Sylwester_Lasota

Witaj Krysiu. Zaserwowałaś mam piękny wiersz. Wiersz przepełniony mądrością. Jednak zastanawiam się, czy nie lepiej było by gdyby mu amputować, to oko. Opisy odnoszące się do przyrody i tak budzą osobowe skojarzenia i to pięknie gra w wierszu. Tak pięknie, że ta następująca po nich dosłowność wydała mi się nieco rażąca. Ale to oczywiście Twój wiesz, a moja uwaga może być jedynie zwykłym subiektywizmem :-). Pozdrawiam i do poczytania :-).

Dzięki, Emilu za bajkowy komentarz :-). Cieszy mnie, że wierszyk się podoba, ale wydaje mi się jednak, że bajki ewoluują. W tych współczesnych, potocznie nazywanych bajkami, więcej jest potworów i robotów niż dawniej. Bardziej opierają się też na obrazie i dźwięku, niż na słowie. Kłaniam się nisko i pozdrawiam.

Po prostu ładny wiersz. Pozdrawiam i do poczytania.

Trochę tej Wagi nie skumałem, ale pozatym podoba mi się.

Czysto retoryczne pytania, bo On mówi: 'Nie. Wszystko co przywiązuje cię do tego świata oddala cię ode mnie'. Doceniam pomysł na wiersz, który, w moim odczuciu, miał ukazać piękno świata, a właściwie urok życia w zgodzie z przyrodą (to byłby dla mnie największy atut), ale wykonanie szwankuje. Najbardziej poraził mnie pomysł obsiania Nieba (z dużej) kąkolami. Proszę sprawdzić, roślina ta jest bardzo silnie trująca. Jedna roślina potrafi skazić całą partię mąki. Dawniej bywało to częstym powodem poważnych zatruć. Roślina została tak skutecznie wytępiona, że dziś trudno ją spotkać. Pozdrawiam Do poczytania.

Jedyne co mi przywodzi na myśl, to kremacja. Tylko tytuł mi jakoś nie pasuje. No chyba, że byłby to opis spopielenia zwłok matki. Ale to wtedy taki jakiś beznamiętny. Do poczytania.

Deszcz czy łzy? Wiersz może być :-). Do poczytania.

A we mnie chyba siedzi trochę jednego i drugiego :-). Pozdrawiam.

Dzięki Adamie :-). Kaniam się i pozdrawiam.

ano, dobre pytanie. wiersz czyta się gładko i na jednym oddechu :) pozdrawiam:) t. Dzięki za refleksję i pozytywny odbiór :-). Wzajem :-).

Dziękuję Krysiu :-). Również serdecznie pozdrawiam.

Wyszło szydło z worka :-). Nie mogę. Musiałbym usunąć z własnym wierszykiem, a tego nie chcę. A pozatym dlaczego? Podoba mi się :-). Pozdrawiam

:-)

Fajka w bajki już nie wróci Bo kot fajkę dawno rzucił, Bo palenie nie jest w modzie, Teraz sport uprawia codzień. Dzięki za ponowną wizytę i pozdrawiam.

Długie, momentami trochę przegadane, momentami jakby naciągane, ale podoba mi się, bo jakąś taką szczerością emanuje :-). Do poczytania.

dobrzepszePani dobrzepszePani :-). Bo to lepsze zawsze dla niej Gdy ją klepią, podszczypują, (nawet gdy to trochę drażni) niż gdy wcale nie kapują. I to lepsze jest dla niego, jeśli ciągle na językach, nawet jeśli nie chcę tego, niż gdy ciągle gdzieś umyka. Więc im dzisiaj życzę szczerze by się z sobą połączyli. Czy na piętrze, czy w parterze, by jednością od dziś byli. By się zlali w siebie wzajem, bajka z wierszem, wieszyk z bają. Żeby w końcu z nich powstało Jedno wielkie, mądre jajo. Pozdrawiam :-).

Dziękuję, Pani Jadwigo.

Coraz bardziej lubię Twoje wiersze :-). Do poczytania

Po co komuś jakieś wiersze, bajdy, bajki czy ballady? Ani wypchać nimi kieszeń, ani pogryźć nie da rady. Nikt się nimi nie odzieje, w piecu marny z nich pożytek, Jednak cichą mam nadzieję, że uśmiechnie się ktoś przy tych napisanych w prosty sposób, prosto z serca opowiastkach, co nie krzyczą do rozgłosu i nie pchają się do miasta. A ktoś drugi, gdy przeczyta, powie, że jest, jak źdźbło trawy, jakaś prawda w nich ukryta, a on właśnie szuka prawdy. Więc nie przechodź, Przyjacielu, obojętnie obok, mimo, bo dla Ciebie je pisałem, bo bez Ciebie one zginą.

I wice wersa :-). W tej ostatniej można by dać dwukropek i cudzysłów. Tak odnośnie techniki ;-). Do następnego.

A kto powiedział, że nie? Napisałem tylko, że to wysyłanie przypomniało mi taką historię, którą kiedyś przeczytałem bodajże w dodatku do 'wyborczej'. Wracając do wiersza. Ciekawie prowadzi przez te pocztowo-erotyczne skojarzenia, chociaż miejscami wydaje mi się, że wymaga jeszcze przemyślenia i dopieszczenia :-), żeby było jeszcze lepiej. Pozdrawiam.

Na to żeby oswoić śmierć mamy całe życie, a ta bestia i tak zaskakuje nas najczęściej w najmiej spodziewanym momencie. Tym bardziej gdy dotyczy to naszych bliskich. Ale masz rację, że wiara i nadzieja pomagają to przeżyć. Tylko szkoda, że tak łatwo się o tym zapomina. Do poczytania.

A ja lubię arytmikę i Jacek też mnie się zawsze czepia :-). Dla mnie ważne jest żeby wiersz dobrze się czytał. Oczywiście najprościej, a jednocześnie najtrudniej jest to osiągnąć poprzez narzucenie i utrzymywanie w utworze jednolitego rytmu. Jednak obserwując dokonania Autorów, nie tylko z tego forum, dochodzę do wniosku, że jednak nie jest to warunek konieczny. Niektóre teksty czyta się bardzo dobrze właśnie dlatego że nie mają ustalonego rytmu, lub rytm w nich 'pływa'. Nie ukrywam, że szukam w tym kierunku. Z różnymi skutkami. W każdym razie dla mnie pisanie w jenolitym rytmie aż do bólu nie jest ideałem. W każdym razie w tym przypadku chyba nie da się tego zrobić, to już nie będzie ten sam wiersz. Do poczytania.

A mi przypomniał historię o kobiecie, która przez całe życie nie wyjechała z rodzinnego miasteczka i żeby sobie to niejako zrekompensować, w testamencie zażyczyła sobie by ją poddano kremacji, prochy podzielono na kilkadziesiąt (niestety nie pamiętam dokładnie na ile) części i wysłano do kilkudziesięciu krajów, gdzie zostałyby zgodnie z miejscową tradycją pochowane. I tak też się stało. Pozdrawiam.

Wiersz jak wiersz, ale komentarz do niego super. Przeczytałem z przyjemnością :-). Do poczytania.