Łukasz Jurczyk

@Christine Bardzo dziękuję!!! Dla autora nie ma nic bardziej satysfakcjonującego. Czytelnik jest jego lustrem, w którym odbija się jego praca:) Pozdrawiam:)

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! "Wolność"- stare słowo. Zawsze głodne. Pozdrawiam

@aniat. Styczniowe słońce jego blask ogrzałbym w dłoniach Pozdrawiam:)

22. Miasto, które chciało wierzyć (narrator: Tebańczyk) 1. Wieść przyszła z północy — że Macedończyk zginął w górach Illirów. 2. Urodzić się drugi raz — czy to możliwe dla miasta? 3. Śmiech wraca po tylu latach. Jakże jest obcy. 4. Cienie są bezpieczne — nie oddają ciosów. 5. Zniszczyć posąg to dotknąć bogów bez lęku. 6. Rano mówią: ruch w dolinach. Niech to nie oni. 7. Widziano sztandary. Rozsądek każe nie pytać. 8. Zostaniemy tu, gdzie pomyliliśmy nadzieję z wolnością.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Pozdrawiam

@Berenika97 Puenta o 'czasie na odejmowanie' jest genialna. Pokazuje, że czasem luksusem nie jest posiadanie czegoś, ale możliwość pozbycia się nadmiaru bodźców, nazw i ról, które musimy grać za dnia. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Pięknie to opisałaś. Władza nie ceni odwagi, chyba że chce ją wykorzystać jako narzędzie do swoich celów. Pozdrawiam

@Lenore Grey Bardzo dziękuję!!! Pozdrawiam

21. Poselstwo Celtów (narrator: hypaspista) 1. Przybyli z daleka — nie prosić, lecz spojrzeć w oczy królowi. 2. Aleksander spytał, czego się boją — pytanie zadane dla pewnej odpowiedzi. 3. Odrzekli: „Nieba, by nie spadło nam na głowę”. 4. Prosto, jak mówią ci, którzy jeszcze wierzą w bogów. 5. Tacy ludzie psują dekoracje w teatrze władzy. 6. Władca nie lubi, gdy ktoś nie boi się według planu. 7. Powiedział, że pyszni — bo nie klękali do końca. 8. Odwaga rzadko ma właściwy kształt. cdn.

@Berenika97 Mocny, surowy dialog, który trochę przypomina sekcję zwłok związku. Taki pojedynek na argumenty, w którym obie strony mają rację i obie przegrywają. Bardzo ciekawa zastosowana forma dialogu, dzięki niej można przedstawić argumenty obu stron. Super !!! Pozdrawiam

@Christine Bardzo dziękuję!!! Ten części dynamicznomilitarne nie były dla mnie łatwe do napisania. Pozdrawiam:)

@widelec Bardzo dziękuję!!! Tak to sobie wyobrażam. Każda walka odciska swoje piętno. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Tak to ta, tylko jej późniejsza kontynuacja. Po wycofaniu się Aleksandra spod Pelion (przekraczając rzekę ubezpieczał się wtedy katapultami), wrócił tam kilka dni później wysyłając nocą na nic spodziewiających się Illirów Agrian, którzy w nocy dokonali ich rzezi. Pozdrawiam

@Berenika97 Kurczowe trzymanie się wspomnień może stać się więzieniem. Świetna metafora 'pułapki z lukru'. Pokazuje, że karmienie się tylko tym, co było dobre, może być tak naprawdę toksyczne, bo nie pozwala iść dalej. Bardzo fajnie napisane!!! Pozdrawiam

20. Świt nad Pelion (narrator: Agrianin) 1. Ciemność szeptała: „teraz”, a my ruszyliśmy. 2. Psy Illirów nie zdążyły nawet zaszczekać. 3. Pierwszy krzyk pękł jak ziarno pod butem. 4. Ciała miękkie, jakby nas oczekiwały. 5. Jeden chłopak krzyczał „matko”, nim zamilkł. 6. Dźwięk, który na zawsze został bez twarzy. 7. Rano przyszedł król. Chwalił nas. A my milczeliśmy. 8. Nie rozumiał, że zrobiliśmy za dużo. cdn.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Cieszę się, że uczestniczysz w tej podróży:) Pozdrawiam

@tie-break Za wszelką cenę, to delikatne ostrzeżenie, żeby nie samemu zatracać się w uszczęśliwianiu drugiej osoby. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Masz pełną rację. To w Sogdianie koczownicy najbardziej zajdą za skórę Macedończykom. Pozdrawiam

@violetta Świetna z Ciebie planistka :)

@violetta Potem tę grupę trzeba wykarmić :)

@violetta Zająć teren jedno, utrzymać drugie :)

@tie-break Piękna deklaracja bycia dla kogoś na sto procent – bez kalkulacji, za to z ogromną chęcią uszczęśliwienia kogoś za wszelką cenę. Pozdrawiam

@Berenika97 W Twoim wierszu każdy gest i przedmiot stają się nośnikami pamięci i spokoju (pogodzenia się z losem). Udało Ci się zamknąć w słowach proces znikania, który nie jest końcem, lecz cichą przemianą obecności w pamięć. Bardzo poruszające!!! Pozdrawiam

19. Tam, gdzie nie ma murów (narrator: hypaspista) 1. Wory z sianem — nasze statki na wielkiej rzece. 2. Piasek lepi się do blizn — nowy rodzaj mapy. 3. Kroczymy przez zboża, które nie wiedzą, że idzie wojna. 4. Ziemia jest obojętna. Przyjmie ogień tak samo jak deszcz. 5. Na wzgórzu kurz. Tam są Getowie. I już ich nie ma. 6. Kobiety na koniach, dzieci w jukach — cały świat w ruchu. 7. Patrzę na nich i myślę — może to wolność. 8. Nie mają murów, więc nikt nie może ich zburzyć. cdn.

@Berenika97 Twój wiersz przestaje być tylko opowieścią o stracie bliskiej osoby, ale staje się zapisem godzenia się z kresem. Poprawienie kamienia na ścieżce pokazuje, że nawet w obliczu ostateczności człowiek potrzebuje harmonii. Niezwykle przejmujący i wyciszony tekst!!! Pozdrawiam