Dagna

@violetta Violu, czuć relaks w Twoim tekście, choć niekoniecznie dzięki zbyt dosłownemu wyznaniu: mam odpoczywające piwne oczy. To, jakie mamy oczy może nam powiedzieć raczej kto inny ;) Podoba mi się druga strofka, te haleczki i koszulki, no, słowem babeczka w pełnej krasie o poranku na tarasie ;)) Nie kupuję natomiast drążącej nieśmiało drzemki, a to dla tego, że nawet podczas drzemki drżymy co najwyżej my, a nie drzemka ;)) Zdmuchnięty płatek nieba, znów do podobania, taki arcypoetycki, niech będzie :)), pozdrawiam miło.

@violetta … to nie jest mój problem Violu ;) pozdrawiam.

@Witalisa żadna „ przypadkowa” Witaliso, ta poezja jest na wskroś … znajoma, kobieca. P.S. Na innym portalu nawet był wiersz o Cummullusie… ;) Od maskarad wolę prawdę, bo kto tu wreszcie ma być wprowadzany w błąd, czytelnik?? Jemu się należy SZACUNEK. @violetta Violu, proszę Cię… świętością jest respekt wobec czytelnika a nie wprowadzanie go w błąd. ( Nie chcę już kontynuować tematu cudzych ustawek), pozdrawiam miło.

@violetta ??? Violu, nie rozumiem Twojej uwagi, to chyba nie o świetność miało chodzić…

…pamiętam jak sugerowałam Autorce na ( innym portalu), aby uprościła przesadną, sztuczną wówczas metaforykę. To co obecnie pozostało, przeszło moje zdziwienie, to pisanie jest… martwe, a sięganie po deformację, jest tego tylko potwierdzeniem, że duch już nie iskrzy, ( cóż, przykro…)

@Deonix_ …inspirująco, nawet jeśli ciut pachnie przesytem ;)

… autentycznie i ujmująco.

@Alicja_Wysocka kiedy jest warsztacik i rymy ciepluchne temat wypitrasić - chyba nie jest trudne wenie dać ciut czasu niech chwilkę pozwodzi - później bez grymasów z ciszy wiersz urodzi zadrga ździebłem w trawie z ptakiem mknąc na lotkach skubnie obłok w stawie muśnie futrem kotka a gdy w sercu chłonnym wciąż mało uniesień wziąć wenę pod pachę i przejść się po lesie :) pozdróweczki

@MIROSŁAW C. kapitalna wyobraźnia 👌🏻super się czytało, pozdrawiam.

Czule i cieplutko :), pozdrawiam.

@marekg w nocy słucham wielkiej płyty - to szalenie dowcipne :))

@Dominika Moon ten wiersz mi się naprawdę podoba, a to dlatego, że wcale ( jak pozornie wygląda) nie chodzi tutaj o usprawnioną komunikację w związku, lecz jest on wołaniem o … bliskość; chciałoby się dopowiedzieć mów do mnie prosto …do serca :) a nie poszukuj tematów zastępczych, które tę bliskość opóźniają/ uniemożliwiają. To typowo męska cecha, że partner chętniej naprawi dach, niż próbuje się zdobyć się na wyznania. Pl- ka prosi także jasność w relacji i ukierunkowanie ( dokąd? - w domyśle: to zmierza?) chce wiedzieć, czy ten związek rokuje coś poważniejszego; czy można snuć plany i…:) na pewno nie jest przesądna :) pozdrawiam miło.

Czy to nawiązanie do S. Bratkowskiego „ Pod tym samym niebem”? Jakie okoliczności towarzyszą wierszowi, skoro Autor dochodzi do tak skrajnych wniosków pisząc , że: stać bezczynnie to jak zabić? Czyżby wspomnienie wojny? pozdr.

