bazyl_prost

koszmary życia znikły w mgle permetryn

wierzba płacze może na klonie

też masz psa i kota?

bardzo skomplikowane

tylko czy można solić krew...?

bardzo ważne kwestie, jakby rozbolał mnie ząb, dobrze że nie wątroba, ja rozumiem Annę , po prostu miewa dosyć a się trzyma i chyba nie lubi miodu i "miodzenia w stylu Elika"

wapienie rażą blaskiem biała przestrzeń

mnie się podobały te krótkie impresje takie bardziej południowe niż japońskie ,obrazy jak mgławice spostrzeżeń, a japończycy piszą znakami jakby zielony daszek ptaki wokół altany chwila wytchnienia

to to akurat nie zna alfabetu

nie ,tylko kot przyniósł wróbla i wleciał najpierw za szafkę potem za segment i już nie wyszedł teraz latają po domu eteryczne ptaszniki ,ale to minęło cuda przyrody

to o m?

forma w przestrzeni niezmierzonej ze mną to jakiś potencjał mamy dużo czasu prawo zjednania prawo rozproszenia prawo równowagi

fascynujące przeciążenie ,nadmiar tylko czym jest efekt niepowołany , umieraniem?

wolę napisać coś takiego niż, wytwarzać rzeczy dziwne

widziałem zielone pioruny poniosły w nieznane struny czy on bez granta ona nie ma fanta a wino czerwone się wlewa w żyły ile więcej mięsa opadnięta rzęsa zielona i ostra zielona i ostra

cherry jak lekarstwo ja się nie wpraszam zazdroszcze

Eliko nie rób mi z z mózgu wiersza własnej produkcji,nie wiesz jakie to nieprofesjonalne, zupełnie nie tak, to świat ekonomicznej perspektywy, wszędzie jest miejsce na miłość, to nie o drapieżnym kapitaliźmie tylko hiperprzestrzeni relacji miar i metri co jest ,bez hektolitrów przelanej krwi , wielce fascynujące. pozdrawiam 36.6

na złomowisku przy budzie od lat wielu powoli tracił wzrok broni swym ciężkim respektem stary pies przyjaciel

ubranie czerwone barwa szaleństwa jasna napełnia się kieliszek ubranie czerwone zrzucasz które z siebie nim hibiskusy

zżyłość sama mi się napisała, to nawet mnie cieszy bo wszystko takie wtórne i kartonowe , zmieniłem na końcu, dodałem moment zastanowienia

miary wielości i miar oznaczenia zgubieni w metrach jak w stogu siana nieoznaczeni pod kołdrą liczb snujemy sny o bogactwie

zakotwiczony w myśli splocie otwiera przestrzeń wplata wagę dzieła jak życie dzieła wieczne czy duch jest wieczny czy wszeteczne... czy nowy świat oglądać będą czy znają wartość drogocenną

noc świerszczy otchłań nieba nic nie oświeca w samotności

bardziej zmęczenie czymś

bóle i katusze czy to powód do wzruszeń... słusznie odcumowuje łódź brzeg mnie zjadał bezczynność myśli zbyt ciężkie złudzenia ...gdzie znaleźć ogniskową dla zmysłów świat jak akwarium takie ze zmiennym kolorem płynu jak perła nie zawsze piękna i płynie łódź i płynie w mrok ogwieżdżonego morza i znajdę lub nie znajdę oko czułe