huzarc

Przemowy, namowy - i ból głowy. Trybuny honorowe i powietrze morowe. Parady, obchody - i zdrady. Sztandary, wyznania wiary - i brak kary. Powstania - aż do wyczerpania. Pomniki. Chodniki. I - na nich - nie znam się z nikim. Żołnierze. Marsze. I pacierze. Obowiązek. Krzyż z gałązek. Mądrości o przeszłości. I brak przyszłości. Ojczyzna - blizna. I spalenizna.

@infelia Proszę mnie nie mieszać w obyczajowe skandale;)

@Whisper of loves rain Mocne… autentyczne.

@Gosława ach te ptaszki;)

@Gosława I skąd Ci te jaskółki znaleść zimą:)

@aniat. Wiersz przemawia z czułością i łagodną intymnościà. Działa jak piosenka szeptana na ucho nastrojem ciepłym i ujmującym.

@Adam Zębala Ten tekst ma bardzo spokojną, ale wyraźnie niepokojącą energię, energię przejścia a zarazem błądzenia, co czyni go zapisem wewnętrznego mroku i balansu między granicami tego, co ludzkie i bezludzkie.

@KOBIETA Tak duszno, że zmysły stają się nagie, a ciała przezroczyste…

@hollow man Ten wiersz jest gęsty jak rozgrzane miasto przed burzą i świetnie splata teatr, kino, eros czy śmierć w jedną długą, hipnotyczną frazę.

@tie-break A kto dziś potrafi prosić o cokolwiek? Żądać owszem, szantażować również, ale prosić i to o rzecz niematerialną - stało się czymś rzadkim.

@piąteprzezdziesiąte I tak oni dla siebie. Miło się czyta:)

@Berenika97 Niezwykle esencjonalne, kipiące treścią i nastrojem obrazy. Pięknie napisana historia obecności, wbrew przemijaniu.

@beta_b Wielka tajemnica wieczności, nierozstrzygalna.

@Gosława Wiszące kable… ile się nich ludzi ściągnęło… Reszta, resztą jest przyzwyczajeniem życia.

@MIROSŁAW C. Mocne, autentyczne zderzenie z bezdomnością, którą można odmieniać na wiele sposobów i na wiele przypadków.

@FaLcorN Lirycznie, z ogromnym wdziękiem poetyckim o uczuciach tak bliskich, że nieustannie dalekich.

@APM Maszynista jedzie w osobnym, niedostępnym wagonie i nigdy nie słyszy:) Ładnie poprowadzone metafory ludzkiego losu w kolejowej oprawie.

@Radosław Empatia okazuje się czymś bardzo kosztownym, a zarazem wyczerpującym, zużytym, wtórnym. Wiersz lapidarny, ale mocny i głęboki.

Skoro zawsze tak było, to dlaczego teraz ma być inaczej? Algorytm jak całun okryje zarodek śmierci z równą czułością, co pomazaniec wyciśnięty przez mistrza ze świstu błyskawicy, w jej żylastym impulsie agonii. Czarne niebo niesie prawdę, białe — tylko nieznośność.

@kasia652 W pewnym sensie - brawurowo…

@beta_b Wszystko mija, ale może kiedyś technologia to zmieni na tyle, że czas będzie miał zupełnie inne znaczenie niż teraz. Ale na razie pozostaje nam w sztafecie pokoleń zrobić swoje.

@Tectosmith Niby się gra, ale wynik jest wiadomy. Po prostu gra się z przyzwyczajenia, dla zabicia czasu.

@violetta Dlatego coraz więcej ludzi żyje poza rodziną w sensie tradycyjnym;)@hollow man Bo różnie się pisze;) a ten świat czyta się coraz gorzej.

@infelia Aby ktoś mógł bujać czołem wysoko i bosą stopą macać świat, ktoś inny musi ścierą to niebo przecierać, a miotłą dróżki omiatać. I tak to działa.

@widelec Ten wiersz zawiera w sobie sobie czułą, ironicznie wycofaną intymność zawierającą jednocześnie manifest ludzi z „bańki”, którzy wolą ogień i rysunki na ścianach niż asfaltowane drogi cudzych ambicji. Oni kontra my w , ale pisane z mądrą autoironią.