Berenika97

@sam_i_swoi Celnie uchwyciłeś paradoks: najtrudniejsze są rzeczy, które powinny nas wyzwalać i łączyć z innymi - otwarcie się, szczerość, miłość. A najłatwiejsze są te, które nas izolują - kłamstwo, strach, udawanie. Czy o to chodzi?

@Migrena Twój wiersz to niezwykle obrazowy i pełen gniewu manifest przeciwko korupcji politycznej i bierności społecznej. Użyłeś potężnych, groteskowych metafor (polityk jako huragan, pieniądze jako kataklizm), aby ukazać absurdalną skalę chciwości. Całe otoczenie polityka, od dywanu po lustro, buntuje się przeciwko jego zepsuciu, co potęguje wrażenie wszechogarniającej demoralizacji. Finał, w którym skorumpowany sąd uniewinnia bohatera przy aplauzie naiwnego narodu, jest gorzkim i niezwykle trafnym oskarżeniem rzuconym całemu systemowi. To mocny, bezkompromisowy głos, który za pomocą surrealistycznych obrazów trafia w samo sedno bolesnej prawdy. A z drugiej strony wywołuje gorzki uśmiech. Dobrze, że jesteś. Stęskniłam się już za Twoimi tekstami. Pozdrawiam.

@sam_i_swoiBardzo dziękuę! :)

@sam_i_swoiBardzo dziękuję! :)

@sam_i_swoiBardzo dziękuję! :)

@sam_i_swoiBardzo dziękuję! :)

@sam_i_swoiBardzo dziękuję! :)

@MigrenaBardzo dziękuję! Piękne podsumowanie, cieszę się, że Ci się spodobało.:))) Pozdrawiam.

@Nata_KrukPodobają mi się Twoje haiku, nie wiem, jak Ty to robisz, że są takie fajne! :))

@Annna2 Oj, masz rację! Mieszkanie w dużym mieście to dla mnie męka. Zawsze mam takie dziwne myśli, jak tylko wyjdę na ulicę. :) Bardzo dziękuję! @huzarc Bardzo dziękuję! Bo miasto mnie właśnie przytłacza pośpiechem, anonimowością, inwigilacją i pewnym zniewoleniem. @andrew Czyli pełna inwigilacja jednostek odbiegających w jakiś sposób od narzuconych standardów. Zabrzmiało groźnie. Bardzo dziękuję! @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Cieszę się, że to dostrzegłaś. Piękny komentarz.:) @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Miasto ma też swoje plusy, ale ja jakoś nie mogę ich zbalansować z minusami. Dziękuję za miły komentarz, :))) Życzę miłego weekendu. :) @viola arvensis Bardzo dziękuję! Jesteś przemiła! Pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Marku, to dlatego, że nie chodziłeś w szpilkach, a przed wyjściem nie nakładałeś makijażu. :) A poważnie to masz rację. Ale już za jakiś czas wracam do siebie, do domu z ogrodem i błogą ciszą. I wówczas to moje miejsce ucałuję i docenię. Pozdrawiam. :) @WochenBardzo dziękuję! :) @Wiesław J.K.Bardzo dziękuję! :)

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo mi się podoba, zwłaszcza ta gra słów, np. echo nie odpowiedziało, tęcza się wymigała. Super!

@huzarc Napisałeś bardzo silny, przejmujący wiersz o różnych rodzajach śmierci i ich konsekwencjach moralnych. Kontrast między śmiercią "za słowa" a śmiercią "z przypadku" i ich skutkami - to potężne rozróżnienie. I ta końcowa metafora ptaka i węża jako "boskich dzieł" - pokazuje jak mogą istnieć fundamentalnie różne natury.

@infeliaA w Nocy Muzeów harcują stworzenia na dwóch nogach. :)

@viola arvensis Twój wiersz to poetycka refleksja nad pędem współczesnego życia. Świetnie pokazujesz paradoks - im bardziej się śpieszymy, tym więcej tracimy. A także konsekwencje ciągłego pośpiechu - samotność na starość. Ostatnia strofa to poetycka recepta na lepsze życie czyli zatrzymanie się i delektowanie się prostymi, ale istotnymi rzeczami. Bardzo mądry i piękny wiersz!

@król asfaltu Najbardziej intryguje mnie ta ostatnia strofa - prośba o ciszę "między oddechy, abym przemówił w milczeniu" brzmi jak paradoks, ale paradoks pełen sensu. Jest w tym coś z mistycznego doświadczenia czasu i przemijania. Pozdrawiam.

@infelia Nieokiełznana siła sztuki! Wiersz pełen energii, humoru i fantazji.

@Marek.zak1 Podziwiam Twój historyczny research. Sprawdziłam już przy czytaniu pierwszej części. Zaczęłam od profesora Domagka. :) W ten sposób bardzo uwiarygadniasz historię Gara. A co do WvB, to widocznie służby specjalne we wszystkich państwach nie mają żadnych skrupułów, aby osiągnąć cel. Makiawelizm to mało powiedziane. :) Pozdrawiam.

@viola arvensisBardzo dziękuję! :)

@viola arvensisBardzo dziękuję! :)

@Marek.zak1Pewnie tak:) Zaczęłam czytać Twoją książke i zatrzymałam się na historii Wernhera von Brauna i jego rakiet. Sprytnie wplatasz prawdziwych bohaterów do swojej opowieści. Ale przez to ciągle muszę sobie przypominać fakty z historii, które w zasadzie się pomija w ogólnej edukacji historycznej. Pozdrawiam.

Tynkuję twarz. Krew na ustach. Wciskam stopy w imadła szpilek. Ruszam w tryby miasta. Przedzieram się przez arterie z betonu. Nad głową żelbetonowe szczęki przeżuwają resztki nieba. Domy z obdartą skórą odsłaniają blizny murów. Tłum - bezimienna masa miażdży własne cienie. Mój powolny krok to dla niej obelga. Słyszę tylko własne kroki - jedyny żywy rytm: Stuk. Stuk. Stuk.

@Alicja_Wysocka To piękny wiersz o tych małych, codziennych irytacjach, które potrafią nas wyprowadzić z równowagi. Świetnie oddałaś to uczucie, gdy nawet najzwyklejsze rzeczy - czapka, poduszka, buty - zdają się spiskować przeciwko nam. Szczególnie podoba mi się ten obraz "wychodzę z siebie - trzeba powierza" - tak autentycznie opisujesz potrzebę chwili oddechu, gdy wszystko nas denerwuje. A zakończenie ze słońcem "wprost w oczy" to doskonała metafora - jakby nawet natura dorzucała swoje trzy grosze do tego ciągu frustracji. Świetny!

@sam_i_swoiBardzo dziękuję! :)

@sam_i_swoi Matematyka to jedna rzecz, A bieganie to zupełnie inna. Paradoks brzmi bardzo mądrze, Ale w praktyce - totalna ściema! Więc niech sobie Zenon filozofuje, A my biegajmy jak nam się podoba. Czasem teoria z praktyką się kłóci - I wtedy praktyka zawsze zwycięża!

@StarzecSzkoda czasu na gonitwę za czasem. :)