Rafael Marius

Może go żona wyrzuciła, bo pił za dużo.

Tak myślałem, że później. U nas raczej nikt by Ci worka nie buchnął zwłaszcza w takiej sytuacji jak opisujesz. Ewentualnie mógłby pożyczyć coś bez zgody, ale później by oddał. Niektórzy mieli takie zwyczaje. Początek lat 90tych to już nie moje subkulturowe czasy. Ja byłem w latach 1982-86. I to pod koniec już jedną nogą w innej bajce.

Niech się spełnia.

@xWhisky Czyli gorzej niż źle. Ale można się pocieszyć, że może być jeszcze gorzej.

Ja myślę, że tu nie ma limitu. Dopóki sił starczy warto szukać kolejnej. Ale to moje subiektywne przekonanie. Nie dla wszystkich odpowiednie. Mamy różne osobowości. Powyższe pytanie było w wymiarze intelektualnym, a teraz mamy uczuciowy. Trzeba znaleźć korzeń duszy, skarb zagubiony na bezdrożach historii. Jak dla mnie bardzo dobry wiersz.

@Leszczym Grunt to umiar we wszystkim. Wtedy morze przesady nie zaleje.

@Martwy Kwiat Smutne.

Może nie na całe, ale na tamten czas na pewno. Pewnie, że tak. Jak się jest zdrowym, to zawsze jest fajnie. Do 25 roku miałem życie jak z bajki. Szczęśliwe wiatry mnie niosły, a ja dawałem się ponieść. To ślicznie. Skoro tak mówisz. To znaczy, że tak jest u Ciebie.

@Franek K Smutna i tragiczna opowieść jak większość życiorysów bezdomnych. Niewielu udaje się z tego wygrzebać. Znam temat. Pomagałem osobom w kryzysie bezdomności w zorganizowanej formie. Co człowiek to inna historia. Trudno tu o jakoś regułę. Może jednak jest jedna. Wszyscy mieli niewiarygodnego pecha.

Właśnie, odpowiedzi bywają często różne. Jestem z gatunku odkrywców, co lubią zajrzeć, gdzie się da. A przez te ponad pół wieku życia sporo się odpowiedzi nazbierało. Choć mądrości niewiele przybyło, a może nawet ubyło. Owszem, mądrzy już chyba nie żyją, a świat pogrąża się w szaleństwie.

Dziękuję za pozytywną ocenę i komentarz. Ja też zanim zostałem rasta, byłem punkiem przez 1,5 roku. Również grałem na gitarze basowej oba gatunki. Nie mogło być inaczej, bo prawie wszyscy pierwsi rastamani w Polsce byli wcześniej punkami, tak jak ja. Część towarzystwa zastała przy punku zatem były relacje koleżeńskie przez wiele lat. Niektórzy muzycy grali jedno i drugie. Zresztą do dzisiaj obie subkultury sympatyzują ze sobą. Są wspólne imprezy, przykładowo Punky Reggae Party. Przykra sprawa, a tak z ciekawości zapytam. Który to był rok? A ten zespół gra do dziś od czasu do czasu się zbierają. W moim też, szczególnie że znałem ich osobiście. Byłem chyba na ich pierwszym koncercie. Jeździliśmy też razem do Świnoujścia na FAME. To był taki mały festiwal. Niby dla wszystkich, ale mało kto o nim wiedział. Zatem w praktyce dla znajomych. On był dobrym kumplem mojego wujka. Często u niego bywał. Ja również. Łączył ich wspólny zawód psychoterapeuty. Ale on nigdy rasta nie był. W tym czasie raczej interesował się buddyzmem. Reggae jedynie lubił. Podobało mu się przesłanie tej muzyki w kierunku natury. Zresztą jak popatrzysz na teksty, bardzo dobre zresztą, to nie są one rastafariańskie. Oni szli trochę inną ścieżką. Ale naprawdę mega pozytywni ludzie, tak samo jak mój wujek buddysta. Miałem sporo szczęścia jako nastolatek, że na takie środowisko trafiłem. Ale to już wszystko było. A co do wiersza to szkoda, że Ci się nie udało. Chętnie bym przeczytał. Może jeszcze kiedyś... Przyjdzie inspiracja.

