lena2_

@Waldemar_Talar_Talar dziękuje:)

puenta najbardziej:):) pozdrawiam:)

gdyby tak grubszą skórę mieć i trochę twardsze spojrzenie pewnie mocniejszy byłby sen a dzień sprowadzał na ziemię i żaden wiersz więc każda myśl praktyczną by została niepokój twórczy jeśli już to na poziomie ciała

dzięki ::) może masz rację, pomyślę:)

@[email protected] @Radosław Dziękuję serdecznie:)

zasłaniamy głód miłości czym popadnie miałkim słowem błahą myślą niedokładnie lecz nie uda się oszukać tej tęsknoty nie przekupi jej namiastka byle dotyk w głębi serca przeczuwamy przecież skrycie że pokochać trzeba najpierw własne życie

spokój nie zawsze bywa święty gdy odwraca głowę by nie widzieć krzywdy pławi się w niewiedzy hodując beztrosko obojętność

@Johny Dzięki za Twoje refleksje związane z wierszem:)

nie bój się łez krople unoszą ocean

@[email protected] dzięki Grzegorzu za koment:)

poczucie winy jest łatwo dostępne można garściami brać a nocą nieustannie przeliczać Panie naucz oddzielać winy od plew

@valeria @ais dziękuję :):)

lipiec ma w sobie słodycz miodu który dojrzewa w kwietnych łąkach w uśmiechu słońca szczerozłotym gdy się po sadach cicho błąka aby zapewnić każdą jabłoń że to najlepszy czas wzrastania gdy w rozmarzeniu senno - letnim nie trzeba jasnych chwil poganiać

@valeria @Ośmiorniczka @Waldemar_Talar_Talar Dziękuje bardzo za komentarze i serduszka:)

świetnie napisane, tak właśnie jest..człowiek to wielka tajemnica:):)

kochamy za bardzo więc mało dokładnie bo serce nie może nadążyć dajemy za dużo z upartą nadzieją że nadmiar potrafi zapełnić mówimy za wiele lecz słowa ulotne nie zdążą się w nas ukorzenić

Zmieniłam wg . Twojej sugestii, dzięki:) Dziękuję Ci bardzo:) pozdrawiam serdecznie

@iwonaroma @[email protected] @jera Dziękuję bardzo za miłe komentarze:)

To co nas różni bywa siłą, która pozwala świat tłumaczyć. Ja ci przybliżyć pragnę sacrum, ty mnie profanum częściej raczysz. Kiedy w poezji się zatracam, prozę mi tworzysz wciąż na nowo. A gdy w szarości życia toniesz, podaję ratunkowe słowo. Z odmiennej gliny ulepieni, wciąż się dzielimy jednym chlebem. Łatwiej połączyć różne światy, gdy świt różowi wspólne niebo.

wspaniały wiersz z głęboką treścią:)

Alicjo, bardzo Ci dziękuje za tyle uznania:):) pozdrawiam serdecznie:)

najbardziej boli pamięć przedmiotów ich pośmiertne przywiązanie i zastygłe poczucie straty ten kubek i grzebień wrzosowa koszula i myśl jak strzał tak lubiłeś ją zakładać Tato

A może właśnie dla takich znajdzie się miejsce...wymowna puenta:)

zgadzam się z przedmówcą, warto dopracować rytm bo wiersz jest tego wart:)

@Marek.zak1 taką mam nadzieję:) dziękuje i pozdrawiam:) Dziękuje wszystkim za ciche serduszka:)