Mitylene

@Purpur odczytuję metaforę " żałobnej groty" jako stanu depresyjnego, kiedy wszystko dookoła przytłacza i człowiek czuje się jak w więzieniu...

@slavu ładnie namalowany obraz zmierzchu w tle z ptakami i drzewami, ciekawie upersonifikowanymi. Podoba mi się końcówka. Motyw krwi i jej barwy jak najbardziej pasują do tematu zachodu.

@Arsis dziękuję za piosenkę. @Berenika97 dziękuję za ciekawą i wnikliwą interpretację. Przesyłam pozdrowienia.

@Charismafilos ciekawy obraz zatem namalowany został w Twojej wyobraźni. Mnie się taki podoba.

@violetta szmaragdowe wody mają to do siebie, że trzymają człowieka za ręce i nie chcą puścić:) Nie pozostaje nic innego jak tylko aię w nie zanurzyć:)

@marekg już widzę oczami wyobraźni ten obraz przyrody w kolorze sepii, otulony mgłą, a na pierwszym planie te wędrujące ptaki w tle lasu...Pięknie!

@violetta dokładnie:)

@Poet Ka cieszę się, że dostrzegłaś ten cytat- tak to z Paulo Coelho- tylko , że tam działo się nad brzegiem rzeki...Pozdrawiam:) @Charismafilos pora dnia właściwie nie ma tutaj znaczenia, bo lubię morze we wszystkich odsłonach. Zdjęcie pod wierszem to tylko luźna interpretacja i niekoniecznie musi współgrać z motywem przewodnim wiersza. Niech wyobraźnia gra tu "pierwsze skrzypce":) @Gosława dziękuję za miłe słowa. Jeśli udało mi się przemycić choć kroplę nostalgii to na plus i fajnie, że ktoś ją dostrzegł. Pozdrawiam serdecznie :) @violetta właściwie teraz daleko od morza jestem , ale wyobraźnia lubi wybierać miejsce tam gdzie człowiek czuje się komfortowo:) Pozdrowionka :)

@Poet Ka @Poet Ka uwielbiam malarstwo, a Twój wiersz niesie w sobie jakiś ciepły ładunek emocji związany z tą formą sztuki. Ten wiersz rodzi pytanie czy możemy patrzeć na malarstwo w sposób naukowy , czy powinniśmy kierować się bardziej osobistymi odczuciami. Podoba mi się, że podmiot liryczny patrzy na tą wystawę dostrzegając po prostu cudną feerię barw, bez specjalnego nacisku, że trzeba tam dostrzec coś więcej itd. Wiersz Twój na pewno zaciekawia i zatrzymuje na dłużej. Pozdrawiam zauroczona wierszem!

@Gosława refleksja na końcu niesie w sobie " ciężki" ładunek emocjonalny...wręcz przygniata...Wiersz piękny, choć tak smutny...

Trzyma kurczowo moje stopy i pilnuje bym nie uciekła. Próbuje obmyć wszystkie winy chrzestem lazurowych fal. O krok o dwa jestem u celu zanurzając dłonie co dumają na wspak. Nad brzegiem usiadłam i płakałam odnajdując w piasku ślady minionych dni. To jeszcze nie ten czas... nie ten odcień ciszy. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@m1234 można pozbyć wszystkich rzeczy , ale z serca drugiego człowieka wyrzucić się tak łatwo nie da...

@Berenika97 latarnie miały być tutaj bohaterami wiersza, bo od ich zdjęcia zrodził się pomysł na wiersz:) Choć są na końcu refleksji mam nadzieję, że udało się uwypuklić ich funkcję- Te latarnie są świadkami spaceru...

@Stary_Kredens dziękuję i pozdrawiam również!

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję za uznanie dla wiersza i fotografii. Dodam tylko, że zdjęcie robione było w mroźny zimowy wieczór i nie współgra z zapachwm bzów przywołanych w wierszu, ale motywem przewodnim są latarnie, stąd to ujęcie pod wierszem:) Pozdrawiam!

Noc nie doczekała zbawienia gwiazd utonęły w purpurze pocałunku oddech osiadł na krawędzi spojrzeń z delikatnością wyszeptanych łez a latarnie z gracją spacerowały alejami prowadząc nas bezpiecznie do domu i czarując zapachem bzu. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Leo Krzyszczyk-Podlaś w to nie wątpię. Przyroda pięknie potrafi się komunikować z otoczeniem...

@Czarek Płatak ciekawe dlaczego milczy. Czy milczenie podyktowane jest smutnym zakończeniem? A może wszystko zakończy się dobrze i dlatego nie potrzeba żadnych zbędnych słów i stąd to milczenie? Ciekawie poprowadzona myśl w tej miniaturze. Mnie się podoba:)

@Arsis piękna choć melancholijna proza, która porusza serce...zresztą jak zawsze ...

@Gosława piękne choć nieraz trudne są te " przemyślenia Anny". Zatrzymują jednak i kradną serce szczerością i autentycznością. A do tego tak fajnie poprowadzone z bliskością natury. Po prostu cudne wiersze!🥰

@Gosława Reniu pięknie malujesz metaforami świat zapachów, kolorów i dźwięków...Moją uwagę przykuł " szelest deszczu". Jesteś moją ulubioną poetką na tym portalu. Tak cudnie się czyta i kontempluje Twoje wyjątkowe wiersze! Pozdrawiam serdecznie!🌺

@Poezja to życie tak bardzo chcemy zostawić po sobie ślad, a czas nieubłaganie mija i nie oszczędza wspomnień...one też blakną...a potem chyba umierają na zawsze...

@Marek.zak1 jeśli komuś taki stan umysłu odpowiada, to chyba fajnie.

@Leo Krzyszczyk-Podlaś ciekawy monolog skierowany do róży. Zastanawiające co by odpowiedziała:)

@Waldemar_Talar_Talar w życiu trzeba przyzwyczaić się do zajętych i wolnych ławek...Podoba mi się ten wiersz i jego narracja w formie dialogu.