huzarc

@truesirex Imponujący, pozostawia ślad wymagający dłuższej zadumy nad sensem sakrum w obecnej rzeczywistości.

@Marek.zak1 „Prawda czasu, prawda ekranu”

@Marek.zak1 I takie historie też są, tym bardziej, że rozwiązanie najprostsze dla każdego systemu poszukującego odpowiedzi, są po prostu najlepsze.

@Marek.zak1 Plusy nigdy nie powinny przysłaniać minusów. Pozdrawiam:)

@Gosława Też się zastanawiam, co mi do głowy przyszło:) @Marek.zak1 I miło mi, że sprowokowałem Twój pastisz:) Natomiast moja rodzinna ulicach to ponad setka domów w szeregu i gdy zimą wszyscy odpalili napęd na węgiel to łuny dymu migające w poświatach latarni i odbite od bieli śniegu tworzyły czerwony tunel w powietrzu, jak do piekła. Ale to było kiedyś, w tych gorszych czasach;)

@MIROSŁAW C. Już nie ma takich kamieni i takich drożdży, aby rosło…

Pędzel poranka maluje strzeliste figury dachów, kłęby dymów - czarnymi arabeskami - i cienie ptaków, obranych w kontury. Rozżarzony plaster pastelowego światła krystalizuje się na rubieżach świtu, między mrokiem ziemi a ciemnością nieba. Co ujawni dzień, spalony słońcem, zadżumiony ponurością chmur, obolały starością ziemi, zagubiony wilgocią lasu?

@KOBIETA Dużo tej esencji wycisnęłaś:)

@Gosława aha, ja tam się nie znam na obyczajach piegów:)

@infelia no właśnie, skoro węgiel zaczyna być towarem zakazanym;)

@beta_b Tak, było to charakterystyczne, patrzyli jako część show bez konsekwencji i ten zanik rozpoznawania konsekwencji, czy nawet czasu, który staje się tylko funkcją wirtualną zaczyna wyznaczać wektory postaw i reakcji. Z drugiej strony, to sterylne wychowanie pozwala snuć przypuszczenie, że duża część z tych osób nigdy nie miała do czynienia z żywym ogniem wcześniej, nigdy nim nie spożyła się, nie użyła zapałek, bo i gdzie, i po co.

@Gosława ale gdy pochmurno…

@infelia Zima, jaka jest każdy widzi. I byle do wiosny;)

@aniat. Są zawsze drzwi wciąż czekające na otworzenie, szczególnie te pominięte:)

@beta_b Świat przybrał pozy sztuczności, pustych obietnic i wymagań - obiecuję się szczęście, pod warunkiem braku zastosowania się nad tym, czym ono jest, a czym nie. Wiersz Twój zatrzymuje i nakazuje się na tym zastanowić właśnie.

@Amber Na przekór i wbrew, bunt zamknięty w słowie delikatnym, miękkim a jednocześnie bardzo głębokim.

@Gosława ach te ptaszki, budzące z rana;)

@hollow man gdyby prawo miało jeszcze znaczenie;)

@Berenika97 Wiersz przemawiając językiem emocji od lękliwego grania na remis, przez metaforę buntu i odwagi, korzeń dążenie do zachowania stanu równowagi. Wszystko zaś opisane przez metaforę szachów jako wielkiej gry.

@Trollformel urywki, pełne znaczenia, odruchy ciała i infrastruktura rzeczywistości.

@Marek.zak1 Wiem, może być różnie. dziękuję za wizytę:) @Berenika97 Rzadko coś jest oczywiste, rzeczywistość taka nie jest, ale zawszę bardzo fizjologicznie prawdziwe. Dziękuję za odwiedziny:)@hollow man czy ja wiem, czy on wie o czym śpiewa;) dzięki za wizytę:)

@skarpetawsosie Powodzenia:)

@kasia652 Stopień pogardy dla innego człowieka definiuje kulturę i wystawia recenzję intelektowi.

Ciało jest tylko dowodem czynu, zapisem winy w zakamarkach zasłoniętych skórą, dreszczem na karku, gdy nachylił się nad nim, palcami wbijając się w sznur zniewolonych włosów, bez oporu. I wszedł. Doszedł. Oczy zgasły jak lampa na końcu ulicy, wraz z jego ostatnim oddechem, przeciętym w jęk pod serce. To uderzenie było machinalne: nóż pod ręką w zlewie, resztki sprzeciwu. Krwawy odcisk podeszwy. Uszedł kilka kroków, padł pod blokiem. Ona w łóżku, nieruchomo, czeka na przeznaczenie. Czeka na zapis winy.

@hollow man ale było nie było, czuć wielkie zagubienie z zaplątaniem, tym większe jak ma się ambicje spojrzeć nieco dalej niż na ekran.