Migrena

@lena2_ wiersz jest piękny w swojej refleksyjnej prostocie ! to ujęcie jesiennej zadumy, połączonej z ulgą po letnich burzach. jest niezwykle trafne i urzekające. czuć w nim autentyczny, subtelny styl autorki.

@Berenika97 Bereniko. niesamowicie zmysłowy i intymny portret granicy między snem a dniem. z tą samą czułością, z jaką opisujesz ciepło dotyku i kawy, uchwyciłaś wewnętrzny konflikt między pragnieniem trwania a nieubłaganym wołaniem "sceny dnia". Twój wiersz jest esencjonalnym łykiem życia, gorzkim i słodkim jednocześnie - brawo za wrażliwość ! ukłony :)

@Marek.zak1 cześć Marku :) dzięki za miłe słowa i esencjonalny komentarz ! pozdrawiam :)

@Wiesław J.K. bardzo mądry jest Twój komentarz !!! biorę go do pamięci. a Jezus......Jezus jest moim Bogiem !!!!!!! był, jest i zawsze będzie !!!

@Alicja_Wysocka Alu. 🌷 @lena2_ Lena. dziękuję :) przyjemnie jest czytać komentarze takie jak Twój :) dzięki :)

@KOBIETA to ja gorącym sercem i prośbą duszy odpowiem Arystotelesem i cytatem z mitologii greckiej: Arystoteles : "Nadzieja jest snem na jawie." mitologia : "Na dnie puszki Pandory pozostała tylko jedna rzecz: Nadzieja." więc błagam - niech ten stan smutny ożywią słowa - bo w nich moc ozdrowieńcza jest !!! cisza to śmierć !!! więc błagam..... o słowa.....

@Alicja_Wysocka Alu. jeżeli pozwolisz stanę koło Ciebie :) posłuchamy szumu morza razem :) proszę :) i dzięki, że jesteś :)

@Alicja_Wysocka wiem Alu :) roślinka - magnesik :)

@Alicja_Wysocka jest to piękny tekst o tym, jak drobny, niepozorny element świata (przytulia) może stać się najsilniejszym łącznikiem dla ludzkiego serca. piękny Alu :)

@viola arvensis a ja chcę śnić o Tobie :)

@viola arvensis "diablęta" - super !!! te diablęta muszą w końcu zrozumieć, że jesteś istotą nieziemską :) że to Ty jesteś dla nich światłem co ciemność rozrywa :) noszenie na rękach, kwiaty, uśmiechy, komplementy - to od jutra ich diabelski obowiązek :) i przyjemność :)

@viola arvensis "i tu się z Panią zgadzam". bo ten duszek piękny......:)))))) ziemski przecież a cały jest światłem :)

@MIROSŁAW C. jest nadzieja :) bardzo mi się podoba Twój wiersz :)

@viola arvensis jakość - nie najlepsza. klimat - niesamowity. te płyty były w domu rodziców. zabrała je siostra. ale pamiętam te piosenki. i te trzaski :) wirujące czarne krązki :) a dzisiaj - gin z tonikiem, smartfon, super muzyczka, zapalona świeca :) każdy czas ma swój świat :) @KOBIETA chyba znam tego niebieskiego tygrysa :) dziękuję za piękne słowa :) piękne słowa od POETKI :) super, że jesteś :) płyń ponad chmury. do gwiazd. do swojego pięknego świata :) i zabierz ze sobą niebieskiego tygrysa :) bo już go oswoiłaś przecież :) dziękuję pięknie :)

@viola arvensis dawno temu był sobie zespół Czerwono-czarni. śpiewali tak : "Przyjdzie kiedyś taki dzień Gdy za Tobą pójdę jak cień..." przepraszam, że sie odważyłem ale tak mnie naszło szaleństwo :) (w domu były stare płyty winylowe - to słuchałem).

@viola arvensis dobre duszki dzięki łasce mistycznej potrafią lewitować unosząc się ponad przeciętny świat ziemski. są piękne, mądre, subtelne, delikatne i wrażliwe. to o Tobie Violu :)

@huzarc dziękuję Kolego, za jak zwykle interesujący komentarz ! @Berenika97 przepiękne są Twoje komentarze :) zdarza się, że pisząc wiersz nie wszystko w nim ogarniam. ale przychodzisz Ty.....i otwierasz mi szerzej oczy. Twoje zdolności analizy poetyckiej są niezwykłe. i co najważniejsze fantastycznie czytasz między wersami, czyli otwierasz duszę wiersza. Bereniko. za wspaniały komentarz bardzo dziękuję:) niech moc Wszechświata będzie z Tobą:)

@KOBIETA Twój wiersz jest intensywnym lirycznym studium rozczarowania i przetrwania w obliczu emocjonalnego mrozu. zimowy pejzaż z wewnętrznym bólem. tytuł „Gwiazdy spadają lekko” jest gorzką puentą. wiersz ten jest esencją zamrożonego żalu i poczucia osamotnienia w walce o przetrwanie. Konfucjusz (?) powiedział : jeżeli stracisz pieniądze - nic nie tracisz. jeżeli tracisz zdrowie - dużo tracisz. jeżeli tracisz nadzieję - wszystko tracisz . tak mnie naszło jakoś. świetny wiersz :)

@viola arvensis to ja tylko dopowiem : - Twój wiersz jest PRZEŚLICZNY !!!!!!!!!!

