bazyl_prost

kryzys poematu gdy nie ma tematu a samopoczucie gnębi tylko strucie

kostucha kroczy bezczelnie i rzeźbi bólem bardzo uroda wymaga wyrzeczeń jak pewna pani z przemyśla co rysowała igłą by życie jej nie zbrzydło

muszę nadrobić zwłaszcza Amy Winehouse polecam Cassandrę Willson

świersz skacze z wszechświata w wszechświat roje pcheł mija z hukiem tu była wieczna czerń tu galaktyka z łukiem

ponury wydźwięk a takie wesołe prawdy breake the pressure

ziemia raduje się twoim snem wyśniła sama jeszcze nie wszystko i noc się stawala dniem zostanie tylko blisko

w burzy neuronów trzaski o form wielu wydobyć znaczenie trzeba przyjacielu przesączyć nastroje recepty przeliczyć znaleź swój ogród przestrzeń a słowa będą płynąć w zrozumiałej kodzie jak łodzie jak lotos żywe i dopasowane u ouo o a ei om to spojenia dom

w burzy neuronów trzaski o form wielu wydobyć znaczenie trzeba przyjacielu przesączyć nastroje recepty przeliczyć znaleźć swój ogród przestrzeń a słowa będą płynąć w zrozumiałej kodzie jak łodzie jak lotos żywe i dopasowane u ouo o a ei om to spojenia dom

tak jak wykresy funkcji liniowych i nieliniowych zapisze i dodam element doszyje do makatki przesieje rózne jakości uzgodnie z wytrwałością ułożę na planie wydarzeń odpowiednim co fikcja a co prawda co wartość swą posiada pamięć musi być ładna niepamięć bywa żadna

upadek mi nie pasuje ładny wiersz byłby a tu taka dyskonkluzja

równowaga bytu przy stole talerze co jesz nie będę pytać ja też mam no i wierzę kosze przebogate godzą przyjęciem różnice i ptasie mamy już gody strzybanek przyleciał, skowronek bażant zielony, czerwony i wróble, i kowalik dywan zielony, kopuła świątynia życia prostego bo życie to przecież życie to jedna z prawd o bycie

przyjmujemy, karmimy dzielimy się jadłem oby dużo, oby dobrze

w skorupce i na skorupce życzenia spełnione i te nie

kiedyś słowa uwięzły przy słowie prosto z nienacka ktoś chlusnął wódką w bufecie proszę stać w dwuszeregu i mnie nie zmuszać do biegu

ślimaczek pełza z muszelką te inne to podróba i opowiada nam sny tu mieszkam gdzie moja luba

uwiłem ja wam sploty ze złotych nici moich nikt nie chciał tu głupoty i każdy chciał się stroić życie wciąż płynie z mozołem twierdza w bluszcze obrasta spiralnym ruchem ja kołem gdzie trzeba powiem basta

albo kajanie się , wole kajanie

francuski błąd tak mi brzmiało ale poprawię

za dużo słów o jakimś niesmaku, kanał

nie rozumiem tego wewnętrznego bogactwa upadku to o jakimś kolapsie , dziwkach no nie wiem ...a wiem modlicie się do Jezusa no dalej pytam pytam bo nie rozumiem ja lubie tak wyrząć słowa do soków żebym rozumiał

starość nie radość

koniec rozczarowuje brzmi jak o Jezusie no popadłeś w święta

przędą się nici stukotem grawer wycina litery i znaki pióropusz pawia osłania cieniem biegają sobie skrzaty świat POWOLI bogaty trud Polski to nie arbeit trud polski przebogaty na pokój czy na armaty czy znikną sofizmaty co wykluje się z jajka potwór czy bałałajka

ona ci wszystko wytłumaczy ulotna chwila cud tak trwałość formy wiele znaczy chwila wytchnienia przystań już

ona chyba mówi nie chcę tego w spadku