Migrena

@EsKalisia intrygujący wiersz. motyw sprzecznych pragnień, rozdwojenia woli, paradoksów ludzkiego chcę i nie chcę to temat bardzo klasyczny. Kilku wielkich filozofów zajmowało się nim. Kierkegaard pisał o człowieku jako istocie „syntezy sprzeczności” - między skończonością a nieskończonością, wolnoscią a koniecznością, pragnieniem wiary i niezdolnością do niej. Hegel traktował sprzeczność jako motor rozwoju świadomości - chcę to teza, nie chcę to antyteza. wiersz jest metafizyczną listą pragnień, które wzajemnie się wykluczają. to nie chaos, lecz metoda. paradoksy ujawniają strukturę podmiotu rozdartego między sprzecznymi wartościami. mnie się podoba rozumowanie typu - być częściowo w ciąży, ale podczas gdy Twój wiersz zawiera sprzeczności możliwe, to sprzeczność o ciąży jest z punktu widzenia filozofii niedopuszczalna. fajny wiersz.

@lena2_ Berenika napisała świetny komentarz. wiersz Twój Leno jest niezwykły pięknem i trafnością. refleksja o nieoczywistym bezmiarze który przecież większy od naszych "małych słów", tworzy siłę wiersza. podziwiam :)

@Wiesław J.K. Wiesiu. dzięki Ci bardzo. ukojenie miłości wśród wrzosów i leśnych mchów. piękno świata i miłości, chociaż wybranka przecież subtelna, wrażliwa i cudowna, ale jakby jeszcze się waha. miłość jedno ma imię, ala smaków ma wiele ! dziękuję Wiesiu :) @lena2_ do "siódmego nieba" maleńki cień lęku się wkrada :) jak zwykle w tych miłosnych szeptach. dziękuję Lena :) bardzo mi miło :)

@huzarc super wiersz. aktualny tematycznie. demistyfikacja i tragiczna ocena heroizmu oraz brutalnego wpływu wojny na ludzką psychikę i codzienność. niekończaca się trauma wojny. heroizm to nie triumf, to agonia. przeznaczenie wojenne to cynizm i okrucieństwo. ten utwór to gorzki komentarz do piękna heroizmu. extra mocny !!!!

@huzarc dziękuję za soczysty komentarz. pozdrawiam. @Marek.zak1 dziękuję Marku i też ślę pozdrowienia :)

@viola arvensis Wiolu. to nie las mnie oczarował ! to TA której drżenie dłoni poczułem jakby cały wszechświat bił jej rytmem. TA której śmiech dziewczęcy brzmi jak weselne organy Pana Boga. TA która przeniknęła w moje serce z dźwiękiem szeptu aniołów. to dla niej jestem. a ONA jest moim wszystkim.

@KOBIETA wiem. każdy musi spać w nocy. cherubinki też. a niech Okruszek szczęściem do gwiazd sięga !!!!! niech jego śmiech będzie zwiastunem piękna większego niż ono samo. bo ma Ciebie !!!!!!

@Waldemar_Talar_Talar Waldku. perpetuum mobile całego życia. nie zmieni tego nic. plastyczny wiersz napisałeś. pozdrawiam :)

@KOBIETA biegnę spocony tęsknotą po śladach Twoich. z apetytem wilka ! Dominiko. a ten Okruszek ? cherubinek niebieskooki ! ma jakieś imię ? czy to tajemnica Zielonego Przylądka ? a tak w ogóle......dzięki przecudne :)

@KOBIETA Dominiko. las.... las szumi nadzieją i tęsknotą. życiem. i on czeka. na dziewczynę z koroną z szyszek. na Ciebie. piękne Domi dzięki :) @Waldemar_Talar_Talar Waldku. nawet nie wiesz jaką przyjemność mi sprawiłeś swoim komentarzem. dziękuję Ci serdecznie :)

Idziemy. Las jeszcze śpi, ale już czuje nasz oddech - gałązki pochylają się nad nami jak anioły, które chciałyby dotknąć tego ciepła między naszymi dłońmi. Mech pod stopami jest miękki jak skóra snu, jak cienka warstwa marzenia, która ugina się pod nami, zapamiętując każdy krok, każde drżenie, każde zbliżenie ramion. Trzymam Twoją dłoń - delikatną, drżącą, pełną ukrytych iskier - i czuję, jak pulsuje w niej światło, jakby Twój puls chciał wejść w równy rytm z moim. Opowiadam Ci bajki : o drzewie, co marzyło o gwiazdach, o rzece, która nosi na plecach całe niebo, o wilkach uczących noc oddychać śpiewem. A Ty śmiejesz się - tym swoim dziewczęcym śmiechem, co rozświetla ciemność, dotyka mojej szyi jak ciepły powiew - i wtedy wiem, że każda opowieść jest o nas, choć ani jedno słowo nie wypowiada naszych imion. I nagle wiem - wystarczy jeden Twój dotyk, ten najcichszy, by we mnie rozświetlić całe niebo - takie, które drży w rytmie Twojego oddechu. A potem - pojawia się siódme niebo. Nie nad nami, lecz tu, w przestrzeni pomiędzy, gdzie Twoje palce wtapiają się w moje, gdzie nasze oddechy stają się jednym cichym płomieniem, którego nie gasi nawet chłód lasu. Idziemy dalej, po mchu, co pamięta nas lepiej niż czas; po świetle, które łapie się Twoich włosów jak rozgrzane złote nici; po ciszy, która owija nas jak miękka chusta, nie pytając, dokąd zmierzamy. A las, ten stary, wierny las, szepcze za nami: - wróćcie. Bo jeszcze nie wszystkie drżenia przemówiły między waszymi dłońmi.

