huzarc

@Gosława No może nie aż tak drastycznie:)

@Gosława Ludzie żyją w kokonach. Ten rozpad posuwa się do przodu tym bardziej, im ludzie wyłączają się z niego i rozpuszczają w iluzji. Potem przyjdzie czas mroku…

@KOBIETA Wiersz wymalowany pieszczotą na skórze…

@Pisarzowiczka wiadomo:)

Niby jest tak samo – te same piosenki na ulicy i liście na drzewach, więdnące co roku. Niby tylko dzieci jest mniej na ulicy. Pewnie chore siedzą w domu, a zamkniętej tysiąclatce wybili wszystkie szyby. Młodzi zajęci sobą, zarabiają. Starość liczy tylko na siebie. O czym to rozmawiać. Jest jak było: drony skanują ciszę, Android na raty w dawnym mięsnym. Jest też lepiej – opancerzone nerwy, schrony w każdej wsi i karabin pod łóżkiem. Gdzie tu karpia kupić na święta teraz?

@MIROSŁAW C. Ten tekst jest mocny, bo buduje liturgię bez Boga, gdzie pozostał tylko rytuał, który się odbywa, choć nikt nie ma nad nim kontroli ani prawa go domknąć. Sama zdolność mówienia staje się boskim puntem odniesienia i odnajdowania w świecie bez niego.

@Czarek Płatak Wiersz uczyniony z nastroju, z wilgoci i przytłumienia, bardzo oszczędny, a przez to skuteczny w jego obrazowaniu. Miejscami filmowy, psychologiczny, dyskretnie wskazujący na relacje między pogodą a stanem ducha w poetyckim klimacie.

@Pisarzowiczka Więc reszta do wypełnienia;)

@infelia Autoironicznie, ale z polotem:)

@Nata_Kruk To jest bardzo cichy, delikatny wiersz, który nie krzyczy metaforą, tylko mruga powieką i potrafi zręcznie posługiwać się sie nastrojem, miękko wchodzącym w duszę, miękko i głęboko zarazem.

@Joachim Burbank czy warto gonić za akceptacją i czynić z tego publiczną debatę, czy żyć spokojnie w zaciszu swego prywatnego zrozumienia siebie?

@Mel666 czym dziś jest słowo? Dobrze, że jeszcze potrafimy myśleć o jego destrukcji w procesach, które od człowieka stają się niezależne.

@Andrzej_Wojnowski Niestety wykładnikiem prawdy obiegowej i prawdy objawionej jest tłum. Intymność dopiero nadaje jej szczerego charakteru.

@Berenika97 To wiersz erotyzm staje się przede wszystkim funkcją języka, a zbliżenie dwojga ludzi dzieje się w materii języka i on w swej metapoetyckiej postaci zachowuje się jak ciało. Bardzo ciekawy pomysł pokazujący relacje - ciała i słowa.

Nie ściągam krzyża Z widoku nocy. Wolę z nim rozmawiać, jak barbarzyńca z filozofem. Wolę go heblować ciętym słowem, gdy stoi na rozdrożu między miastami. Zerkać spod kaptura i pokazać nawet język, ale nie ścinać. A wy – wy już nawet nie macie, w co nie-wierzyć.

@Czarek Płatak Gęsty, zmysłowy zapis dzikości, gdzie natura jest emocją, a powtarzany refren świadomością nieuchronności.

@hollow man

Nie było wtedy cyfrowych powrotów do przeszłości co dnia. Nawet migawki odciśniętej w srebrze na wyciągnięcie palca, ani pociągnięcia pędzla w czcigodnej ramie. Wspomnienia były zaświatami, czas - teraźniejszością, a słowo krzątało się kształtami w płomieniach ogniska. Dziś wciąż wracamy, przewijamy pamięć i patrzymy. Nasze przemijanie kończy się antydepresantami.

@hollow man albo znaki czasów, gdy także technologia staje się świadoma.

@KOBIETA Uśmiecham:)

@Berenika97 Wiersz poruszający się między tożsamością oddaną w spojrzeniu, przemawiającą erotyką bez dosłowności przez wizję paradoksu miłości doskonałej.

@hollow man Miłość w epoce maszyn i fizjologii, definiowana jako stan zakochania, które natychmiast jest odmieniana przez filozofię, neurobiologię i bluźnierczą liturgię. Zostaje ona zredukowana do procesu poznawczego, który sam siebie demaskuje przez biochemię, fenomenologię i język maszyn.

@Krzysztof Pokrzywiec Wielkie dzieło odczytane na nowo.

@KOBIETA Pochlebiasz mi:)

@MIROSŁAW C. Droga twórcza w twórczej formie:)