wierszyki

a jednak szare niebo potrafią rozświetlić piórka sójki Dziękuję pozdrawiam :) Dziękuję @Ajar41 :)

A wiesz, że obserwowałam karierę Mateusza Dubiel i w życiu bym na początku nie przypuszczała, że aż tak się rozwinie? Niezwykłe to doprawdy. Niestety nie dostał się do finału. Ale czytam, że wiele osób uważa to za niesprawiedliwe. A na kogo Ty stawiasz w tegorocznym konkursie? Pozdrawiam 🌼

Dziękuję @akowalczyk @Nata_Kruk :)

Jak dla mnie zdecydowanie propozycja ostatnia :) pzdr 🌼

A wystarczy tylko moment.. Epicko ;-) Pzdr :-)

DZiekuję @Konrad Koper :-)

chłód za oknem a nie już kusi pleśniak ;) bo rowik buchtują dziki Te mi się podobają, są zabawne. pżdr. :)

A nie powinno być oceniające... Smutne i przewrotnie napisane. Pzdr.

promyczek światła w błękitnym piórku sójki przelotem z lasu —

A ja całkiem często rozmawiam z nieznajomymi. O ile wychodzę gdzieś. Nikogo nie szukam. Znalazłam już dawno i zostali w mojej pamięci. Naprawdę kogoś poznać to także spory ciężar. MiŁego podróżowania ;)

Można tak powiedzieć, że spaceruje - i to we wszystkich kierunkach. Mgły jesienne utrzymują się już dłużej. Pzdr :-)

Udany wiersz, który wykorzystuje efekt zaskoczenia. Słowikowe popisy, słownikowe prelekcje - za nim osłona ciszy, ślina pyta - czego chcesz? Udało się nie przesycić wiersza nadmiarem słów, a zwłaszcza tych odnajdywanych w słownikach, a nie we własnych myślach. Pozdrawiam :-)

Cieszę się. że troszkę uśmiechnął. Tak właściwie ukryło się w tym wierszyku całkiem sporo różnych osób. Pełen autobus. Wysiadałam na przystanku, na którym kiedyś wysiadałam wcześnie rano do pracy, też taką deszczową, nieprzyjemna porą. Dziękuję. (A my też się tak widzimy średnio raz na pięćdziesiąt wierszy ;)) pozdrawiam serdecznie 🌼

Piryn czy Rodopy? Dzień dobry. Na dłużej plecak spakowany. Flanela i pierwszy Warto ten gatunek. Dokąd? Na zajęcia? Przedstaw swoje plany. W zaparte ktoś inny: Czy znamy się, znamy? Tą samą, co zawsze linią i wciąż przodem do kierunku jazdy — pijaczek z kartonem. A skąd on pijany? Od lat zawsze z nocki. Przez szybę wracają z młodości anioły. I jeszcze po torach, przez góry, przez most. Na kwiaty do mamy i kierowco — szefie —— adios.

Toteż nie wszyscy wygrywają. Czasem można się pomylić. Bo coś łudząco brzmi podobnie. A czasem dokładnie tak samo tylko trzeba dosluchać dużej. Pzdr 🌼 I jak łatwo przenosimy to na wszystkie inne aspekty. Seksizm w korporacjach i nie tylko ma się bardzo dobrze. Pzdr.

Ludzi kochających się w rzeczywistości łączy wspólna przeszłość, ślady także trudności, zmęczenia. Starzenie się może potęgować czułość. To są piękne momenty w życiu na które trzeba też sobie zapracować. Tak to sobie tu wyobrażam i życzę podmiotowi lirycznemu i jego miłej wybrance Pzdr🌼

Dziękuję 🌼 Kto by nie chciał takiej recenzji :) Aż trudno uwierzyć, że dotyczy własnego wiersza. Pozdrawiam 🌼

Dziękuję @akowalczyk za te i inne polubienia do wierszy nie czytanych Dziękuję kłaniam się 🌼

Orient Express 2025-10-06 06:58 prawnik nie sprawdzi się w stosach prawa tłumacz nie zdąży ni pytania zadać lekarz pomyli się i bez etyki bankier to truizm liczy na wyniki internet wyparł a zapchany będzie zdaniem wszelakim przez które nie przejdziesz a o wolności słowa ci powie bot który Heglem zaciągnął się w rowie szczere intencje czy zimne ręce zinterioryzowane czy zapunktowane powielające czy błędy rażące ludzkie w ekspresie eliminowane

No właśnie o ten moment niepewności chodziło. Dynie. Jest zimno. Zimno nie daje uczucia komfortu. Pzdr.

Na zdjęciach wszyscy są zwykle piękni. Ale wydaje mi się, że nie wybaczenie to nas zatrzymuje. Tak zobaczyłam ten obrazek. Chatka wieśniacza Kogo Bóg kocha, krzyżyki mu daje. Tylko cierpliwy szczęśliwym się staje: Mocno w to wierzyć człowiekowi trzeba. Że bez krzyżyków nie przyjdzie do nieba. Karol Miarka zwany ojcem. Husyci na Górnym Śląsku. Pzdr. A nie powinno być lufcikiem?

zimno najbardziej w dłonie czuję swój kościec w pomarańczowym dynie grzeją się chwilę

Żółć to choleryk, sangwinik to czerwień. I gdzie ta cała melancholia? Pzdr :-)

PS. Portoprens rymowany 2025-10-05 09:32 Był taki jeden na świecie 🐕 który rymował się z Portoprens. Miał swego pana i nie próżnował. Gdy jednym okiem spał, wciąż stróżował. Zawsze przy nodze. I znał granice, przekraczał z głową każdą ulicę. Sierść labradora pieściło słońce w cieniu gruszeczki lub przy fasolce. Wysoki cukier nigdy nie ruszył starszego pana, bo 🐕miau uszy. No, a wracając i do ogona, w tej konkurencji nikt nie pokonał PSA, co jak nikt, ten to właśnie 🐕 rymować chciał się do Portoprens. Gdy zasypało trzęsienie Haiti — zostawić miskę czy zmóc nieme krzyki? Wrócił już nie ten zdruzgotany 🐕 wiernie rymując się aż Portoprens.

Jeszcze raz! Jakże cudnie zabijemy popołudnie. Rozciągniemy ciemną płachtę do godziny w pół do czwartej... Przestawią się elektryki już bez zgody i paniki. Jeszcze raz. Jakże cudnie! Złapię słońce przed południem I nim całkiem się rozpada, wpadnę na plecy sąsiada. - Dobrodzieju, czyś spóźniony? - Zamyślony tylko - słowik... _ _ _ _ _ _ _ Jeszcze myśli złapiesz żony: "Piórka - głupstwo, bo odrosną, ale głos - majątek!"* Wyszedł wcześniej, bo ZA KAUCJĄ - Skowron "z bandą skowroniątek"! 1.10.25 * Jiloan Tuwim, Spóxniony słowik"