@viola arvensis Violu. Twój wiersz otula duszę jak ciepły poranny promień. delikatny, a jednocześnie przejmujący do głębi. każde słowo ma w sobie magię i prawdę, której nie da się zapomnieć. tego wiersza się nie czyta, jego się czuje sercem. wzruszyłem się...... Violu :)

@huzarc extra mocny ! czysta prawda ! o Niemcach nie chcę pisać bo by mi wymioty żołądek zrujnowały. o Polsce powiem tylko tak : - współczesna Polska 2025 nie tworzy przyszłości !!!!!! o Polakach - pustka duchowa, konsumcjonizm i głupota. Ale najważniejsze o nas jest to co kiedyś powiedział Georg Wilhelm Friedrich Hegel : "Z historii narodów możemy się nauczyć, że narody niczego nie nauczyły się z historii". dobry kawał wiersza ! zaimponowałeś mi ! "żeby Polska była Polską".

Wieczór. Morze oddycha nami. Każda fala – jakby znała rytm naszych serc, jakby słuchała ich szeptu pod skórą świata. Ona – w świetle zachodu, z włosami rozsypanymi jak płomień na wodzie. Jej oczy, dwa brzegi ciszy, gdzie wracam. W nich odnajduję dom, i sens, i wszystkie zapomniane imiona miłości. Dotykam jej dłoni – i nagle wiem, że czas nie istnieje. Tylko ciepło. Tylko ten drżący błękit, w którym wszystko, co było i będzie, tańczy jak światło w jej źrenicach. Jej oddech – sól i obietnica. Jej uśmiech – miękki przypływ, który rozbija się o moje milczenie. Nie mówimy nic. Bo słowa są zbyt kruche, żeby udźwignąć to, co płonie między nami. Morze przytula nas swoim bezkresem, jakby chciało nas zachować w sobie – w kropli, w fali, w szumie, w każdej cząstce swojego bezsennego istnienia. A kiedy jej wargi dotykają moich, świat przestaje być światem. Jest tylko ciepło. Jest tylko ona. I ta niewidzialna nić, która łączy nasze dusze w jedno tchnienie, jak dwa płomienie, które nie gasną, bo nie wiedzą, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie. Morze słucha – cicho, wiernie, z rozświetloną głębią. A my trwamy w jego oddechu, choć wiemy, że każdy szum to ostrze, które czeka, by to ciepło odciąć od nas, i zostawić tylko sól, i tylko pianę. A my trwamy, stworzeni na nowo, jakby Bóg przypomniał sobie o miłości i nazwał ją nami. Ale morze, co nas słyszy, zapomina z każdym przypływem – a gdy odpływa, odtwarza nas w szumie i fali, w tym, co jest początkiem i końcem, w soli miłości, co smakuje jak łzy Boga.

@Annna2 Aniu. czytam Twój wiersz z Twoją muzyką w tle. jest piękny nastrój. wiersz niezwykły w sferze treści i emocji, stanowiąc wzruszającą, intymną modlitwę. Jego wartość podnosi świadome osadzenie w warmińskim pejzażu kulturowym i językowym. Jego potężna konkluzja zamyka się w formule, która jest manifestem wiary. Twój wiersz mówi do mnie to czego lubię słuchać !

@Leszczym ciekawie to napisałeś. Opowiadanie fajne jest. Ale piszę swój komentarz bo Twój styl......widać, że piszę to poeta ! To co teraz napiszę to jest komplement. Był już ktoś kto pisał jak Ty. To Edward Stachura. Ta sama wrażliwość. Budowa zdań. Duchowe i jezykowe podobieństwo. Językowa płynność i refleksyjność. Są oczywiscie różnice. Ty jesteś ironiczny. Stachura był zawsze " na serio". Nie znam Twoich tekstów prozatorskich a jestem ich ciekaw. Konkluzja. Twoja proza jest świetna. Zrobiłeś na mnie wrażenie !!!!

@viola arvensis nie boję się bo wiem, że jest tutaj cudowny duszek, który chroni mnie przed lękami i ludzkimi niestabilnościami :) ten duszek jest świetny !!! dziękuję Violu :) R.