duszka

Piękna i mocna przemowa życia do człowieka.., a nawet budzące go upomnienie i uświadomienie, kim dla siebie nawzajem są... Bardzo do mnie trafia, też stylistycznie. Pozdrawiam :)

Językowo i stylistycznie wspaniały, ale w wypowiedzi dla mnie nieco zbyt wyolbrzymiony i, "krzyczący", zwłaszcza, że odbieram tę wojnę nie jako światową, a prywatną, miedzy dwojgiem kochających się ludzi... Pozdrawiam :)

. i bez bicia zwyciężają, z cicha odbijając - lustra z kryształu nie używają pięści i ust . .

Myśle, że nacisk danej nam "wolności woli" jest czasem tak nieodparty, że zmusza nas do grzechu... W ten sposób wolność zabiera nam wolność, unicestwia samą siebie... To chyba jeden z naszych największych dramatów i jedna z największych przyczyn naszego ludzkiego (często ukrytego) cierpienia... Jak więc uzdrowić tę wolność w nas? Może za dużo w niej lęku..? Wyjątkowo głeboko przemówil do mnie ten wiersz - dramatyczny, osobisty i piękny. Pozdrawiam :)

Dziekuję, Ci, Luule, za tę szczerą i osobistą wypowiedź! W dużej części sie z nia zgadzam, bo odkrywam, że chyba każdy z nas potrzebuje bardzo indywidualną, o różnym, dopasowanym do niego kształcie drogę do tego samego (nadrzędnego) celu.., bo że zmierzamy do tego samego, jestem prawie pewna. Serdecznie pozdrawiam :)

Ojej.., mam ochotę nieco poskracać ten tekst.., mam nadzieje, że mi wybaczysz? Pasjonuje mnie po prostu ten , według mnie, wzamcniajacy wypowiedź efekt: kto nie kocha ciszy leśnych drzew jest intruzem zwłaszcza tam gdzie krzyk to ból kto ciszy nie lubi jest maszyną która ją rwie a przecież wystarczy się wyciszyć. Tak czy inaczej jego wypowiedź i użyte w nim sformułowania robią na mnie wrażenie i pozostaną w pamięci. Pozdrawiam :)

Taneczny i lekki.., i prawie śpiewny przez powtórzenia... Pięknie, obrazowo przekazuje treść i odczucia :) Zwróć tylko może uwagę na interpunkcję: na końcu wersu nie jest potrzebna, a wewnątrz wersów powinien być po niej odstęp. Pozdrawiam :)

@Allicja Dziękuję Ci za serce i pozdrawiam miło :)

Przestrzenne, czyste i lekkie... Jak wolność. Aż mi się udzieliła :)

@Luule Odbieram ten wiersz jako bardzo obrazowe i plastyczne, a więc przemawiające też do podświadomosci (i to dobrze) ostrzeżenie przed zniewoleniem i zachęte do "upartego: szukania wolności - w każdej możliwości. Treść i styl bardzo mi się podobają :) Pozdrawiam. Dołączę jeszcze jedną myśl: jeśli ten "wielki brzuchomówca" jest rozumiany jako Bóg, to muszę Go wziąć "w obronę", bo od kiedy zblizam się do Niego rozpoznaję zaskoczona, że uczy mnie wolności i zabrania tylko tego (czy ostrzega przed tym), co mi ją zabiera... Zrozumiałam tez dzieki Niemu, że wolność to zdolność (i możliwość) bycia tym, kim rzeczywiście jestem, czyli - prawdziwą sobą. Jakoś musiałam to napisać. :) Jeszcze raz pozdrawiam. .

A może trzeba mniej "robić" życie, a więcej "dać mu się porwać..? Taka refleksja powstała we mnie po przeczytaniu Twojego wiersza - znowu bardzo otwartego i jednoczesnie z lekkością, "jakby mimochodem" sięgającego w głębię naszej ludzkiej w egzystencji. Pozdrawiam :) .

