Oxyvia

Dziękuję za miłe słowa, Aniu. I za wyłapanie chochlika. Tak, to wskutek poprawek, oczywiście, łobuz jeden. ;-) Poprawiłam, a przy okazji jeszcze kilka drobiazgów wyszlifowałam. :-) Pozdrawiam.

Dzięki, Taruniu. :-) Gdybym tak jeszcze klecić melodie umiała... A tu niestety. :-( Pozdrawiam.

Bardzo pięknie dziękuję!

proszę, podejdź nareszcie gdy tak stoję pod ścianą proszę, póki jest jasno nie chcę wiecznie być samą chcę zatańczyć raz jeszcze zanim światła pogasną czemu ciągle się chowasz za parkanem, za krzakiem za kolumnę z granitu wycofujesz się rakiem i odwracasz wciąż głowę chociaż wzdychasz z zachwytu patrzysz z lękiem i wdziękiem myśląc, że cię nie widzę jednym okiem i bokiem chociaż z ciebie nie szydzę chociaż byłoby pięknie gdybyś pewnym szedł krokiem proszę, złam mą wyniosłość chcę się dostać w twe sidła w czym przeszkadza usilnie moja duma przebrzydła pod nią duszę mam prostą co chce kochać dziecinnie odważ się być rycerzem dobij się do tej duszy nikt jej jeszcze nie dostał nikt mej dumy nie skruszył ty to umiesz, ja wierzę proszę, podejdź, pozostań... [img]http://www.wornthrough.com/blog/wp-content/uploads/2013/10/lesya_ukrainka2.jpg[/img]

Znam jedno takie małżeństwo stąd, z Poezji.org. Co prawda troszkę młodsze niż Twoi Wujostwo, ale też nie młodziki tuż po ślubie - są po 60-tce. Kiedy na nich patrzę, zazdroszczę im całego życia... (W pozytywnym znaczeniu).

Asieńko, dziękuję za wnikliwość, pomyślę jeszcze, ale wolałabym zostawić, akurat w tym wierszu chodzi mi o słowa wierszy, o które w odróżnieniu od potocznej mowy, trzeba się bardziej postarać. Buźki :) Ja wiem, że chodzi o słowa wierszy - to wynika z poprzedniego wersu. Ale wiersze - to właśnie mowa w tabletkach. Wiersze - to tabletki mowy, mówiąc inaczej. No, ale to Twój utwór. Buziaki.

Bardzo mi się podoba. Uwielbiam wiersze rytmiczne, rymowane, śpiewne, ale nie katarynki. Przy tym sentymentalne i wzruszające. Ty to potrafisz. Świetne.

Bardzo mi się podoba. To wiersz o miłości mimo przemijania. O uczuciu ponadczasowym i bezwarunkowym. O zakochaniu trwającym do starości, do śmierci. Niewielu ludzi teraz w ogóle rozumie takie pojęcia...

Każdy jest errorem. gdybyśmy byli idealni, to bylibyśmy jednakowi i nudni jak flaki angielskie. Na szczęście jesteśmy bandą felernych wytworów boskiej fantazji bez udziału rozsądku. :-)

Alu, bardzo dobry wiersz, jak zwykle u Ciebie, ale troszeczkę zmieniłabym jeden wers: "trzy razy dziennie łykam wiersze na zdrowie [u]mowa jest[/u] w tabletkach" - bo wiersze to rzeczywiście mowa w tabletkach (a nie słowa). Tyle mojego zdania. :-) Świetnie oddana samotność i pragnienie jakiegoś towarzystwa. Bardzo dobrze to rozumiem... Pozdrawiam Cię serdecznie.

Spotkania SAP są przeważnie w dni robocze, kiedy Terranie nie mają czasu, a ponadto my mamy własne, ułożone dość szczegółowo i misternie programy, a SAP to na ogół czytanie wierszy "na żywioł" - kto się zapowiedział, ten czyta - i już. Inny rodzaj imprez po prostu. Ale na pewno niebawem się spotkamy, bo muszę zapłacić składki. ;-) No i serdecznie zapraszam na nasze występy! Pozdrówka. Oxyvia.

Witam serdecznie nową Czytelniczkę. :-) Miło mi bardzo, że wiersz "niesamowity" i że się podoba. Dzięki!

Nato, dzięki za czytanie i miłe słowa. :-) Gdyby wywalić "się", trzeba by było przebudować całą strofę, bo łamie się rytm. Na razie nie mam siły. Może kiedyś poprawię. Pozdrówka. :-)

Pewnie jestem przeczulona, bo spotykam się od jakiegoś czasu... Ale to już pisałam. :-) Serdeczności.

