Mitylene

@Czarek Płatak miłość jest chyba takim uczuciem, które nie da się zamknąć w ramy czasu i przestrzeni...Jeśli się pojawi to jest wieczna...tak mi się przynajmniej wydaje...

@Czarek Płatak dzięki za wnikliwą interpretację:) Właściwie nie można się z nią nie zgodzić. "Ta droga" ma wymiar duchowy- nawiązanie do Biblii jest tylko luźnym skojarzeniem. To idrodzenie duchowe ma tu szerszy wydźwięk, bo związany z pracą nad sobą, swoimi przekonaniami, emocjami, a nawet lękami...Dzięki za czytanie!

@APM pięknie powołałeś drzewo do życia, właściwie dałeś mu nowe...Taka właściwie reinkarnacja...Podoba mi się ten wiersz!

@Manek Mickiewicz wielkim poetą był i dobrze, a teraz są inni i choć piszą wiersze nie zawsze wiązane rymami i tak są piękne :)

@Arsis Maryllion wiadomo zawsze number one...

@Wiechu J. K. 😝

@Jacek_Suchowicz tak, ta dtoga z pewnością prowadzi do miejsca ciszy...

@Wiechu J. K. Tia..w obliczu wieczności takie czekanie to pestka:)

@violetta ja tak rzadko piję, że jedna lampka mi nie zaszkodzi. Zresztą na moją chorobę to już nic nie zaszkodzi:)

@Poezja to życie taki cykl życia...Po śmierci odradzamy się na nowo...

@Myszolak w tłumie gubimy swoje prawdziwe ja, bo zakładamy maski...Chyba tylko w obliczu ciszy możemy być sobą...

Czekam na Ciebie pod tą leszczyną wiatr czeka ze mną uśmiecham się lekko i patrzę w przestrzeń ukwieconą deszczem podchodzisz z szeptem na ustach rozkwitłym a w sercu wieczność dotykiem tęsknoty promienie tańczą w rytm zmierzchu... Autor fotografii: M.Lewandowska

@violetta może być i bezalkoholowe :)

@Magdalena ciekawy plan na życie przed i po 40 tce:) Zgadzam się co do tych butów. Ja jyż nie założę z obcasami , czy innych niewygodnych, bo jestem po operacji kolana i niestety już mi nie po drodze w takim obuwiu;) @violetta a ja sobie piję teraz lampkę czerwonego wina i mam w nosie te raporty Al;) Nie dajmy się zwariować:)

@Tectosmith wydaje mi się, że z tą miłością do samego siebie jest tak, że trzeba zacząć priorytetować swoje potrzeby , a nie tylko skupiać się w życiu na potrzebach innych...Trzeba słuchać swojej intuicji i głosu serca...

@violetta subtelnie ujęta w wierszu wiara w drugiego człowieka. Co do wiosny to byłam jyż na nią nastawiona od paru dni poczułam jej piękny powiew, aż do dzisiaj , gdy ku mojemu zdziwieniu odłoniłam roletę i zobaczyłam wirujące w tańcu płatki śniegu;)

@Tectosmith monolog pod lirycznego ujmuje szczerością przekazu. Czyta się tak jakby " czytało się czyjeś życie"...Zgadam się, że człowiwk sam dla siebie może być zagrożeniem, bo czasami jesteśmy w stosunku do siebie za surowi, a przecież powinniśmy zacząć od miłości do siebie i zrozumuenia, chociaż to trudne...Wiersz bardzo mi się podoba, chociaż porusza temat trudny, bo dotyczący możliwości zapanowania nad swoim życiem, sposobem myślenia itd. Porusza też problem tęsknoty i możliwości radzenia sobie z nią na codzień. To nadsłuchiwanie otwieranych drzwi jest bardzo wymowne...Pozdrawiam:)

@Wochen ciekawy motyw chowania się w listowiu. Zanurzenie w naturze daje takiej lekkości rozważaniom. Ta znuana kolorów kojarzy mi się też, ze zmianą nastroju...

@Wiechu J. K. starość to tylko stan umysłu. Można być przecież starym w sensie fizyczności, a młodym duchem. Fajny jest ten motyw marzeń oraz życzeń podpieranych laską:)

@andrew dodam jeszcze do Teojego komentarza, że żyjąc obok nie dostrzegamy pewnych ważnych spraw- być może skupiamy się na tym co nie do końca jest istotne. Miłego dnia- pozdrawiam :)

@Gosława ta droga do Kafarnaum jest tylko metaforą przejścia do świata innej świafomości, a co za tym idzie wolności...Dla każdego z nas ta wolność może oznaczać coś innego...Pozdrawiam Reniu i dziękuję za czytanie:)

@violetta świetny komentarz. Właściwie ten wiersz mógłby nosić tytuł " Wolność"...Pozdrawiam:)

@Czarek Płatak mnie zauroczył ten zmierzch snujący się do północy...Ta potrzeba chłonienia zapachu drugiej osoby tak subtelnie i z nostalgią zarazem pokazuje tęsknotę. Wymownie zobrazowana cisza...ona właściwie przenika na wskroś. Wiersz piękny!

Oddaliłeś się, by powrócić raz jeszcze na drogę nie usłaną różami objąłeś ramieniem i milczeniem wiem nie potrzeba wielu słów liście wirują unoszone wiatrem zdumione mocą zamkniętą w uścisku dłoni wracasz w to samo miejsce i szepczesz do ucha raz jeszcze modlitwę drobną jak ziarenko kiedy wyrośnie z niego drzewo nie będę się bała schronić w jego cieniu. Autor fotografii: M. Lewandowska