Mitylene

@Fatalne_przemyślenia zauroczyła mnie pierwszy wers- "cisza to najpiękniejszy dźwięk", który potrafi rak czule otulić człowieka, że zapomina on o otaczającym świecie wtapiając się w jego ramiona...

@Dekaos Dondi o poranku takie dziwy może dostrzec tylko wrażliwa dusza...

@Arsis doskonale namalowana słowami noc...prawie ciemna...

Spojrzeniem czule pieści morze i niesie mu nadzieję. posrebrzona toń milczy topiąc milion moich myśli utonęły niewzruszone drobnym deszczem, gdy spadające gwiazdy gasły w blasku uśpionych fal. Tam drży jeszcze nikły ślad jutra. Autor fotografii: Milena Królak

@Charismafilos dziękuję za zatrzymanie się nad moim skromnym wierszem. Pozdrawiam serdecznie!

@Charismafilos bezdyskusyjnie zawsze:)

@Toyer ciekawa metafora tańca w odniesieniu do tęsknoty. Jak widać z powyższych wersów ona rytmicznie kręci się wokół tancerza...Wyobraźnia gra tutaj pierwsze skrzypce. Mnie się podoba ten obraz

@Berenika97 życie przeplata się takimi sprzecznościami. Ból, szczęście, łzy, radość, nostalgia, nadzieja, brak perspektyw itd. Być może tylko "dozgonna śmierć" jest wybawieniem od życia w takim " zawieszeniu sprzecznych uczuć i emocji"...Dzięki za czytanie :)

@Czarek Płatak dla mnie ten wiersz jest tęsknotą za światem, gdzie natura wiodła prym. Na pierwszy plan wysuwa się łąka, rudzik, mniszek itd. Ten sielski obrazek tak bardzo wtopił się w ten "betonowy świat", że zanikł nieomal, pozostawiając nieogarniony żal i poczucie utraty czegoś ważnego...Bardzo ciekawy wiersz Czarku...ale wiadomo u Ciebie tylko takie niebanalne, jedyne w swoim rodzaju🍀

@violetta łapię dopóki jeszcze jest mi dane...

@violetta dokładnie tak, fotografując go odnosiło się wrażenie, że " płynnie się porusza", wręcz faluje:)

@violetta ta miniatura ma w sobie coś ulotnego i subtelnego. Czuje się ten zapach powojnika delikanie opruszonego różową mgiełką wzruszenia...

@obywatel te "młode wilki" być może za dużo dostały na start, że umknęła im ważna lekcja życia, mówiąca o tym, że aby coś osiągnąć i mieć, trzeba dać coś z siebie i się po prostu postarać. "Stare wilki" - chciały dobrze oferując cały "wachlarz dobroci" nie dając młodym szansy na rozwój nacechowany metodą prób i błędów - rozwój, który ma sens i smak tylko w tedy, gdy osiągnie się go własnymi dokonaniami.

@JakubK czasem gdy brakuje argumentów werbalnych ludzie chytają się róznych przedmiotów, którymi mogą wyrażać emocje i racje...talerze niewątpliwie się do tego nadają, bo hałas wywołany ich potłuczeniem może znaczyć więcej niż tysiąc słów...Ciekawy wiersz.

@Maria Kosaciec w tym wierszu naszkicowany został przejmujący obraz samotności w pokoju w szpitalu gdzie leczenia wymaga psychika. Podoba mi się metafora snu "przychodzącego na receptę". Upersonifikowany staje się on bardziej " ludzki " i ukazana tym samym jego wartość i ważność. Chęć dotykania deszczu stała się marzeniem i wręcz luksusem, co jeszcze bardziej podkreśla dramatyzm sytuacji, gdzie tak prozaiczna rzecz wzbudza tyle emocji. Pisanie natomuast listu do samej siebie jest dla mnie próbą takiej autoterapii...choć podmiot liryczny nie do końca wierzy w jej powodzenie. Smutny w wydzwięku wiersz, na pewno porusza serce...

@Poet Ka ten wiersz jest dla mnie takim meanifestem wolności wyboru. Najważnieje to być sobą i nie ulegać podszeptom innych... A najwięcej geniuszu rodzi się w ciszy właśnie- to tak odnośnie metafory " kluczenia w ciszy". Wiersz bardzo ciekawy i pojemny. Lubię takie!

@Berenika97 podoba mi się ten niezwerbalizowany dialog pary młodej. To ciche i tak różne przeżywanie w "cichości serca" wesela doskonale podkreśla dramat obu. Od razu mi się przypomniała piosenka " Windą do nieba" grupy Dwa Plus Jeden....

Drgająca struna łabędzi śpiew i tętniący gniew. Za oknem dzień wyczekuje zbawienia wieczoru o zapachu szkarłatu i czerni. Wije się wstęgą ból porośnięty mchem i milczącym echem. Dozgonna śmierci dodaj mi skrzydeł! Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Berenika97 podoba mi się metaforyka w tym wierszu. Wyraża ona dogłębnie samotność podmiotu lirycznego, który po przekroczeniu "progu domu " wreszcie może zdjąć maskę i być sobą.... Tylko czy można czuć się komfortowo w " dusznej bliskości mebli" i w ciszy tak głębokiej , że przeszywa na wskroś?

@Arsis

@violetta obraz niczym w "Malinowym chruśniaku" Leśmiana. Ach te maliny:)

@tetu podobają mi się te obrazy. Czuć wszystkie emocje,od których " duszno" i które przenikają z jednego wiersza w drugi. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej kompozycji!

@Migrena piękna opowieść wierszem o bezwarunkowej miłości. Niebanalna metafora łóżka, które uczy się kształtu. Wiersz intymny, w tonie bardzo ciepłych uczuć. Czytając go odnosi się wrażenie jakby wnikało się w świat pełen emocji i subtelności. I doświadcza się przy tym czegoś subtelnego i nieuchwytnego, nie dającego się wyrazić słowami...

@Poet Ka dziękuję za tak przychylny i miły komentarz dotyczący interpretacji wiersza. Motyw przyrody często jest łączony w moich wierszach z elementami emocji ludzkich, uczuć. Czuję się jej częscią i dlatego takie uczucia budzi w moim sercu...Pozdrawiam serdecznie:)

@violetta a ty Cię zaskoczę, bo zdjęcie zrobione 1 marca tego roku. Taka jesienna aura i to w marcu mi się tutaj pojawiła:)