Mitylene

@Proszalny niezaprzeczalnie letnia interpretacja:)

@Lapislazuli chyba najtrudniej być przyjacielem dla samego siebie i pozwolić zaakceptować w sobie nawet te małe wyzwania...Ciekawy wiersz o potrzebie akceptacji.

@Jacek_Suchowicz dziękuję za piękne podsumowanie wierszem. @Berenika97 już kiedyś wspomniałam ,że lubię połączenie emocji, zmysłów z elementami przrody w poezji. Dziękuję również za uznanie dla wiersza. Pozdrawiam serdecznie :)

Odrodził się z fal tańczących w blasku zachodzącego słońca i poczuł pod skórą ciepło wersów utuliły szeptem łzy wirujące niewinnie z deszczem na polach łany zbóż składały pokorne ukłony pocałunkiem obdarzając ziemię a zapach lata rozpłynął się w powietrzu. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Berenika97 piękna, poetycka modlitwa o charakterze nostalgicznym, skłaniająca do zadumy. Zdrowych i wesołych Świąt życzę!

@Clavisa kiedy cisza jest głośniejsza niż krzyk świat zamiera...Ta cisza próbuje coś jeszcze powiedzieć, ale jej słowa są już zbędne. Z takiego otoczenia trzeba się jak najszybciej ewakuować. Dobry wiersz moim skromnym zdaniem, opisujący trudną relację, której nie da się już chyba uratować...

@Trollformel te przemoczone obłoki,rozwieszone smutki i strach na prześwit dosadnie podkreślają niecekawy humor w deszczowej aurze. Ciekawe metafory, z których najbardziej podobają mi się "wyparowane myśli". Tak jakby podmiot liryczny nie mógł ich zebrać, jakby rozproszone uleciały w przestrzeń bytu...

@iwonaroma ciekaeaxpersonifikacka snów, które nie pytają o zgodę...Ano nie pytają i tak niech chyba zostanie, bo przynajmniej jest w nocy ciekawie :)

Nie wiem jak długo jeszcze krople krwi spływać będą moja kora nie daje już rady nasączyć się więcej ta czerwień mnie przeraża krzyczy barwą westchnień i echem opada nie powiem nic już więcej w ciszy światłocienia rozchylę ramiona Jak cudownie przekroczyć z Tobą bramy niebios Panie. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Proszalny myślę, że niejedna milcząca muszla mogłaby opowiedzieć wiele ciekawych historii:)

@Proszalny niebywale interesująca proza. Podoba mi się to przenikanie światów, realnego, z przeszłym i wplecienie do tego jeszcze motywu snu. Wszystko jest tutaj jakby zapętlone, zagmatwane, ale wspólnym mianownikiem jest tutaj relacja dwojga ludzi skazanych na siebie w surowym, odludnym otoczeniu skał...Na pewno zaciewawia ta historia i rodzi sporo pytań, takich np jak: Czy to był sen, czy może motyw reinkarnacji itd. To co mnie urzekło to metafory, które nadają tej peozie smaku:) @Proszalny czytając Twój tekst wróciłam pamięcią do mojej wyprawy do pewnej latarnii. W załączeniu przesyłam zdjęcia mojego autorstwa, może się spodobają:)

@Proszalny plastyczne wspomnienia , dające łatwo porwać się w ramtem przeszły czas, pełen nostalgicznych wspomnień...Obraz naszkicowany wspomnieniami dziecka dzisiaj już na raczej inne kształty i barwy bez upiększeń...

@marekg ujrzałam to matowe morze ścielące się do snu. Ciekawa oniryczna przestrzeń skąpana w zachodzie słońca z przemijaniem w tle. Klimat wiersza porusza wyobraźnię!

@Berenika97 właśnie o to chodziło, żeby zatrzymać słowami wiersza tą chwilę, tak jakby w kadrze. Stąd też taki wybór zdjęcia, które zatrzymuje i skłania do refleksji. Pozdrawiam i dziękuję za czytanie:)

@Poet Ka dziękuję za tak interesujące podsumowanie wiersza. @Proszalny ten czas przedstawiony w wierszu jest właśnie chwilą zawieszenia pomiędzy światami. To czas, którego nie da się wręcz opisać ani uchwycić słowami. Podoba mi się ta wizja polnych maków:) W takiej krainie czuje się wolność i szczęście...

@janofor niebanalnie o relacji damsko - męskiej, która rozpadła się w pył pod wpływem zdrady. Podoba mi się metafora jesieni i opadającego listowia. Przeplatanie natury z emocjami ludzkimi zaowocowało dobrym wierszem i pokazało jak bardzo jesteśmy z nią związani. Ta puszczona gałąź doskonale podkreśla moment odejścia. Ciekawa jest też fraza " wicie się wierszem" - ten sposób ruchu ukazuje splot, z którego nie można się wyplątać, pewnego rodzaju uwikłanie...Interesujący wiersz!

Zatrzymał się tylko na chwilę delikatnie pieszcząc dłonią spacerujące minuty jakby chciał jeszcze coś im powiedzieć, wyszeptać w pół słowa. Znieruchomiał z onirycznym wspomnieniem, tak bardzo oddalonym od monochromatycznej rzeczywistości. Nawet cisza stała się jeszcze cichsza, w lazurowym spojrzeniu nieba. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Berenika97zdjęcie wykonane w magicznym miejscu - Løyning- na wyspie Eigerøy ( Norwegia)

@Proszalny dzięki za zaklęcie:)

@violetta dziękuję za uznanie dla fotografii. Próbuję tez malować obraxy, ale jednak fotografowanie bardziej do mnie przemawia:)

@Proszalny wiersz pięknie wers po wersie prowadzi odbiorcę w mistyczną krainę pięknych obrazów poprzeplatanych metaforami. Urzekły mnie " milczące muszle" , które są swiadkiem opusanych zdarzeń, a zaklęte milczą trzymając na wodzy wszystkie uczucia. Czytając ten wiersz poczułam się jak w przysłowiowym domu- nazywając tak pejzaż namalowany słowami...coś na granicy jawy i snu...W takim otoczeniu dobrze mi odnaleźć spokój...

Spaceruję między wersami z bólem głowy i serca szukam cię dotykiem frazy zachłannie , po omacku. Z nadzieją matką głupich z sercem skulonym w pieszczocie dłoni. O wschodzie unoszącym mgły ze sperlonych rosą łąk. W ciemną noc rozświetloną gwiazdami granatu. Szukam Cię w snach, z których tak trudno się wybudzić. Tam trzymam Cię zawsze mocno za rękę. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@tetu dodałabym jeszcze , że jest też niewyobrażalna cisza...tak bardzo potrzebna w dzisiejszym chaosie życia...Świetny wiersz z motywem zegara i przemijaniem w tle!

@Gosława ta cichość jest pozorna, pod jej obliczem kryje się cały wachlarz uczuć...tych pięknych i tych trudnych...Niesamowity wiersz!

@LessLove miłość wyrażona dotykiem i czułością, znaczy więcej niż tysiąc słów...