Nata_Kruk

Dla mnie nie jest smutno... to cykle natury, a po takim dywanie z liści.. uwielbiam chodzić... szelest koi chwilkę, aż mieni się w oczach... :) @Ajar41... złotej jesieni zyczę.

Zastanawiam się Waldku, co jest tym... srebrnym kluczem... naprawdę. Mógłbyś słówko o tym.?

@violetta... @Natuskaa... @klaks... @Jacek_Suchowicz... dziękuję Wam. @tetu... pobądźmy przez chwilkę obie.. taką zbłąkaną 'ćemką'... :) Dziękuję za miłe słowa o treści. @andrew.... tak, to piękna "znajomość"... :) .. październik w ogrodzie potrafi zauroczyć.. i już prawie chciałam powielić tytuł, ale zrezygnowałam na.. nie_moc.. bo przecież w przyrodzie jest moc ogromna, do 'zmartwychwstania' właśnie. Dziękuję Ci. @Annna2... dziękuję za.. klimatycznie... :) @Łukasz Wiesław Jasiński... cieszę się, że obrazowo wyszło, a ten 'zgrzycik'.. pomyślę, może coś zmienię, może... Dziękuję za wejście. @Alicja_Wysocka... Ala, uśmiecham się do Ciebie "czarodziejko słów"... :) za taki odbiór. Ja, ogrodu nie mam, ale znajomi jedni i drudzy tak i bywam od czasu do czasu u nich, i mącą mi obrazy w głowie, że napatrzeć się nie można... Prawda, ogród wymaga dużo pracy, żeby wyglądał.. bez przepychu, ale schludnie. Dzięki za dobre słowa... :) Drodzy Goście... zostawiam dla Was jesienne, słoneczne pozdrowienie.

@jan_komułzykant.. ajaj..:) to zazdroszczę... z mojej rodziny też byli, ja trochę za daleko. ps. Po cichutku liczyłam na to, że przejdzie dalej, podobnie jak Włoch, Gabriele Strata.

@Gerber... jasne... :) chwila do chwili i.. nazbiera się, jeśli miłe, szkody by płoszyć. Dzięki za słowa. @huzarc... dziękuję Ci za bardzo ciekawy komentarz, na "pamiatkę" cząstkę zacytowałam. Pozdrawiam Panów.

Ogólnie ok. o empatii. Trochę uprzedmiotowiłaś w zakończeniu, może tak właśnie zamierzałaś. ... próbowałam.. kim jesteś ty, a kim jestem ja, już milknę... :) Pozdrawiam.

... może nadjeść w najmniej spodziewanej chwili... skoro ktoś czeka, będzie, tylko wyjść do ludzi trzeba.

... ten fragment bardzo mocny, Bereniko.... to ulga... ehh... czasami myślę, czym nas zaskoczysz i oto jest wiersz napisany z inspiracji. Cisza może być głucha na wszystko, a to może zaboleć, że chce się wyć... Smutaśny bardzo, ale dobrze 'skrojony'.

@Migrena... to naprawdę.. alfabet.. po niej... Bardzo pomysłowo i z wyczuciem słowa.! Powiem nawet - świetne.

Ala.. maleńka, a jakże miła.. czułostka.. :) Najważniejsze w sobie, być sobą.

Andrzeju, o to to.. czar podobno pryska. Na szczęście nie utopiłam się w internecie... :)

Ładne i ciekawe "przedzimie", Łukaszu.

@infelia... przesymatyczna kulinarna treść... :)

Możliwe, że większość dzieci ma swój.. letniak.. lub podobne miejsce, skąd cichcem podgląda i obserwuje domową codzienność i takie "nagrane filmy" ewoluują w główce dziecka, z czasem patrzy dojrzalszym okiem i... układa wiersz, jak ten tutaj. Twój bohater snuje sam sobie opowieści z dzieciństwa i niech tak zostanie... :) Pozdrawiam, Czarek.

@huzarc... bardzo nastrojowa treść wiersza... a to... ... pięknie określone... rozdarcia są towarzyszkami życia, w ogóle.

... skradłam jedno zdanie Migrenie.... zawarł w nim dużo. Wplatasz niemal działy historii... :) a całość zakończyłaś celnie.. jak farsa, co z nami będzie. Pozdrawiam.

Leno... z biegiem lat poważnieją i... ludzie, i może drzewa... :) Piszesz o nich, ale tak naprawdę to o nas... a czy wszystko wie się o miłości, chyba jednak nie. B. ładnie. ... o... :)

@Migrena... tytuł i samo wejście w treść, zapowiada coś ciekawego i tak jest. Ciekawe przejście.. od.. idę, a tutaj.. idziemy... :) Bardzo ciepły i romantyczny fragment. ... stajesz się łódką, niesioną prądem.. jej.. spojrzenia i.. jn. To jesteś, jest bardzo wymowne, to jakby całość szczęścia, które ma sie w tej danej chwili i może nie tylko. To są.. oddechy miłości... ups... oddech. Pozdrawiam.

Nie_moc jak paź królowej ulega metamorfozie w rudobrązach liści odpoczywa lato ja razem z nim i na przekór datom każdego roku nasadzam rośliny by pielęgnować złotodiadem jesieni gdy ognik szkarłatny szepce o słońcu rokitnik wraz z trzmieliną pospolitą oblepia gałązki tonacją pomarańczy przy domu pnące róże i krzewy irgi zamieniają się w czerwienie zachodu zbłąkana ćma szuka w nich światła przewrotnik ligustr po bieli kwitnienia chłodom zostawia czarne owoce lubią je kosy - a ja rozskrzydlam się przy fioletach pięknotki w której wiatr gra Szopena na strunach pajęczyn milknie aparat by nie spłoszyć chwili październik, 2025

@tetu... zanim dotknę.. śmierci.. to czytam... tafla - lustro - wody(?), albo.. 'lustro' oczu... tam tańczą (błyszczą) jeszcze drobinki życia. Motyl może być 'ujściem' duszy po śmierci, a ile to trwa, nie wiadomo, dopóki... Ciekawie - tajemniczo jest... a ta granica jest tajemnicą, to wiem na dzisiaj, raczej na pewno... ;) Pozdrawiam jesiennie.

Zgadza się, bywa i tak.. mnie się zdarzyło, że gdzieś zostawiłam jakieś "ale".. a za jaaaakiś czas, czytałam ponownie i.. sama do siebie.. i po co ja to, a to pisałam. Nie, to nie przymus.. jak już.. "przymusik"... ;) Dziękuję za zrozumienie.

@jan_komułzykant... Janko, wpadałam na chwilkę i.. zapominałam tutaj wejść. Dziękuję za Twoje propozycje... :) Słucha się pięknie... Dołączam z.. jn.

... zatem do dzieła, niech wichry powieją w tę dobrą stronę.

@huzarc... w wielu z nas, buzują te same sprawy. Wiesz co.. dreszcz mnie przeszedł. Świetnie napisane.

.... też podziwiam grę tych młodych ludzi. Pozdrawiam andrew.