Poezja to życie

Dzisiaj słońce Jutro chmury Dzisiaj miłość Jutro smutek Dzisiaj dobro Jutro zło I jeszcze tylko Milion napisanych wierszy! Czy będę pierwszy?

Czas Czas Czas Zabija nas I nasze głowy Miłość Miłość Miłość Zabija nas I nasze głowy Rana Rana Rana Zabija nas I nasze głowy Wszystko zabija nas I nasze głowy!

Grzech Grzech Grzech Wyznanie Wyznanie Wyznanie Oddala nas Od siebie I gubimy się Gubimy się Gubimy się W tym niebie Na ziemi

Tyle lat A potem Początek końca A ty już nie świeciłaś Promieniami słońca Ani ja nie świeciłem Już tym blaskiem I słowa rozbiły się Z wielkim hukiem O ziemię I tylko pustka została Ona ciałem się stała I zostało tylko milczenie Między nami Upadłymi kochankami

Bicie serca Kontrola emocji I myśli Po co wyście Tutaj przyszli? Zburzyć ład i porządek? Głód to dopiero początek...

Wierzę w dobro Wierzę w zło Wierzę w śmierć Wierzę w siebie Wierzę w ciebie Wierzę, że spotkamy się Tam w niebie Wierzę, że całkiem sami Wierzę, że ze swoimi myślami Nie będziemy się bić

Niepokoje Niepokoje W sercu Życie Życie Zakłócone Myśli Myśli Nie uleczone Samotność Samotność Jak ogromna rana Naga kobieta Nie zobaczysz Jej nigdy To zmiana!

Życie Życie Życie Mija Mija Mija Tak jak my Tak jak sny Przemijanie Przemijanie W nas i w tobie Śmierć Śmierć Śmierć W tobie i we mnie W nas Mija Mija Mija Ten przeklęty czas I nie ma nic I nie ma nas Nie ma nas Nie ma nas Ani śmierci nie ma Nic nie ma Nic Nic Nic

Odpływamy Odpływamy W naszych snach I giniemy W słonych łzach W słonych łzach Na falach Unosimy się Unosimy się Już nikt Nie słucha mnie Już nikt Nie słucha cię Odpływamy Odpływamy W naszych snach I topimy się W słonych łzach Topimy się!

Miłość Zabawne słowo I rodzisz się na nowo Gdy je słyszysz Czujesz ciężar Na swoich plecach Bo oddech Boga Nie powodował nigdy Większego dyskomfortu W twoich trzewiach...

Wiosna I porywy serca Usta się spotykają W słońcu Życie wydaje się Takie proste Gdy oddechy Coraz bardziej Przyśpieszają

Mijają dni Mijają godziny A samotność To jedyna rana Która boli najmocniej Nawet gdy uśmiechasz się W tłumie pełnym ludzi Nie zawrócisz już Nigdy z tej drogi...

Wieje wiatr Szumi las Już nie ma nas Tylko ślady zostały Na piasku o brzasku I czas uwięziony W klepsydrze Odetnę głowę Każdej hydrze!

Czy wrócisz Kiedykolwiek? Czy zostanę sam Ze słodkimi wspomnieniami I czy coś jeszcze Wydarzy się między nami? Czy zostanie Tylko smutek Pisany w moim Sercu białą kredą Nie odchodź...

@bazyl_prost Nie. To o nieszczęśliwej miłości

Za twoim Głosem pójdę Jak ofiara Na ścięcie Bo ty wciąż Żyjesz A ja kocham Cię zawzięcie I gubiąc Swoje miejsce Tu w tej Ciemnej uliczce Próbuje je Na nowo odnaleźć Ale tylko z tobą...

Na twoich łzach Uniosę się Tam wysoko Do nieba Bo wyżej przecież się nie da I zaprowadzę porządek W twoim rozbitym sercu Okiełznam je Tak jak fale Na niespokojnym morzu Jeszcze tej samej nocy...

Myśli i słowa Nienazwane W plątaninie czasu Gubią się I już nie wracają Do wymyślonych snów Chcesz to usłyszeć znów?

Nie pozwól By moje sny odeszły I pozwól mi Tak pięknie śnić o tobie I polegać na każdym Twoim słowie Nawet gdy będziemy Całkiem sami Na tym świecie...

Byłaś snem I głosem Boga W moich oczach I w moich uszach Który pokazywał mi Dobre i złe strony Tego życia Opisane już Na milion sposobów W księdze mądrości...

Ty byłaś Moją spokojną przystanią Która prowadziła mnie W dobre rejony I dzięki której Nigdy nie byłem stracony Nawet z bliznami Na rękach Nawet z bólem W sercu Trwałem I nigdy nie przestałem Myśleć o tobie Gdy mijały dni

W nocy Światła miasta gasną I nasz oddech Zamarza na szkle A my gubimy się W tym niewyraźnym tle Podziwiając widoki Które znikają Tak jak czas...

Jeszcze tej nocy Wrócę do ciebie I pokaże ci Kawałek raju W moich Drobnych dłoniach Naznaczony Boskim światłem Tam prosto z góry...

Jak dobrze Z tobą być I tańczyć W świetle księżyca Nie bać się niczego Czuć twój głęboki oddech Nawet gdy wdychamy Spaliny z ulicy

Byłaś Jesteś Będziesz Byłem Jestem Też będę Nawet gdy Obrazy się rozmyją To znikniesz Wraz z tą jedyną chwilą Zupełnie tak jak ja...