Nie zawsze, oj nie zawsze. Myślę nawet, że to przypadek bardzo ekstremalny. Pozdrawiam. Ja też tak sądzę, poza tym jest to utrwalanie mitu, że wszystkie kobiety są wyłącznie interesowne i pozbawione zdolności do głębszych uczuć (z takim mitem zderzam się od dłuższego czasu). Jest to tez utrwalanie powszechnych lęków przed pięknymi kobietami i krzywdzących mitów na ich temat. Wiele ładnych kobiet jest po prostu krzywdzonych z tego powodu. Ale wiersz napisany sprawnie, z widocznym warsztatem (wprawą). Pozdrawiam. :-)

Kosie miły, niestety muszę Ci wytknąć parę błędów, bo taki mam nałóg belferski ;-) A wiersz fajny. Podobają mi się gry słów oraz początek: "pamiętam błotnistą drogę / i inne przypadłości". Pozdrowieństwa serdeczne.

Czy to do mnie zwracasz się w ten uprzejmy sposób? Dżizys! A kto mógłby niektórym wytłumaczyć, że zabawa - to tylko zabawa, zaś arogancja nigdy zabawą nie jest? Ja widocznie jestem za mała... Synonimy to rodzaj skojarzeń, chłopczyku. Ty możesz mieć seksualne skojarzenia, a ja ma akurat bliskoznaczne. I jeśli nie umiesz być elegancki, to się nie odzywaj. Nie do mnie.

Niestety, jak już pisałam do Wandy - nie my ustalamy sobie terminy w Trafficu. Tam występują także różne sławy światowe, więc w ogóle nie ma o czym mówić... A te dwie bardzo utalentowane dziewczyny znam doskonale. Razem z nimi współtworzyłyśmy redakcję "Notatnika Satyrycznego" (naczelnym był i jest Jarek Janowski, a zastępcą Paweł Łęczuk). Sylwii zorganizowałam tez wieczór autorski w Bibliotece Publicznej w Aninie. Monice nie udało się zorganizować, po prostu urwał się kontakt z dyrektorką Biblioteki. Ale ona zajmuje się głównie teatrem. Jeszcze raz życzę powodzenia i udanego wieczoru. Oxy.

Wygłup. Zgryw. Heca.

Joasiu, skoro Ty występujesz i czytasz swoje villanelle, to program jest super. Wanda mnie zapraszała, ale niestety mam swój występ w Traffic Club. Szkoda. :-( Pozdrówka serdeczne i życzę mało tremy, a dużo powodzenia. Oxy.

Cześć Asiek, Może się nawet tam przeniosę. Szkoda, że nie przegryzasz się przez te teksty. Ale przecież jest zawsze własna NAJCENNIEJSZA przecież interpretacja. Nie przejmuj się, ja też SIĘ często nie rozumiem. Bywaj zdrowa, Towarzyszko! :) No to czekam na Cię na Petce z niecierpliwością! Wpadaj do nas, wpadaj! Przenieś się! Ja uważam, że warto - dlatego to zrobiłam. I nie żałuję. Zdrowieństwa i szczęśliwieństwa. :-)

Ha ha ha! Od książki do seks grupen, a nawet do groupon! :-))) No to teraz może: spam.

Piszący zawsze sprzedaje część siebie, przez sposób zapisu i słowa jakich używa. Nie jestem przekonany że to jest ekshibicjonizm może czasami, wszystko zależy od tematu, ale to już najlepiej wiedzą osoby które są codziennie w pobliżu osobnika piszącego. Pozdrawiam Krzysiek No właśnie. Ekshibicjonizm to dewiacja, kwalifikująca się do leczenia psychiatrycznego. Natomiast każdy człowiek w jakiś sposób wyraża swoje uczucia (bezpośrednio lub poprzez sztukę, a więc metaforycznie, symbolicznie, obrazowo, muzycznie itp.) - i to nie jest choroba, a nawet psychiatrzy wręcz uczą ludzi wyrażania własnych uczuć, mówienia o nich. Żadna skrajność nie jest zdrowa. A poeci nie odsłaniają więcej swoich uczuć niż "normalni"ludzie. Robią to tylko w bardziej wysublimowany sposób. Ale już dość dyskusji na ten temat. W każdym razie twój wiersz mi się podoba. :-)

Joanno (jesteś moją imienniczką) - zakończenie chyba jednoznacznie mówi o dalszym życiu: "ekstrakt barw na zbielały dzień" - ekstrakt barw, a więc kolory, życie, piękno. Cóż, że w pigułce? Czasami pozostaje tylko pamięć o tym, co było piękne, letnie i młode, ale to jednak jest życie! Pozdrawiam ciepło i z zapewnieniem, że w moim wierszu nie ma zapędów ani namów samobójczych. ;-) I nie przepraszaj.

Można tak myśleć, a można inaczej. Ja uważam (i tak czuję), że układ słoneczny oraz cały wszechświat jest nie tylko materialny. A my nie jesteśmy niczym innym niż jego cząstką. Niczym nadprzyrodzonym. Natomiast ogromna, niepojęta mądrość, której cząstkę dostaliśmy (ale zbyt małą, żeby zrozumieć, czym w istocie sami jesteśmy) - ta mądrość jest istotą wszechświata, jest jego Naturą. Zbyt wielką, żebyśmy kiedykolwiek zdołali ją ogarnąć. I całe szczęście. :-)