Wędrowiec.1984

@Marek.zak1 Czyli panowie się przytulają, ponieważ Zuzanna lubi z nimi bliskość. :)

@Berenika97 Chodzenie do wróżek nie ma sensu, ponieważ przyszłość jest nieokreślona. Jest nawet szkodliwe, ponieważ może determinować, osobie korzystającej z usługi, dążenie do scenariusza widzianego podczas sesji, co sprawia wrażenie fałszywego spełnienia się przepowiedni. Natomiast, jako element wierszy, albo podań, motyw ten sprawdza się dość dobrze. Wiersz jest w zasadzie optymistyczny, ponieważ nie spełniło się to, co powiedziała wróżka, co zresztą zostało literalnie wspomniane w tekście. Edit: fakt, nie wspomniała jedynie, jak bardzo będzie bolało, niemniej jednak druga część nie wydaje się jakoś straszliwie cierpiętnicza. Po przeczytaniu tego, co napisała @Alicja_Wysockapomyślałem, że chyba tutaj zabłądziłem trochę. Wybacz, mam problem z widzeniem metafor. ;) PS: Jak zwykle, szukam ukrytych treści, pod tekstem wiersza. Odstępy na dole mogą sugerować, że coś tam może być, i że pojawi się, kiedy obszar ten zaznaczę.

@lena2_Wielokroć pisałem, że algorytm dobierania się w pary jest zbyt skomplikowany i niedeterministyczny.

@aniat. Ciekawe rozmyślania. Gorzej, jak ktoś ma tłuste wlosy.

To niewykonalne, ponieważ nie wszyscy lubią poezję.

I słusznie. Kiedy słucha się debat, albo nawet wywiadów, w których nie daje się rozmówcy dojść do słowa, przekrzykuje się go, to naprawdę wolę poezję. Ona przynajmniej na mnie nie krzyczy. PS: Zresztą, i tak wolę poezję.

@aniat.Napiszę tak: niezmiernie działający na męską wyobraźnię.

@Somalija Ilekroć zostawiasz odstęp, pod treścią wiersza, tylekroć mam ochotę sprawdzić, czy jest tam jakaś ukryta treść. Co do utworu, erotyki świetnie Ci wychodzą.

@Jacek_SuchowiczPiękny i bardzo romantyczny wiersz.

@Berenika97Zastanawiałem się, co napisać, w ramach odpowiedzi na Twój wiersz. Dużo w nim, może nie tyle beznadziei, co wegetacji, z którą zmaga się podmiot liryczny. Czytałem tekst chyba ze cztery razy. :)

@Marek.zak1Nawet nie tyle chodzi o sport, co o wyzwania. Nigdy nie uprawiałem sportu wyczynowo.

@Jacek_SuchowiczBardzo lubię do przeszłości wracać, ale jednak przyszłość to przyszłość. Dziękuję. @Łukasz Wiesław Jasiński @Pisarzowiczka @huzarc Dziękuję.

@Marek.zak1Dziękuję. Wiersz jest takim jakby pytaniem o proporcje, na ile żyć przeszłością, a na ile tym, co będzie. @Moondog Dziękuję również.

Rozumiem.

@Marek.zak1Nigdy nie rozumiałem tego, jaki niby wpływ na ludzi mogą mieć gwiazdy, oddalone od naszej planety o miliony lat świetnych. Dobra, nawet niech będzie, że setki albo i tysiące lat świetlnych, bo miliony lat to już w zasadzie inne galaktyki. To i tak niczego nie zmienia Jeszcze rozumiem jakąś potencjalną supernową, nie wiem, Betelgezę, która może się nią stać w każdej chwili, ale to też, prócz tego, że będzie widoczna gołym okiem, żadnego wpływu na ludzkość nie wywrze. Astrologia w sensie romantycznym, jako element mitów, czy opowiadań, może być, ale żeby naprawdę w to wierzyć? Na pewno nie.

Jak ja, czyli kto? Chciałbym wiedzieć, jakiej osobowości, albo kogo dotyczy ten utwór. W ogóle i tak uważam, że dobieranie się w pary jest zbyt skomplikowane.

@Marek.zak1Nie zgadzam się. Po prostu nie cierpię zimy i zimna. :)

@Marek.zak1W sumie, aż nie wiem, co napisać.

@KOBIETANa przestrzeni lat przekonałem się, że kobiety zupełnie inaczej piszą o uczuciach, niż mężczyźni i dotyczy to również poezji.

@Berenika97 @iwonaroma @KOBIETA Dziękuję. Berenika jest bardzo blisko prawdziwego przesłania utworu, bo choć lubię wracać do czegoś, co już doskonale znam, staram sie jednak żyć przyszłością.

@Bożena De-TreCiszy się dzisiaj, w rozwrzeszczanym i ekstrawertycznym świecie, w ogóle nie docenia. Cieszę się, że istnieją jeszcze osoby, potrafiące to robić.

@Alicja_WysockaA, rozumiem. :)

@Wakss@Alicja_Wysocka Dziękuję. Tak, byle do wiosny, choć wiersz jest nie o tym.

@Alicja_WysockaNa mnie by podziałało, definitywnie. PS: Zauważyłem, że wielokroć w swoich utworach odwołujesz się do tradycyjnych narzędzi pisarskich. To mi się też bardzo podoba, ponieważ lubię czytać o tradycji.

Istnienie Tak bardzo chciałbym mieć czas, By nocą w niebo spoglądać. Tak bardzo chciałbym choć raz... Nieprawda, mógłbym bez końca... Ożywiać martwe już sny, Ratować przeszłość zjełczałą. Stęsknione płyną z niej łzy; Chce ciągle czuć się kochaną. Zaczepia, prosi mnie wciąż, Bym wspomnień resztki przygarnął. By w cieple serca i rąk, Kiełkować mogło ich ziarno. Bo teraz są tak jak cień, Co ślepo błądzi w zaświatach. Przed cieniem kroczy zaś lęk; Za siebie głowę odwraca. Przytulę. Często tak mam, Że żyje chwilą przeżytą. Co było - dobrze już znam, Co będzie - w czasie ukryto. Gdzie źródło leży tych snów? Gdzie przyszłość dla nich i przestrzeń? Popatrzcie! Niebo bez chmur, I widać gwiazdy, nareszcie. ---