Rafael Marius

Ja nie chce. Wolę zdjęcia z mojej pamięci.

Fakt faktem bogate w znaczenia słówko "środek". Ładnie to ująłeś. Jest taka dość dobrze uzasadniona hipoteza, ale ja pozostaje przy tradycyjnej definicji.

Owszem jak najbardziej może tak być, choć istnieją pewne obiektywne kryteria oceny, co jest chaosem. Psychiatria posiada odpowiednie narzędzia diagnostyczne. Jednak jest i taka możliwość, zapewne rzadsza, iż ktoś w chaosie siedzi z upodobaniem, świadomie i intencjonalnie. Tak było w moim przypadku, gdy byłem punkiem, a jednym z celów tej subkultury jest dążenie do chaosu.

Jakoś z geometrii nie chce inaczej wynikać jak tylko tyle, że środek musi być w środku. Obawiam się, że mamy inną definicję słowa serce. Dla mnie to są jedynie uczucia i emocje na poziomie psychiki.

Też tak uważam, choć znam takich, co lubią siedzieć w chaosie i wcale nie chcą z niego wychodzić. Też miałem takie momenty w życiu w okresie nastoletniego buntu.

To prawda, bo gdy się uporządkuje jakiś fragment rzeczywistości za nim już stoi kolejny jeszcze bardziej skomplikowany. Ale warto próbować krok za krokiem.

Szczerze mówiąc to sam nie wiem.

Dobrze by było. Jednak w praktyce zawodowi artyści tworzą to co się sprzedaje, by żyć. Amatorzy tacy jak my mają większy komfort.

Ale modele nie tylko do oszczędzania energii służą. Odpowiadają na odwieczną potrzebę człowieka, porządkowania chaosu, który właśnie jest tajemniczy i niesamowity aż do czasu, gdy się go dotknie, czyli mówiąc bardziej naukowo przebada za pomocą dostępnej aparatury.

Jednak rozum ludzki posiada zdolność tworzenia uproszczonych modeli, które w praktyce sprawdzają całkiem nieźle. Dzięki temu mamy cywilizacje zamiast chaosu, który był na początku. Cała nauka na modelach stoi... ciągle modyfikowanych i dostosowywanych do stale zmieniającej się rzeczywistości. Bezustannie... coraz lepiej poznawanej.

Skoro nie o fizykę, to pewnie o psychikę.

@poezja.tanczy A niech sobie mówią. Ważne by byli radośni.

@Antoine W Czasem trafia się dobry dzień. Warto być uważnym aby nie przegapić.

@duszka A ja lubię myśleć i robię to cały czas z wyjątkiem snu. I wcale mnie to nie męczy. Taki mam już typ osobowości.

Ja tam wolę jakąś równowagę między sercem a rozumem. Złoty środek. Tylko pytanie, gdzie on jest?

Moim zdaniem jak najbardziej po środku. Choćby nawet z tego powodu, że publiczność jest motywująca, nie tylko w poezji rzecz jasna.

Mnie też się bardzo spodobała. Była zupełnie inna od wszystkich jej sióstr wkoło. Mam na myśli kolory.

Niestety to prawo jakże często nie jest przestrzegane.

Jak najbardziej w sumie poszukiwanie złota też może być dla kogoś ideą. Nawet znałem takiego człowieka, który przez wiele lat szukał skarbów dla samego szukania. Gdy coś znalazł oddawał do muzeum. Materialnie nic z tego nie miał. Jednak w wierszu bardziej chodzi o toksyczne ideologie, które prowadzą do śmierci. Tak to rozumiem.

Samo wyobrażenie, że złoto może gdzieś być pcha do akcji. Czasem może być krwawa.

@Leszczym Może chodzi o to, że gdy przestanie się pisać pod publiczkę to wtedy można dopiero stworzyć coś wartościowego.

@M_arianna_ Dziękuję za serduszko.

Ja też tak kiedyś miałem. Do liceum chodziłem przy -20 stopniach w letnich butach, bo mi się nie chciało przebierać. A potem się zmieniło. Ale w lecie to nigdy mi nie było za gorąco.

I tak masz dużo lepiej, bo ciepłych dni to może ze 14 w roku się znajdzie. A zimnych ze 300. Zatem ja przez tyle marznę. Niestety nie dla mnie ten klimat.

To już zależy od subiektywnego odczucia. Niektórzy źle się czują, a inni nawet nie zauważą. Ja należę do tych drugich. Zresztą noce są dość zimne i rano to jest całkiem chłodno.