Na swój sposób kapitalny wiersz, bo traktuje o zmaganiach twórczych gdy brak jest weny i oto fraza : niewiele widzę wzwyż - brzmi jak brak chwilowego połączenia ze Stwórcą, który do tej pory obdarowywał przymiotami ducha ( są tego namacalne dzieła i wspomnienia- zaklęte jak fosilie w bursztynie), a teraz milczy? Bardzo udany jest końcowy happy end, zwątpienia - nie ma, bo oto nieoczekiwanie odzywa się sam Stwórca ze swoim dłutem/ lub kamertonem, tuż nad borem, czyli najpiękniejszym obok Człowieka dziełem jakim jest przyroda i daje namacalny znak skąd czerpać pomysły, wołając : Artysto, rozejrzyj się tylko wokół ;) pozdr.

Ciekawie pokazana nieuchronność przemian kulturowych i poszukiwanie tożsamości w szerokiej ofercie prądów myślowych i trendów ideologicznych. Dialektycznie zestawiłeś zagubienie jednostki rosnące wprost proporcjonalnie do nieograniczonych możliwości przemieszczania się : szeroka ulica - czyli okno na świat/ ewtl. internet - a po drugiej stronie gorączkowa próba syntezy różnych wpływów, często sprzecznych, byle odpowiedzieć sobie kim się jest? Ale są też próby konformizmu ( czerwone dłonie - to np. nierozliczona komunistyczna przeszłość, a teraz pod zmianą sztandarów wypinanie piersi pod symbolami Polski Walczącej), są mody ekologiczne i powrót do pogańskich kultów natury, są ci, którzy w szukają wyrytych w kamieniu Prawd i pewników… W puencie Autor sam sobie przeczy, bo udowadaniając w tekście działanie Ducha Czasów - wie, że nic nie zostanie niezmienne; a może… jednak sam próbuje siebie przekonać do tej jedynej zasady rzeczy, jaką jest panta rhei ? pozdr.

@Alicja_Wysocka rękopisy nie płoną Alicjo :) ale wzrusza tekst o kobiecych wierszach, których nie odczytuje właściwy adresat, tyle tego u Poświatowskiej, Osieckiej… pozdrawiam.

@violetta potrafisz Violu uchwycić subtelności życia, kreować jego pogodne strony a ciesząc się chwilą, przeciągasz jej luksus ujmując ( go) w poetyckich obrazach. To ani nie jest marzenie, ani zachcianka. To odczuwanie i wyższa świadomość piękna jakie niesie ze sobą pozostawanie w harmonii z otaczającym światem,pozdrawiam.

Kojarzy się z rapem, bo forma jest swobodna i pozbawiona metrum. Tekst bym okroiła, ale temat jest zabawnie ujęty, pozdr.

… jest w tym tekście pewna odwaga, zadzierzystość i rozmach fantazji w sięganiu po szekspirowskie asocjacje - które nie pozwalają koło wiersza przejść całkiem obojętnie :), pozdr.

@Łukasz Jasiński …piękna zwłaszcza pierwsza strofa, a całość ekspresyjna i sugestywna, pozdrawiam.

Lubię takie pisanie, pozdr.

…czyż trudno Poecie dogodzić, gdy wiosna roztacza swą woń ? i kipiąc wersami radośnie przetyka zieleni toń ? ;), pozdr.

…a się zarażam? Może: lecz się zarażam ( lepiej brzmi), a poza tym wierszyk dowcipny; bywa, że to stałe/ pielęgnowane uczucie wdzięczności sprawia, iż lżej się kroczy przez życie :), pozdr.

Ze znawstwem i dowcipem ujęte…:)

…tak, tutaj zawsze można znaleźć coś intrygującego ,(choć odcienie szarości już się osłuchały). Potrzeba odnalezienia własnego celu, pomimo zwielokrotnionych dróg wokół ( tory, schody) - kieruje do wewnątrz, ku sumieniu. Przypomina mi herbertowskie: „ zbawiani będziemy pojedynczo”… pozdr.