Alicja_Wysocka

@viola arvensis, @Wochen, dziękuję :)

@Nata_Kruk Spory przeskok czasowy, prawie jak dzień do wieczności, szczególnie jeśli zdajemy już sobie sprawę w jakim strumieniu żyjemy. Spora wartość wiersza jest w tym kontrakcie między mikrokosmosem (dzień, doba) a makrokosmosem (lata, dorzecze w głowie)

@Nata_KrukDzięki Duszko, metki ciacham nożyczkami, a czapek nie znoszę, w razie draki - kaptur. Pozdrawiam :)

@Nata_Kruk Dzięki Nato, zawieszam się przy takiej muzyce i proszę każdego - mnie nie odwieszać :)

@huzarc A co mi szkodzi pomarudzić sobie do rymu? Szczególnie, jak się jedno po drugim uweźmie :)

@Berenika97 Ten wiersz zachwyca zmysłowymi i surowymi metaforami: „tynkuję twarz”, „imadła szpilek”, „domy z obdartą skórą” budują zarówno ciało, jak i miasto. Rytm własnych kroków kontrastuje z brutalnością miasta, a każdy obraz wnika w przestrzeń i w psychikę podmiotu, tworząc niemal cielesny, pulsujący obraz miejskiej codzienności.

@iwonaroma Jeśli z dobroci Twojego serca (choć może naiwnej) zostajesz zraniona... To więcej mówi o tym kimś, Ciebie nie definiuje. Otwartość i wrażliwość nie są słabością, a to, że ktoś zranił serce, nie odbiera wartości ani godności osobie wrażliwej.

Słowa też mogą zadziałać jak słońce, Maćku :)

@Berenika97 Dzięki za zrozumienie, pozdrawiam :)

@OJEZUWiersz ma w sobie erotyczny podtekst, choć jest też mocno symboliczny i filozoficzny.

cóż można zrobić złośliwej rzeczy czapce gdy gryzie i ze mną sprzecza? och, głupi ciuchu, co drapiesz metką, i drażnisz ciągle, spokój przepędzasz, albo poduszce, kiedy cię gniecie zamiast miękkości, staje kamieniem wstręciuchy jedne, a jeszcze buty też czasem bolą, gorzki cukierek wychodzę z siebie - trzeba powietrza idę poszukać opanowania, jakby za mało było wszystkiego słońce wprost w oczy – muszę zasłaniać

@Waldemar_Talar_Talar o każdej porze bywa czymś innym w słońcu na przykład barwną paletą w chłodzie poranka mglistym woalem nocą - poetów - marą, przybłędą

@Nata_Kruk, dzięki, że tutaj zajrzałaś

@NatuskaaTo wiersz, który boli i prowokuje do refleksji. Pokazuje, jak wielkie obciążenie emocjonalne niesie decyzja o granicy życia i śmierci. Warto, że ktoś te pytania wypowiada na głos.

@Werka1987 Cenię intencje ale dla wielu czytelników to może być uwolnienie, dla innych jednak traci na autentyczności i wygląda jak niepohamowane udowadnianie emocji, gdy brakuje już argumentów.

@Toyer Przez myśli, że czasem wystarczy spojrzeć inaczej i cieszyć się z tego, co jest - bo przecież zawsze może być jeszcze gorzej.

@P.MgiełTo wiersz do przytulenia - jak dobrze wygadać się piórem.

Można wejść przez dziurkę od klucza :)

@Nata_Kruk Boli od samego czytania...