Alicja_Wysocka

@tie-break Pewien nastolatek, wymyślił sobie sposób na zarabianie kasy. Napisał list do mamy i zostawił na stole. (Szczegóły nie będą dokładne, ale sens, owszem) - Za sprzątanie swojego pokoju - 15 złotych. - za wyniesienie śmieci - 5 złotych. - za przypilnowanie młodszego brata 10 złotych. - za każdą dobrą oceną w szkole - 10 złotych. - za przyniesienie zakupów - 5 złotych. - za punktualne przychodzenie do domu 5 złotych - lista była pewnie dłuższa, ale więcej nie pamiętam. Mama przeczytała ten list, posmutniała, pomyślała... przewróciła kartkę na drugą stronę po czym napisała: - Nosiłam Ciebie przez 9 miesięcy pod sercem -za darmo. - długie noce siedziałam przy Tobie, kiedy byłeś chory - za darmo. - przez kilkanaście lat gotowałam dla Ciebie to, co lubisz - za darmo. - przez kilkanaście lat opierałam Ciebie - za darmo. - ubierałam Ciebie za za darmo. - kocham Ciebie za to, że jesteś - za darmo. Syn wrócił ze szkoły i przeczytał list. Chwilkę pomyślał, po czym napisał: - Wszystkie rachunki uregulowane - Zapłacono! - Kocham Cię mamo. Może komuś się przydać :)

@tie-break Może się uśmiechnie :) A mam jeszcze jedną opowieść tego mówcy, chcesz posłuchać? Bardzo pouczająca.

Nie mogę Ci dać, skopiować może każdy. Napiszesz lepszy, ładniejszy domek. On będzie Twój, albo Wasz. Każdy ma inny pomysł na ściany ze słowa, na stawianie słów przy słowach, to one tworzą wystrój, kompozycję i klimat. Co ja Ci tłumaczę, w końcu masz pióro :)

@Alicja_Wysocka Wiesz, Duszko… może Ci coś opowiem. Kiedyś słuchałam pewnego wykładowcy. Tytułu wykładu nie pamiętam, ale obraz, który pokazał - został ze mną na długo, chyba na zawsze. Wyjął z kieszeni stuzłotowy banknot. Zgniótł go mocno w dłoni, potem rzucił na podłogę i podeptał. Podniósł, wygładził jak umiał i zapytał salę: - Czy ktoś chciałby go dostać? Rozległo się jedno, wielkie: „Taaak!” z sali. Tak właśnie gniecie nas życie. Przyciska, tłamsi, niekiedy depcze. A jednak - to wciąż my. Z tą samą wartością, wrażliwością, może nawet większą, choć trochę pognieceni. Czy mniej warci? Powtórz to temu panu, o którym piszesz, proszę...

@tie-break Twój wiersz jest jak uchylona skorupa, pokazuje człowieka w chwili najczystszej kruchości. Te drobne gesty, kawa na podłodze, drżenie dłoni - wszystko to mówi więcej niż górnolotne słowa. Pięknie, cicho, wzruszająco.

@Nata_KrukNato, ramką jest puenta. Zawieszam Twój wiersz w pamięci - jest z ramką :)

@MigrenaCieszę się, że Ci się podoba. Napisałam kiedyś coś takiego - i żeby nie było, że to do Ciebie, bo mi dziewczyny włosy powyrywają. a cztery ależ nieprawda mój mileńki, bo będzie nasze, się napisze w lewym kąciku z samej góry powiedzmy gdzieś pod nieba strychem będziemy mieli poetyczne na białej kartce wspólnej, naszej kilkuzwrotkowe, migdałowe, zazdrostki w oknach na woalce i czarodziejski zegar z bajki, który do tyłu zawsze chodzi z literek zbudujemy ściany w kolorach słońca i pogody w nocy będziemy pisać wiersze, pilnować ognia by nie ostygł jak ci się widzi pierwszy pokój? właśnie wstawiłam nowe strofki

@andrew- dziękuję :) bo Nie trzeba rzucać we mnie gwiazdami bez nich i tak rozświetla mój dzień jednym zdaniem, czasem obrazem, gestem drobnym i cichym.

@Radosław Prawda :)

Ten domek jest zaczarowany, i ma z wierszy wszystkie ściany Dziękuję Mariusie :)

@tie-break O, dziękuję - bardzo pasuje.

