Nata_Kruk

.... :)

@huzarc... ostatnie Twoje wiersze przytłaczają bardzo, bo.. "wojni" Ci się, co nie znaczy, żeby te tematy omijać. Zostaje jakiś smutek, że tak jest... od stuleci było...

Zabawna treść. przez rozterki ubioru, wyglądu.. przepadło spotkanie..:) Ale puenta.. fajna. Pozdrawiam. ps. na co dzień.

@Łukasz Wiesław Jasiński... jak miło, że to właśnie przeczytane... :) Dziękuję.

@viola arvensis... wypisz, wymaluj... taka właśnie ta "przyjaciółka" bywa. Zgrabna, równiutka treść wiersza. Dobrej nocy zyczę.

@Jacek_Suchowicz... marsz rację Jacku, trafna myśl... może czasami więcej niż dwóch myśli tak samo... ;)

@huzarc... sorry... znowu Cię cytuję. @Robert Witold Gorzkowski... to dobry i ważny wiersz.

Dobre, ostatni wers zaskakuje, 'szokuje', ale takie jest erekekcjato.

Teraz zostawiam słówko... tak, jesień to.. cwaniara... :) kusi, mami kolorami, ale potrafi także przyszpilić nostalgią i smutkiem. Życzę.. tylko tej kolorowej.. przede wszystkim w głowie.

Gdyby wilki umiały mówić, gdyby.. ludzie usłyszeliby ten wiersz. Ważny temat i dobrze go nakreśliłaś. Brawo.! Bereniko, pozdrawiam. ... otóż to... :)

Vilanella... kiedyś Ci chyba pisałam, nigdy nie próbowałam, bo wydaje mi się trudna. Anno... takim układem wersów wspominasz Mamę... byłaby bardzo zadowolona (ja jestem), gdyby mogła poczytać... :) Pozdrawiam.

Kiedajszo... to były rynki i jakże inne od obecnych. Ładnie połączyłaś dwa języki, wstęp... :) czytany więcej niz raz oraz pozostała treść. ten fragmencik piękny, szczególnie dwa wersy kończące.. szara kobieta.. bywa, że z szarości właśnie można wiele zaczerpnąć, tym bardziej, jeśli to ktoś bliski. Tak, niezwykle trudno pochować smaki i zapachy, żyją w nas i na szczęście wspomnień, nikt nie zdoła nam zabrać. Są nasze, są w nas. Ode mnie, plus.

@Amber... duży skrót myślowy, ale do odczytania, wg mnie. Obserwator jest świadkiem tragicznego zdarzenia, a ów krzyk, może długo jeszcze świdrować głowę.. wykrzyknikami. Od razu staje mi w wyobraźni.. krzyk.. Munch'a.

* * * Kawka spryciula z parku w Chodeczy, poznaje Wacka, bo wiecznie brzęczy. Worki w śmietniku rozwala, ogromna mu za to chwała. Uszczęśliwiona odpadki męczy. * * * Ta, z krukowatych, Kawka spod Płocka, w gawronim stadku całkiem znienacka... gałązką robaka dłubała, przy sklepie się myśl namnażała. Trza by go zalać - kwęka Robacka. październik, 2025

Ostatni wers... brrrr... :)

@Annna2.... :) @Berenika97... fajny komentarz... :) bąbaleki czaaasem dobre. @Amber... i o tą zabawność mi chodziło... :) strasznie dużo smutaśnych na orgu. @Starzec... a kuszą, kuszą.. niejednego (chyba)... :) dzięki za.. bardziej i za.. całość. Bardzo Wam dziękuję za zostawione słowa. Ślę pozdrowienie.

Ciekawe, kto i gdzie trzyma te.. setki.. ;)

Nie szkodzi, też zdarza mi się kogoś pominąć..:) bom czaaaasem 'sałaput'.

.... Leszczym, to już coś... ;)

@bazyl_prost... 'obok' jest dział.. haiku.. jw. to nie haiku, nie taka budowa, a klimacik nawet jest...

Figura nie - nie o Kasi ten wierszyk - choć dykcji jej pozazdroszczę a może by kurs - ekspresik pstrokatem jesieni zapłacę zerknę kwadratem przez okno nim krople w romby się zmienią oczopląs w koronach klonów liści się trójkąt skweru mkną ponad dachem szarości w kółka i walce splątane a mnie szkicują bąbelki w schłodzonym z lekka szampanie październik, 2025

Dobre Marek... a są tacy, są...

Gdzieś kiedyś przeczytałam.. świat jest cudowny, wystarczy tylko umyślnie nie zamykać oczu. Refleksyjnie.. dzisiaj u Ciebie.

P. Mgieł.. piękny wiersz.!

Świetnie to poskładałeś.. wydział śledczy.. chyba niejeden tak wyglądał i tak działał. ... oby nigdy więcej... oby.