Mitylene

@LessLove miłość wyrażona dotykiem i czułością, znaczy więcej niż tysiąc słów...

@Proszalny dzięki za niebanalną interpretację wiersza.

W twoich ramionach ukryty szept czule odnajduje moje spojrzenie pod powiekami uroczy sen łąka posrebrzona rosą i wiatr odurzony dźwiękiem budzących się kwiatów dotykiem malujesz mi życie ustami pieścisz barwę słów nad horyzontem gwiazdy subtelnie kołyszą nas do snu odradzamy się wraz z oddechem w twoim uśmiechu mój dom. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Jacek_Suchowicz pięknie czytało się pożółkłe ksiązki i listy. Szkoda, że prawie już zanikła forma pisania listów, miało to swój niewątpliwy urok. Co do książek czytam tylko, te na papierze, nie potrafię przestawić się na e booki :)

@violetta czemu by nie:) Witam mam na imię Mirela:) Pozdrawiam serdecznie:)

@violetta czyli jak większość kobiet:) :)

@violetta " nieustępliwa łąka" mnie zaintrygowała. Być może broni wstępu na swój teren?:)

@Nata_Kruk dzięki za fotkę. Wiosnę nie tylko czuć w powietrzu ,ale i widać gołym okiem, tak jak na Twoim zdjęciu🙂 @Arsis piękna piosenka i nie tylko ona. Odsłuchałam sobie dzisiaj ich album...miód na serce i duszę...

@Waldemar_Talar_Talar dzięki za czytanie. Ja też właściwie prawie codziennie zaliczam spacer w lesie, bo przy nim mieszkam. To mój drugi dom, albo i nawet pierwszy:) @Berenika97 w lesie pięknie się medytuje- tam wszystkie zmysły się splatają, tworząc cudny świat wyobrażeń....Pozdrawiam serdecznie.

@violetta Tak, słońce gra tutaj pierwsze skrzypce:) @vioara stelelor przyroda rzeczywiście pełni kojącą funkcję w życiu człowieka. Zabiegani niestety nie wszyscy to dostrzegamy...

Las pachnie szeptem wiatru czule budzącym ze snu drzewa dawno wydeptane ścieżki zmieniły kierunek szukając kolorów w światłocieniu trawy pomiędzy konarami niebo wypełniło się błękitem wabiąc ptaki okruszkami zieleni słowa umilkły głaszcząc ciszę promieniami słońca i wonią muzyki. Autor fotografii. Mirela Lewandowska

@Proszalny ten wiersz interpretuję jako pewnego rodzaju zagubienie w życiu, którego następstwem jest upadek. To dziwnie odległe niebo przytłacza ciężarem ciemnych chmur i nie wróży nic dobrego. Przywowały nóż można interpretować na wiele sposobów, albo jest to narzędzie zbrodni, może służyć też do przecięcia tego co złe i nie służy. Te atakujące myśli mieszające dobro ze złem mogą przesądzić w jakim celu nóż zostanie użyty...Kolejny ciekawy wiersz z pięknym morskim pejzażem w tle, choć poruszający trudne emocje...

@Nata_Kruk hej, dzięki za uznanie dla wiersza. Dobra rada z szukaniem błękitów:) Pozdtawiam:) @violetta zgadza się, człowiek młodszy był, to i bardziej świat idealizował:) :)

@Proszalny w takim razie ciekawa jestem tego wiersza o Albatrosie. Pozdrawiam również:)

@Proszalny ten wiersz jest dla mnie dowodem na to, że wszystko czego w życiu doświadczamy ma swoje dobre i złe strony...czułość pomieszana ze smutkiem, słodki smak ze słonym. Nic nie jest oczywiste i to chyba najciekawsze. Ten wiersz podany w formie przeplatanych wspomnień ciekawie pokazuje wszystkie barwy życia. Subtelna i interesująca liryka, którą przeczytałam z ogromnym zainteresowaniem!

@Proszalny tak, brzozy są piękne- majestatyczne wręcz bym powiedziała:) Świetnie czuję się w ich otoczeniu, więc stąd między innymi ten wiersz. A wyprawy do lasu uwielbiam, bo to mój drugi dom:) @Jacek_Suchowicz ciekawy komentarz w formie miniatury. Dzięki! @Berenika97 ta brzoza to taka metafora młodości, chociaż noe było to zamierzone wyszło po zapisaniu wiersza:) @LessLove to prawda, nie wiem kim będę jutro, ciężko cokolwiek przewidzieć- chyba najważniejsze, to być dobrym człowiekiem, reszta się nie liczy...

Kiedyś byłam brzozą opuszkami palców pieszczącą niebo. Wyciągałam dłonie ku gwiazdom łapiąc w locie ich marzenia. A przydrożne ptaki znajdowały schronienie w moich kruchych ramionach, gdy tuliłam je do snu. Kiedyś wiatr był moim przyjacielem i z pełnym zaufaniem pozwalałam mu strącać wszystkie liście. Nie bałam się burzy, gdy deszcz perliście skraplał moje konary. Kochałam zachody słońca, które promieniami czule dotykały duszy. Kiedyś... Autor fotografii: M.Lewandowska

@Berenika97 dziękuję, za piękne podsumowanie przesłania wiersza. Pozdrawiam :)

@marekg ciekawie opisany stan, kiedy człowiek uświadamia sobie , że do przeszłości nie da się wrócić... Te odmiennw stany świadomości i inna strona Narwi dosadnie podkreślają ten stan...a nawet wiatr nie jest w tym wypadku sprzymierzeńcem...

@Achilles_Rasti urzekła mnie personifikacja morza, które zmienia nastroje i ta tląca się nadzieja w przestrzeni gdzie " oddycha się swobodnie"...

@Charismafilos dlatego nie każdy potrafi je unieść...

Weź mnie za rękę utul do snu szeptem i ciepłem ochroń mnie znów Tylko ty potrafisz najpiękniej... ...trzymać w dłoniach moje łzy... Autor fotografii: M.Lewandowska

@Monia wydaje mi się, że ten wiersz traktuje o tym, że nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć co tkwi w drugim człowieku- stąd ten motyw klucza, który nie tak łatwo "dopasować i odnaleźć do głowy". Ciekawy wiersz, budzący poniekąd niepokój.

@aniat. fajnie, rytmicznie opisany stan miłości platonicznej.Ta lekka forma nadana w wierszu jeszcze bardziej podktreśla "swobodny" charatker tego uczucia. Wiersz bardzo mi się podoba, bo niesie w sobie taki delikatny podmuch uczucia, bez zobowiązań i nadętych fraz.Pozdrawiam serdecznie:)

@Waldemar_Talar_Talar to co znajime jest dla nas bezpieczne i dlatego tak dobrze czujemy się w takich ramach. Żeby nie było jednak za nudno opyszczamy czasami tę strefę komfortu, aby zbadać nieznane rejony i poczuć sercem inne emocje, tak jak przywołana w wierszu wędrówka do gwiazd. Podoba mi się w tym wiersxu motyw znajomego wiatru, który subtelnie dotyka cząstę duszy- to już moja taka nadinterpretacja:) Pozdrawiam i życzę miłego dnia:)