@mariusz ziółkowskiOjej. A wiesz, w Gdyni Orłowie przy molo jest kawiarnia - muzeum Żeromskiego. Latem, są stoliki na zewnątrz i przylatują do każdego stolika wróbelki, po kruszynki ciastek. Jak dobrze, że nie ma tam kota :) Kawiarnia Muzeum Żeromskiego

@Radosław A z kosmosu w ogóle ich nie widać, za to sprawa każdego jest większa niż wszechświat.

Ale z tego są najpiękniejsze wiersze. Zawsze przypomina mi się dźwięk lokomotywy, która pod górę jedzie ciężko i rytm wybija się jak - pomóż bracie, pomóż bracie, pomóż... a jak leci z górki - wtedy słyszę - mam cię w d...., ma cię w d...e...

@beta_b, @mariusz ziółkowski, dziękuję :)

@Berenika97 Bereniko, po Twoich komentarzach czuję się jak 'uniesiona do trzeciego nieba'@KOBIETA, @lena2_, @Toyer, kłaniam się :)

@ToyerZabójca nie musi zabijać. Rozkaz człowieka nie jest ważniejszy niż Boski. Znam ludzi, którzy woleli zginąć, niż kogoś skrzywdzić. Toyer, nie mam cierpliwości do podobnych wierszy, życie uczy pokory, jednak nie wszystkich.

@viola arvensisViolka, dziękuję, że to widzisz i czujesz :) @RadosławZgadłeś. Miło Cię gościć pod moim pisaniem :)

@Toyer Toyerku… Czasem człowiek doświadcza więcej, niż uniesie jedna para ramion, i wtedy najłatwiej myśleć, że to Bóg odgarnął świat na bok i pozwolił zranić. Ale przecież nie On każde się narkotyzować, prowadzić samochod po pijanemu, nie On każe ludziom łamać prawa, które sam dał po to, byśmy się nawzajem nie krzywdzili. To my tworzymy swoje wojny, swoje głupoty, swoje „mądrości”, jak ta: „Kto na wojnie zginie, tego niebo nie minie” - a potem pytamy, gdzie był Bóg. A przecież On jasno powiedział: Nie zabijaj. To człowiek postawił się ponad tym słowem. I bardzo nie podobają ludziom się konsekwencje własnego postępowania - jakże często są nieodwracalne, nie do naprawienia.

@huzarc Twój wiersz czytam jak gotycką scenę, pełną symboli i teatralnego mroku. Nie mój świat, ale ciekawa, mocna wizja.

@huzarc Ładnie komentujesz nasze pisanie, dziękuję :) @Kamil Olszówka, dziękuję :)

@Toyer Toyerku, wiem, że czasem dusza siada na progu własnego głodu i woła do Nieba jak żebrak, każdy z nas to zna. Ale gdy czytałam Twój wiersz, pomyślałam, że Pan Bóg już od dawna „jest człowiekiem”, tylko my o tym zapominamy. Przecież to w słońcu zostawił nam swoje ciepło, w zapachu traw - oddech, w kolorach - nieskończoną cierpliwość. Dał nam słuch, byśmy nie żyli w ciszy jak w nicości, i smak, żeby jeden kęs życia potrafił pocieszyć bardziej niż niejedna modlitwa. Gdyby chciał, mógł nas stworzyć bez tego wszystkiego: Bez zmysłu wzroku, dotyku, smaku... bez barw, bez melodii, bez słodyczy malin i gorzkości kawy. A jednak to wszystko mamy, więc może jednak nie klepiemy duchowej biedy tak bardzo, jak nam się czasem wydaje. Twój wiersz jest piękny w bólu, ale nawet w nim znalazłam światło. Bo skoro o okruchy prosisz, to znaczy, że ciągle wierzysz, że ten chleb miłości istnieje.

@Migrena Jacku, nie powiem :) @Marek.zak1 Niezwykłym - bym powiedziała. Dobrego dnia, Marku :) @Waldemar_Talar_Talar - dzień dobry Waldemarze, dziękuję :)

@Migrena To nie ja potrafię :)

Ujmujesz mnie tym, że zamiast obiecywać nieosiągalne, schodzisz słowem do prostego domku w lesie - tam, gdzie czeka herbata w dłoni, która nie udaje kosmosu, a jednak potrafi nim być. Ta zwyczajność, którą mi ofiarowujesz, ma w sobie więcej magii niż wszystkie mgławice wszechświata, o których piszesz.