huzarc

@kasia652 Stopień pogardy dla innego człowieka definiuje kulturę i wystawia recenzję intelektowi.

Ciało jest tylko dowodem czynu, zapisem winy w zakamarkach zasłoniętych skórą, dreszczem na karku, gdy nachylił się nad nim, palcami wbijając się w sznur zniewolonych włosów, bez oporu. I wszedł. Doszedł. Oczy zgasły jak lampa na końcu ulicy, wraz z jego ostatnim oddechem, przeciętym w jęk pod serce. To uderzenie było machinalne: nóż pod ręką w zlewie, resztki sprzeciwu. Krwawy odcisk podeszwy. Uszedł kilka kroków, padł pod blokiem. Ona w łóżku, nieruchomo, czeka na przeznaczenie. Czeka na zapis winy.

@hollow man ale było nie było, czuć wielkie zagubienie z zaplątaniem, tym większe jak ma się ambicje spojrzeć nieco dalej niż na ekran.

@KOBIETA Nie przypominam sobie takiego galopu;)

@Somalija Znakomite i to mydło, jak niebo które oczyszcza, tu szare, a szarość to odcień błękitu przecież.

@Tectosmith Rodzimy krajobraz oprawiony w równie intymną lirykę podpatrującą zimę.

@hollow man właśnie dużo oglądamy, mnóstwo widzimy, ale już nie potrafimy ze sobą wiązać znaczeń.

@Kamil Olszówka W ogniu Europa stacza się w odmęt przed jakim przestrzegano ćwierć wieku temu, nie czyniąc nic aby to powstrzymać. Ten samobójczy pęd, ten postępujący rozkład to jedna z większych zagadek, albo po prostu skutek społecznych eksperymentów, które nie sprawdziły nowego lepszego świata, a zniszczyły go.

@hollow man Sztuka nazywania zamiera, bowiem i słowa powoli ale wyraźnie tracą swoją pozycję, jako główny wektor komunikowania się.

@MIROSŁAW C. Tęsknota za ogniem, ciałem i ucieczka przed cieniem, który to zasłania. Tęsknimy i piszemy dalej…

@Rafał Hille Wielkie pisanie. Egzystencjalne i współczesne .

@skasujeto Zbiorowość rozpuszcza odpowiedzialność. Ale jednostki, wybrani kaci, symbolicznie, rytualnie historiach traktuje gilotyną lub szafotem.

@kasia652 Od ignorancji, tylko pogarda jest gorsza…

@Dariusz Sokołowski Samo życie i mnóstwo podrasowanych historii.

@Berenika97 Słowa rania, nawet jeśli są bez znaczenia.

@Alicja_Wysocka Uwielbiam parki i ławeczki w nich, stąd z wielką przyjemnością pochyliłem się nad Twoim uroczym wierszem i wrócić do czasu, gdy były one dla mnie najpiękniejsze.

@KOBIETA a ja nie;)

@Sylwester_Lasota Samo życie…

Po trudzie zostało tylko czarne serce i brudny palec, kreślący krzyż po języku na pożegnanie. Niechciane dzieci postępu w zgliszczach fabryk, dźwigających kiedyś świat ku zbawieniu, umierają na suchoty w widmie dymu, tak gęstego jak słowa troski bez pokrycia. Dziś nawet cegieł z rozbiórki nie chce nikt kupić - wypalone w szczerym ogniu są za twarde, a technologia istnienia stawia dziś na tworzywa plastyczne.

@skasujeto Bardzo dobre, lakoniczne, ale gatunkowo pojemne.

@Gosława Widok taki sobie, ale liczy się całokształt:)

Z perspektywy rozporka to uczucie miało pewien sens równowagi, jak słony karmel na skórze. Lecz w strzaskanych złogach wiarołomnego słońca, zstępującego z sufitu, stanowiło już nazbyt wysoki koszt uzyskania bez pokrycia w ciele. Pozostało tęsknić drobnymi zapiskami na konturze kołnierzyka, menstrualnie zabrudzonego, gorzką szminką. Bezwstydny guzik rozpięty w głębokim westchnieniu nocy, jak rozerwana błona w oporze pończochy, kusił jak cień krucyfiksu kształtem szkarłatu. Przelot nad gardłem, język zawinięty w węzeł zasypał pamięć popiołem. Najważniejsze - nie żegnać się nad ranem, a tylko usunąć z listy subskrypcji.

@tie-break Zawsze jest jakąś barierą, płynną i niebezpieczną.

@Kiedy Jest Dzisiaj Anty-epos, w jakim dom przestaje być schronieniem, a staje się oskarżeniem, obciążeniem, źródłem niepokoju, a unikanie napędza tylko narastanie tych negatywnych emocji.

@tie-break To bardzo dobry wiersz. Jest gęsty obrazami, a jednocześnie czytelny emocjonalnie, mimo pozornego zaplątania w symbolach i odniesieniach Niesie w sobie ton elegii i z zapisu doświadczenia granicznego, wokół niego krążą najważniejsze słowa - most, ostatnie słowo, cofnięty film, rozpadliny, rzeka bólu. To geografia ostateczności i miejsca bez powrotu.