Bardzo mnie to cieszy! Dziękuję Ci i pozdrawiam :) . @Joachim Burbank Dziękuję za odwiedziny i serce :)

Zgadzam się :) Ale pisząc miałam na myśli tę nieprawdę (własną lub cudzą), której jesteśmy świadomi, której się jednak z różnych powodów nie sprzeciwiamy czy nie pozbywamy... Dziękuję Ci za refleksje i pochwałę :) Pozdrawiam. . @Kot @Somalija Serdeczne dzięki za czytanie i serca :) :)

Podoba mi się "ton" tego wiersza.., te zmiany perspektyw wypowiedzi i ta zaduma pasująca do tematu śmierci. A pierwsza zwrotka mogłby być dobrą miniaturką - tyle w niej treści! Pozdrawiam :)

Podoba mi się to "zacna".. :) Określenie chyba już rzadko używane, - dziękuję Ci za nie! I podrawiam wieczornie :)

Ze względu na pewna rozciagniętą w czasie akcję odbieram ten tekst jako krótkie opowiadanie.., opowiadanie o jednym z niezliczonych już spotkań człowieka ze śmiercią, z których każde jest inne i niepowtarzalne. Pokazałeś nam jedno z nich bardzo pięknie. :) Nie tylko czułam razem z bohaterem, ale też widziałam i słyszałam to, co on. Pozdrawiam :)

Cieszą mnie Twoje słowa :) Dziękuję i pozdrawiam! . Jak może być duszka bez ducha, hm? ;) Spójrz proszę jeszcze raz na wiersz: bez (serca) i ducha jest "nieprawda". Dziękuję Ci mimo to :) . @dmnkgl @WarszawiAnka dziekuję Wam za czytanie i serca :) :) . Własnie! Tytuł miał być właściwie (Z)rzucam Cię, a równie dobry by był "Zrywam z Tobą" :) Cieszę się, że wytrwałeś w czytaniu, i że wiersz się spodobał i - witam serdecznie w forum :)

. ślepa i głucha, bez serca i ducha jesteś ciężarem a ja chcę biec dalej, za prawdą nieprawdo . . .

Działa na mnie podwójnie, bo jest uduchowiony i zmysłowy zarazem... Sprawia mi tym przyjemność :) Pozdrawiam.

Tak, z takiego dogłębnego rozpoznania natury Boga, w jakby w samoistny sposób wynika potrzeba i chęć wejścia w relację z Nim oraz własnego uzdrowienia czy "uskrzydlenia" przez nią... Czujemy chyba wtedy, że jet to możliwe, i że tylko w ten sposób... Niezwykły, mocny i wzniosły wiersz - o wzniosłej prawdzie. Szczególnie podoba mi się sposób, w jaki go otwierasz. Pozdrawiam :)

Czytając Twój wiersz słyszę w sobie "nie rezygnuj, zaufaj i powierz swoje życie temu, kto (co) jest wieksze od Ciebie..." Używasz pieknych metafor, lecz szczególnie poruszył moja duszę i wyobraźnie wers "wierzę w słowa znurzone w strumieniu". Pozdrawiam :)

Fizycznie nam życia ubywa, ale duchowo rośniemy.., tak jakby życie przenosiło się z zewnątrz do wewnątrz... Ciekawy przekaz, ciekawie ujęty. Podoba mi się :) Pozdrawiam

@8fun Dziękuję Ci za czytanie i serduszko :)

Treść ma "moc" i do mnie trafia, ale brakuje mi w tym wierszu jakiegoś małego drogowskazu w kierunku puenty, Waldemarze... Gdybyś na przykład w ten sposób "postawił" go na początku: czy kochał, gdy dziś mówi mam ...wtedy według mnie wiersz by się do końca rozwijał i rozjaśnił swoją wypowiedź, a nie tak nagle się urywał w "pustkę"... Pozdrawiam :) .

@iwonaroma Dziekuję za serce :)