@Alicja_Wysocka :))))))))))))))))))))) chcę !!!!!!!!!!!!!

@violetta kwiatem wiśni - sakura. 桜の花 made in Japan.

@violetta też ładnie:)

@Alicja_Wysocka humorystyczny dialog między poetą a jego własną strofą fantastycznie napisany wiersz !!!!!!! a czy ja też mógłbym być jakimś kwiatuszkiem ?

@Alicja_Wysocka akurat My mamy dobre serca :) ale inni ? odchodzą z litości ? nad Zusem ?

@Alicja_Wysocka za krótko :) tak o 200 lat za krótko. ale ZUS pewno by oszalał :) cały !!!

@Marek.zak1 to było tak : przeczytałem Twój - on zburzył mi spokój w głowie i......napisałem swój :) dzięki za inspirę. @Berenika97 Bereniko. Ty tak pięknie potrafisz patrzeć. Ty widzisz głębię. Ty widzisz duszę. Twoje komentarze są dla mnie radością i dopełnieniem. dziękuję pięknie ! @Alicja_Wysocka dzięki Aluś. uchwyciłaś to co jest kluczem umierania. nie sensem bo to raczej bezsens czasu. dlaczego tak wcześnie ? za wcześnie..... dzięki :)

@Leszczym amor fati. centralny koncept w filozofii Fryderyka Nietzschego. Twój los - nie masz wyboru.

@Berenika97 absentia dei !!!!!!! Twój wiersz jest głęboką medytacją nad stratą, pamięcią i bezsensem cierpienia, umieszczoną na granicy snu i jawy. w obliczu totalnej ruiny, pytasz o swoją tożsamość w kontekście archetypicznej figury Hioba. milczenie Boga, który wydaje się być jedynie biernym świadkiem rozpadu świata i ludzkiego ducha. stworzyłaś poetyckie studium żałoby. piękno poetyckiego języka służy opisowi niemożliwej do zniesienia pustki. to w rzeczywistości nie jest wiersz. to studium do zamyśleń. głębszych niż wszystkie dni człowieka. do rozpaczy......i maleńkiej iskierki WIARY. do sensu wszystkiego.

@Laura Alszer Lauro. to jest cudny, sensoryczny wiersz. wyraża intensywne wrażenie luksusu i blasku, które prowadzi do głębokiego, niemal kosmicznego przeżycia. buduje napięcie od chłodnej, ekskluzywnej obserwacji do gorącej, spełnionej bliskości w ostatniej strofie. bardzo, bardzo, bardzo..... podoba mi się .

@Manek Od Rosji reparacje ? Dostaniemy figę z makiem, buraka w kopercie i Wołgę pełną mułu do przepłynięcia. Jak się postarają - wyślą nam powietrze w słoiku, albo obietnicę, co paruje szybciej niż samowar. A w wersji hard ? Przyślą „reparacje” w formie rakiet balistycznych i „dowody wdzięczności” na pokładach bombowców, żeby z nas zrobić miazgę szybciej, niż zdążymy powiedzieć „gdzie reszta ?”.

@huzarc głęboka medytacja nad egzystencją i jej końcem. chłodna "policzalna" wizja śmierci i niepojęta otchłań tajemnicy. obecność śmierci w każdym aspekcie bytu wiersz z serii "extra mocny". głęboki i "solidny".

@viola arvensis Wiolu. wiem, że George Orwell oraz Jack London wcielali się na długie miesiące w łachmaniarzy aby później to opisać w swoich powieściach. ale Ty widzisz mnie jakbym był już "tam" i wrócił aby tutaj ten wiersz..... wielka jest Twoja wiara we mnie :) prawdziwa poetka tak pięknie o swoim koledze z portalu, amatorze zupełnym :) dziękuję najpiękniej za Twoje słowa :) są dla mnie zawsze najważniejsze :) dzięki. @Omagamoga dzięki, że jesteś :)

@KOBIETA moja dusza ? tak mi skojarzyło to co ktoś kiedyś powiedział: " białe koszule, czarne dusze, ja swoją duszę uprać muszę ". Dominiko. dziękuję bardzo za miłe słowa :) @huzarc dziękuję za życzliwy, interesujący komentarz.