek przy pracy stwórcy:)

@Nata_Kruk Ciekawy wiersz. Jest subtelny, sensualny i egzystencjalny . Przemawia cichą i organiczną spójnością. To poezja ciała i natury, które na chwilę stapiają się w jedność, zanim znów rozpadną się w chaosie czasu i pamięci.

@iwonaroma Każdy wysiłek potrzebuje odniesienia w wytchnieniu. Trud jest nadzieją ulgi.

@Achilles_Rasti Szukay w sytuacjach granicznych odpowiedzi na pytania ostateczne, tych nie ma, podobnie jak granic.

@Poet Ka Czas to krzywizna na równi pochyłej… lapidarnie, ale kapitalnie.

@Migrena Wiersz o świecie jako spektaklu, w którym iluzja jest ważniejsza niż prawda, a człowiek współtworzy kłamstwo, bo potrzebuje cudu. Jego treść podąża drogą totalnej demaskacji fałszu jako potrzeby tkwiącej w jądrze cywilizacji.

Oni nie uciekają przed wojną, oni ją przynoszą za krawędzią dnia, obrośniętą drutem kolczastym w tkance sumienia. Na ziemi bez dna, gdzie każda wojna jest inna niż poprzednia i następna. Biel chorągwi na ukwieconych grobach pamięta o zwycięstwie i nie pojmuje śmierci. Zaglądam w jej usta. Znaki niebios, wyciśnięte na skrzydłach rozpuszczonych w tysiącu słońc. Jedno z nich stoi w moim korytarzu.

@Adam Zębala znakomity tytuł i mądry wykład o przenikaniu - od mgły do mgły, od nieistnienia do nie-istnienia.

@Berenika97 To bardzo dobry wiersz - czysty i świadomy swej formy. Wiersz o bliskości i intensywności. Ogród jest tu przy tym symbolicznym zawiasem, w którym wiersz pracuje. I przemawia przez zdolność odczuwania, delikatność, ciszę, spotkanie żywiołów, który wskazują, że prawdziwa bliskość wymaga dwóch ludzi zdolnych unieść intensywność życia - nie tylko jego łagodność.

@Wiechu J. K. I to zmienia w sposób daleki od pragnień a bliski emocjom, od których chciałoby się uciec. Wcześniej człowiek nie mógł wracać do wspomnień zaklętych w obrazie, teraz tak. Wraz ze wszystkimi szczegółami uwiecznionymi w zapisie. Nostalgia potem przygnębia. Ważny wiersz.

@Achilles_Rasti Dyskretny, ale pełen napięcia i życiowej mądrości.

Syndrom pourazowy jak potrzeba kochania. Przyjaciele od ciepłego klepania naszych kompleksów sprzedadzą nas za worek pierza do swych skrzydeł, ze szczerego kłamstwa. Interes to najlepszy sentyment. Zaklęcia i zapewnienia o nominale prawdy są tylko czarnym smarem chichotu historii. Jej mit etyki ponad polityką, tonie zawsze w kałuży krwi.

@Migrena To jest wiersz bardzo wysokiego poziomu – intensywny, fizyczny, o skali niemal kosmicznej, a jednocześnie bardzo biologiczny. Mamy w nim świat okazany jako nadmiar, uwikłany w percepcję totalną I dualizm życia oraz śmierci. W napięciu między nimi wyłania się głód istnienia I ciało jako pole walki. i wszystko to mieści się w człowieku, który próbuje pomieścić w sobie cały świat i przegrywa, bo świat jest zbyt intensywny, zbyt szybki, zbyt pełny.

@Proszalny Dobry , gęsty wiersz - skondensowany, ale wielowarstwowy. Ma formę egzystencjalnej przypowieści, która zgrabnie posługuje się językiem, obrazem o metaforą.

@Poet Ka To jest bardzo dobrze skonstruowany wiersz- pozornie spokojny, wręcz klasyczny opis, który na końcu wykonuje mocne, katastroficzne odwrócenie. Obrazy jak zatrzymane w czasie zapisy świata, który zawsze zmierza ku śmierci, cichej lub gwałtownej, przez przystanki naznaczane cyklicznymi i rytualnymi pożogami. One też będą na obrazach, rycinach, fotografiach, filmach…

@vioara stelelor Uroczy wiersz liryczny, w wymowie klasyczny, wręcz stylizowany na dawną poezję miłosną, co czyni z wdziękiem bez skrętów ku ironii czy dekonstrukcji.

@Migrena To jest wiersz bardzo mocny, bezkompromisowy i świadomie brutalny, ale co ważniejsze, nie jest to tylko polemiczny atak, lecz przede wszystkim moralno-egzystencjalny akt oskarżenia. Wiersz o myśliwych i zabijaniu zwierząt jest o pustce człowieka, który próbuje poczuć życie przez zadawanie śmierci. Za maskami przemocy kryje się jego pustka.

@Berenika97 To jest bardzo czysty, celny i współczesny wiersz trafiający dokładnie w nerw epoki, która ogląda emocje zamiast je przeżywać.

@Nata_Kruk To wiersz o przemocy subtelnej, codziennej takiej, która nie mówi wprost, ale zostawia chłód i ślad w głowie. To wykład o człowieku zawieszonym między chęcią bycia a lękiem przed oceną. Wszystko razem tworzy wizję społecznego niepokoju, wzbogaconej pięknym neologizmem:)

@Proszalny To co płynie nas napędza. O tym myślę po lekturze.

@leszek piotr laskowski Czasem szklany sufit, czasem pustka czterech ścian.

@A.Between Obraz świata wyśnionego, nie ma go, ale czujemy, że taki mógłby być.

@vioara stelelor optymistycznie na trudny czas:)

Klasyk demokracji, najlepszy przyjaciel wszystkich przyjaciół. Wiśniowy sad, dacza w Kuncewie i katastrofa klimatyczna. Echa referatu o językoznawstwie. Trybuny honorowe, malowane sztandarami przestrzelonych gwiazd. Każda epoka i jej święte cytaty mają swoje gwiazdy. Związek Patriotów Polskich, ale ani związek – przymusowy, ani patriotów – są w lesie, ani polskich – są martwi. Historia chodzi w tych samych wciąż butach, obcasy odciśnięte w martwym śniegu.