Też tak uważam.

Pytanie tylko gdzie? A może, gdzie oczy poniosą? Z nurtem odwiecznej rzeki do korzeni... rajskiego ogrodu w Afryce. Dziękuję za miły komentarz i życzę szczęśliwych lotów.

Zdecydowanie, ale czasem spotyka się wyjątki z innej kultury.

Tyle ile złota na dostrzeżonych liściach. Dla tych potrafią patrzeć źródło bogactwa.

W Warszawie Ukrainki plotą z parkowych kwiatów (zabronione). Ale co im tam. Nie tylko małe dziewczynki. Widziałem też takie 20+. Potem weszły do stawu i fotografowały się na kamieniu wystającym z wody z kaczkami w tle. Wyglądały uroczo. Mają fantazję...

A cała mądrość w tym, by wiedzieć kogo zapytać, by nie wskazał złej drogi To prawdziwa sztuka.

Zatem dziękuję za dobre intencje. Czasem tak bywa, że brakuje konceptu, gdy ma się zupełnie inną perspektywę niż autor.

To cieszę się, że udało mi się to wyrazić w ten sposób, może o tyle mi łatwiej, że kiedyś byłem muzykiem amatorem i wciąż grają rytmy we mnie. Właśnie w tym wierszu o to odczuwanie chodzi, tak jak w rasta kulturze, muzyce serc. Granej przez ludzi dla ludzi, nie pieniędzy. Tak było wtedy. Ten zespół Daab, który jest na zalinkowanym filmie, gra dla tysięcy ludzi na festiwalu. W czasach, o których piszę, grywał często w małych salkach dla kilkunastu osób. A widownia skomponowana z 300 dusz była szczytem frekwencji. Wszyscy znaliśmy się. Nic już jak dawniej nie jest. Dziękuję za serduszko i ciekawy komentarz.

Ci z filmiku to już mistrzowie. Faktycznie tańczy się klasycznie. Ale jak czytam w wiki, taniec pochodzi z Angoli i jest połączeniem semby, prekursora samby i muzyki z Karaibów. Dlatego mi reggae pobrzmiewało, szczególnie w tym kawałku, który Ty tańczyłaś, Ale w tym co powyżej to już wyraźnie portugalskie klimaty. Ja bardzo lubię fado. Czyli demokratycznie. U nas były stałe pary, co też służyło lepszemu poznaniu. Mnie to nie było potrzebne. Swoją taneczną partnerkę znałem od urodzenia. Pilnowała mnie, żebym jej nie uciekł. Różne są strategie na kursach obecnie.

@xWhisky W Warszawie to norma, że ludzie nie reagują na krzyki. Jedni ze względów technicznych. Mają słuchawki na uszach. Inni z kolei ogłuchli już całkiem na ludzką niedolę. Tak szybciej i wygodniej. Na szczęście są jeszcze dość liczne wyjątki.

To prawda. Niestety tych gestów i dotyków coraz mniej wraz z rozwojem technologii cyfrowej.

Pewnie od dziecka taka roztańczona byłaś, jak to nierzadko u dziewczynek bywa? Ja też kiedyś byłem na kursie tańca. Takim dłuższym, chyba że trzy miesiące, czy nawet dłużej. Koleżanka mnie namówiła. Prawie same dziewczyny tam były. Tylko nielicznym udało się przyjść z chłopakiem. A na kursie nie było żadnych wolnych panów, zatem dziewczyny tańczyły ze sobą. Takie to były czasy. Teraz jak widać z filmiku jest inaczej. Panowie bardziej się garną.

@Waldemar_Talar_Talar Pewnie jesteśmy gatunkiem stadnym. Potrzebujemy innych.

Otóż to.